ยะลา-เชียงใหม่ (ปั่นด้วยใจ ไปด้วยจิต จากใต้สุด-สู่-สูงสุดแดนสยาม)

[เสือกระดาษตัวที่7]

เยี่ยมจริงๆ ขอบอก

[rowee]

บินทีเดียวสองพันกว่าโล ต้องยกนิ้วชื่นชมครับ แล้วต้องพูดว่า

"หรอยอย่างแรง"

ขอขอบคุณเสือ zybera ที่เข้ามาเยียมทักท้าย

[rowee]

กำลังใจดี กำลังขาดี ฝีมือการถ่ายรูปก็เข้าขั้น ครบเครื่องเลยนะพี่ วี ว่าแต่ว่าอย่าลืมคำขวัญประจำจังหวัดเชียงใหม่เสียล่ะ และผมขอคำขวัญของจังหวัดยะลาด้วยนะครับ

ขอบคุณมากครับสำหรับกำลังใจ ไม่ลืมครับเดี่ยวกำลังปั่นหาป้ายเชียงใหม่อยู่ เจอเมือไรคำ
ขวัญก็จะขึ้นทันที่ ส่วนคำขวัญยะลา ลงให้ตอนต้นๆให้

[rowee]

เยี่ยมจริงๆ ขอบอก

ขอบคุณเสือกระดาษตัวที่ 7 ที่เข้ามาทักทาย

[rowee]

วันที่ 14 เมษายน 54 เป็นวันที่ 10 ของการเดินทาง ประมาณ 06. 40 เริ่มออกจากที่พัก
เห็นหลักกีโล เขียนว่า ดอยอินทนนท์ 16 km. แต่ก็เตรียมใจไว้แล้วจากข้อมูลที่ได้มา
ปั่นไปผ่านด่านตรวจที่สอง ก็พบชายคนหนึ่งเดินแบกกล้อง เห็นเลนส์แล้วรู้สึกชอบ
ก็เลยหยุดทักทายและคุยกัน แต่ท่านพูดภาษาไทยไม่ได้ พูดอังกฤษได้ ไอ้เราก็พองูงู ปลาปลา
เพราะแถวนี้ไม่มีใคร พูดผิดก็ไม่มีใครรู้ เอาให้เข้าใจก็แล้วกัน ทราบว่าท่านมาจาก ญี่ปุน
มาพักร้อน แต่ดูแล้วเป็นการพักร้อนทำวิจัยอะไรสักอย่าง น่าจะหาชนิดของนกอะไรสักอย่าง
สวนชื่อ ผมท่องมาแล้วครั้งแต่ก็ลืม

ใครอ่านได้ ช่วยเขียนเป็นภาษาไทยให้ด้วย

[rowee]

ปั่นไปเรื่อยๆ เพราะยามเช้านานๆจะมีรถคนงานผ่านสักคัน แต่ในยามที่ไม่มีรถผ่าน
ก็จะมีแต่ผมกับจักรยานคู่ใจ Soma จะมีเสียงหายใจของตัวเองหอบดังๆ กับเสียงโซที่เสี่ยดสีกับเฟื่อง
และเสียงนกร้องทักทายแขกจากแดนไกลมาเยื่อน การได้ยินลมหายใจตัวเองดังๆในธรรมชาติที่เงียบ
คือประสบการณ์ครั้งแรกที่ได้อยู่ สัมผัส รับรู้ ลมหายใจตัวเอง และคิดว่าต่อให้มีเงินมหาศาลก็ยากที่จะได้มา
มันเป็นประสบการณ์ที่ต้องลงมือทำด้วยตัวเองเท่านั้น

เห็นยอดอะไรอยู่ไกลๆข้างหน้าโน้น รู้สึกว่าความฝันใกล้จะเป็นจริงแล้ว

แต่ขอหยุดถ่ายภาพก่อน และก็พักผ่อนภายในตัว

[rowee]

จากนั้นก็ปั่นต่อไปเรื่อยๆในความเร็ว ประมาณ 5-7 กม/ชม ก็ยังอยู่กับลมหายใจหอบดังๆ
และเสียงโซจักรยาน และไม่รู้กี่โค้ง กี่เนินที่ปั่นขึ้น (เพราะไม่ยากจำมัน) แต่นานๆครั้งก็หันหลัง
กลับไปมองเห็นแว๊บๆ ยอดเขาอีกไม่รู้กีลูกอยู่ในระดับเดี่ยวกับเรา ในขณะที่ปั่นให้ตัวเองเลือก
สองอย่างคือ ถ้าไม่ปั่นต่อก็ล้มเพราะจะไม่ถอดคลิดจนกว่าจะถึงยอดที่เห็นเมื่อกี่ เพราะผมยังไม่รู้ว่าข้างหน้า
จะชันเท่าไร จะมีอีกกี่เนิน จะมีอีกี่โค้ง ฉะนั้นค่อยๆกดบันได้จักรยาน รักษา และแบ่งแรงที่มีให้สามารถปั่นไปได้ตลอด
สุดท้ายก็ปั่นมาถึงทางเข้ายอดมองเห็นเมื่อกี่ หลังจากเสียงหายใจดังลดลงก็ได้เข้าไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่
และขอถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก

