ผมเป็นนักปั่นครับ ไม่ใช่นักเล่นรถ ไอพวกชอบอวดมีเยอะน่ะครับ ผมปั่นฟิกเกียร์มาก็นานมากแล้ว...
สมัยก่อนตอนที่อยู่ญี่ปุ่นผมก็ปั่นในลู่มาก่อนบางทีก็ปั่นไปเรียน ...
พอย้ายมาเรียนที่ไทยก็มาตั้งกลุ่ม มีทั้งBMX สเก็ต แล้วก็ฟิกเกียร์ที่ศรีราชาเกาะลอย สมัยก่อนลานเสก็ตอยู่บนห้างโรบินสัน ...
ผมเป็นฟิกเกียร์คันแรกในชลบุรีเลยก็ว่าได้ปั่นอยู่คนเดียวตอนนั้นอายุ16มั้ง ไม่เคยเจอสักคัน...
พอมีคนเริ่มตาม รถที่เราเอามาซ้อมๆกันเอามาปั่นด้วยกันราคาค่อนค่างต่ำดัดแปลงเอาครับไปไหนไปกัน
วันว่างๆก็มารวมตัวกันพูดคุยกัน... แล้วก็ปั่นไปกินข้าวด้วยกัน สั่งมารวมๆแล้วก็แชร์กันออกตามภาษาเด็กๆงบน้อย...
พอมีอยู่วันนึง มีเด็กหน้าใหม่เข้ามา เป็นพวกพ่อแม่มีอันจะกิน มาขอเข้ากลุ่ม...
มันก็จัดเฟรมอิตาลี่มาอย่างไว ล้อวงละหมื่น ... และมันก็พาพวกเพื่อนมันแห่กันซื้อแล้วมาร่วมกลุ่มด้วย...
ดังนั้นกลุ่มเราก็เริ่มเปลี่ยนไป สมาชิกเริ่มแตกแยก ... แทนทีวันหยุดไม่ได้ไปเรียน
จะได้มารวมตัวกันคุยกัน ปั่นไปด้วยกัน กินข้าว ไปเที่ยวทะเลบางแสนบ้าง - พัทยาบ้าง แบบแต่ก่อน...
กลับมุ่งแต่จะหาตังเพื่อที่จะอัพรถแล้วเอามาอวดกันทางด้านราคา เพราะไอพวกเวรแท้ๆมาเกาะกระแสเห็นว่าเป็นกลุ่มก็อยากโชว์หญิง...
ผมหละเสียดายความสุขในสมัยก่อน ผมหละเสียดายจริงๆ ดังนั้นผมสาบานกับตัวเองไว้ว่า
ผมจะไม่ไปเหยียบที่ตรงลานนั้นอีก เวลาผ่านไปเด็กรุ่นใหม่ๆมารวมกัน ผมมันรุ่นเก่ามันก็ไม่รู้จักผมกันบางคนก็จำผมไม่ได้...
แต่ผมก็ยังยืนยันครับ ... ที่วัยรุ่นชอบฟิ๊กเกียร์ก็เพราะ มันมีเสน์ในตัวมัน เป็นอะไรที่ไม่ซ้ำแบบ และรถของแต่ละคน
แสดงความเป็นตัวตนของคนที่ปั่น ในเรื่องของสี ลวดลาย และตัวอักษรที่ติดอยู่ที่ตัวรถ... ถ้าไม่นับรวมกับพวกผู้ใหญ่
ผมเชื่อได้ว่าวัยรุ่นถ้าได้ฟิ๊กเกียร์มา สิ่งแรกที่จะทำกับรถคันนั้นก็คือจะเลือกทำสีที่ถูกใจก่อน...