[rowee]

หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ก็อนุญาติให้พาจักรยานขึ้นไปข้างบน แถมไม่เก็บตังอีกต่างหาก
ถึงแม้เนินจะสั้นแต่เหนือยเหมือนกัน พอถึงข้างบนพุ๊บ ก็จอดจักรยานบริหารล้มหายใจก่อน
แต่ลุง (นักท่องเที่ยว) สองคนยังสงสัยว่ามันปั่นขึ้นได้อย่างไร ก็เลยต้องสำรวจให้ละเอี่ยด
แก่บอกว่าไม่เหมือนกับจักรยานที่บ้านที่แก่ขี่อยู่ทุกวัน

[rowee]

หายเหนื่อยแล้วขอถ่ายภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึก

สักพักเจ้าหน้าที่เมื่อกี่ขับเมอเตอร์ไซขึ้นมา ผมคิดว่าท่านคงลืมเก็บตัง และต้องการมาเก็บตัง
ใหม่ แต่ท่านบอกว่าขึ้นมาเพื่อจะช่วยถ่ายภาพให้ ผมก็เลยขอถ่ายภาพกับท่านอีกครั้ง
เพราะกล้องตั้งเวลากำลังทำงาน เพราะฉะนั้นภาพบนนี้หลังจากนี้เป็นฝีมือของท่านทั้งหมด
ท่านเป็นเจ้าหน้าที่ของทหารอากาศ แต่ผมไม่ทราบชื่อและยศ

[kobfujar]

ที่เห็นเป็นแก๊สเพราะว่า บนยอดเขาสูงๆและอุณหภูมิจะต่ำมากๆ
เครื่องทำน้ำอุ่นจากไฟฟ้าสู้ไม่ไหวครับ มักจะเสียง่าย หรือ ทำความร้อนให้น้ำอุ่นไม่ได้
ผมก็ได้รับความรู้เรื่องนี้ จากเจ้าหน้าที่ที่ภูหินร่องกล้าครับ เขาใช้แก๊สเหมือนกัน เพราะเครื่องที่ใช้ไฟฟ้าทำความร้อนได้ไม่ถึงและเสียง่ายครับ

[rowee]

ที่เห็นเป็นแก๊สเพราะว่า บนยอดเขาสูงๆและอุณหภูมิจะต่ำมากๆ
เครื่องทำน้ำอุ่นจากไฟฟ้าสู้ไม่ไหวครับ มักจะเสียง่าย หรือ ทำความร้อนให้น้ำอุ่นไม่ได้
ผมก็ได้รับความรู้เรื่องนี้ จากเจ้าหน้าที่ที่ภูหินร่องกล้าครับ เขาใช้แก๊สเหมือนกัน เพราะเครื่องที่ใช้ไฟฟ้าทำความร้อนได้ไม่ถึงและเสียง่ายครับ

ขอบคุณเสือ kobfujar มากครับ...สำหรับความรู้ใหม่ๆ

[rowee]

ขายถ่าอย soma saga คู่ใจก่อน

หลังจากนั้นเจ้าของ soma saga

ไหนก็ขึ้นมาแล้วขอมุมนี้ด้วย

เห็นนักท่องเที่ยวหนุมสาวนั่งถ่ายกันตรงนี้ ผมก็ขอบ้าง

[rowee]

ขอฉากหลังสวนดอกไม้งามๆ

ยอดไกลๆที่เห็นตอนอยู่ข้างล้างเมื่อกี ชื่อว่า พระมหาธาตุ นภพลภูมิสิริ

[K-Ming]

แม่เจ้า..เข้าห้องน้ำเห็นถึงแก๊สยังงั้น..จะกล้าเปิดอาบน้ำไหมเนี๊ยะ..
กัวมันจาระเบิดเอา..
ยังงี้ถ้าหิวนัก..ก็ตมไข่กินในห้องน้ำ..ได้อีกอารมณ์เลย...

[rowee]

ไหนๆก็มาแล้วขอแตะ พระธาตุหน่อย
หลังจากถ่ายภาพให้แล้ว เจ้าหน้าที่ที่เป็นมือกล้องของผม ท่านชวนไปดื่มกาแฟร้อน
ในร้านบนนี้ และท่านบอกท่านอยากจะเลี้ยงผมสักแก้ว แต่ผมรู้สึกเกรงใจมาก
นอกจากให้เข้าชมฟรี ตามมาถ่ายภาพให้ และยังจะเลี้ยงกาแฟอีก ต้องขอบคุณ
เป็นอย่างมากอีกครั้ง น่าชื่นชมหน่วยงานทหารอากาศ จริงที่มีเจ้าหน้าที่ใจดี จิตรอาสา
คนไทยยังมีน้ำใจให้กันตลอด ทำให้ประเทศไทยน่าเที่ยวทีสุดสำหรับผม