>>>ความฝันไม่มีวันหมดอายุ<<<

[foresthang]

2 หน่วย ร.พัน39 หน่วยนี้ได้ทำหน้าที่ดังนี้
- ร้อย 1 และหมวด ส. เป็นกองรบซึ่งยกไปต้านทานทหารญี่ปุ่นที่ตลาดท่าแพ โดยวางแนวรบเป็น 2 แนว แนวแรกคือ แนวบ้านพักนายทหาร ป.พัน 15 กับโรงที่อยู่ของทหาร ป.พัน15 ส่วนแนวที่ 2 คือ แนวตลาดท่าแพ
- รอง ผบ.ร.พัน 39 นำกำลังบางส่วนคือ ทหารของ ร.17 ที่ฝากฝึกในหมวด สภ. นายสิบกองหนุนที่เข้ารับการอบรมกับ ปก.หนัก 1 หมวด ที่เหลือไปยึดภูมิประเทศทางทิศตะวันออกของที่ตั้ง ร.พัน 39 เพื่อป้องกันมิให้ฝ่ายญี่ปุ่นเข้ายึดโรงทหารจากทิศตะวันออกได้
- เข้าเสริมแนวรบโดยต่อแนวไปทางปีกขวาบ้าง ปีกซ้ายบ้าง ยึดภูมิประเทศข้างหลัง แนวรบเพื่อทำหน้าที่เป็นกองหนุนบ้าง และเมื่อฝ่ายญี่ปุ่นได้กำลังส่วนหนึ่งเข้าโอบทางปีกขวา หน่วยนี้ก็ได้ส่งกำลังเข้าปะทะต้านทานไว้

[foresthang]

3 หน่วย พ.มณฑล ๖ หน่วยนี้ได้ทำหน้าที่ดังนี้ ผู้รับมอบหมายนำทหารขึ้นรถยนต์มายังหน้าที่ตั้งกองรักษาการณ์ของ ป.พัน 15 แล้วขยายแถวเข้ายึดแนวไร่กสิกรรมของ ป.พัน 15 ร้อย 2 โดยสมทบกับทหาร
ป.พัน 15 และกองรักษาการณ์ภายนอกประจำ จว.ทบ.นศ. บ้าง และเข้าต่อแนวไปทางปีกขวาบ้าง ทหารหน่วยนี้แบ่งกำลังออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรก เข้าประจำแนวยิงแรก อีกส่วนหนึ่งคงมียึดภูมิประเทศในแนวที่ 2
ซึ่งห่างจากแนวแรกประมาณ 100 เมตร แต่ยังมิได้ทำการยิง ก็ได้เวลาสงบศึกเสียก่อน 4 หน่วย ส.พัน ๖ ได้ทำหน้าที่ดังนี้ จัดทหารถือปืนเล็กยึดภูมิประเทศบริเวณโรงที่อยู่ของทหาร ใน พ.มณฑล
และโรงที่อยู่ของทหารใน ส.พัน 6 เพื่อไว้เป็นกำลังหนุนในโอกาสต่อไป แต่ยังมิได้ทำการยิง ก็พอดีการรบยุติลง 5 หน่วย สร.มณฑล ๖ ได้ทำหน้าที่ดังนี้ จัดเปลออกไปรับคนเจ็บ ขนเวชภัณฑ์และสัมภาระมีค่า
ออกมาจากแนวยิง นอกจากนี้ยังมียุวชนทหารจากหน่วยฝึกยุวชนที่ 55 จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวนประมาณ 30 คน มีปืนเล็กประจำกายมาสมทบ เมื่อเวลาประมาณ 09.00 น.
และได้รับคำสั่งให้ยึดภูมิประเทศในแนวเดียวกับหน่วย ส.พัน 6 แต่ยังมิได้ทำการยิงก็พอดีการรบยุติลง

[foresthang]

เวลาประมาณ 11.00 น. เศษ ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 6 ได้รับสำเนาโทรเลขคำสั่งให้ยุติการรบ การต่อสู้ระหว่างทหารไทยกับทหารญี่ปุ่นจึงสงบลง ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 6 สั่งให้นำกำลัง
ยุวชนทหารกลับ และติดต่อให้ญี่ปุ่นส่งผู้แทนมาเจรจา เพื่อตกลงกันในรายละเอียด ผลการเจรจายุติการรบ โดยสรุป มีดังนี้
1. ญี่ปุ่นขอให้ถอนทหารไทยจากที่ตั้งปกติไปให้พ้นแนวคลองสะพานราเมศวร์ ให้เสร็จสิ้นภายในเวลา 3 ชั่วโมง เพราะญี่ปุ่นต้องการใช้สนามบินโดยด่วน
2. ฝ่ายไทยยินยอมให้หน่วยทหารญี่ปุ่น เข้าพักอาศัยในโรงทหารของไทยได้ทั้งหมด โดยฝ่ายไทยพร้อมทั้งครอบครัวนายทหารและนายสิบจะย้ายไปพักในบริเวณตัวเมืองนครศรีธรรมราช โดยอาศัยตาม โรงเรียน วัด และบ้านพักข้าราชการเป็นต้น
3. ฝ่ายไทยขอขนอาวุธและสัมภาระติดตัวไปด้วย ยกเว้นอาวุธหนัก กระสุน และวัตถุระเบิด และน้ำมันเชื้อเพลิงบางส่วน ตลอดจนเครื่องบิน แต่ฝ่ายญี่ปุ่นไม่ยินยอม
4. ฝ่ายญี่ปุ่นแสดงความเสียใจที่ได้มีการสู้รบกัน มีความรู้สึกเห็นใจ และยกย่องชมเชยวีรกรรมของทหารไทย

ฝ่ายไทยสูยเสียชีวิต 38 คน เป็นนายทหารสัญญาบัตร 3 คน นายทหาร 3 คน พลทหาร 32 คน ฝ่ายญี่ปุ่นไม่ทราบจำนวน ภายหลังเสร็จสิ้นสงครามมหาเชียบูรพา ประชาชนและข้าราชการได้ร่วมใจกันสร้างอนุสาวรีย์ วีรไทย(พ่อจ่าดำ)
เป็นรูปทหารถือดาบปลายปืนในท่าออกศึก ซึ่งออกแบบปั้นโดยนายสนั่น ศิลากรณ์ ข้าราชการกรมศิลปากรในสมัยนั้น และได้ประดิษฐานในค่าย วชิราวุธเมื่อ พ.ศ.2492

จะว่าไปเรื่องที่ผมเล่ามานี้ มันเกิดขึ้นตั้งแต่ผมยังไม่เกิด แล้วผมจะรู้อะไรละเอียดได้ขนาดนั้น บอกอย่างไม่อาย ข้อมูลนี้ผม ลอกเขามาจากที่นี่ http://nakhonmusic.igetweb.com/index.ph ... art=115681

[foresthang]

หลังจากนั้นปั่นเข้าเมืองไปรับพัสดุที่ไปรษณีย์ แล้วปั่นไปนั่งร้านกาแฟริมคลองหน้าเมืองกำแพงเมืองเก่า พูดคุยเจ๊าะแจ๊ะ กับเพื่อนเก่าๆ
ใกล้จะเที่ยงจะกลับบ้าน ใจมันอยากปั่นให้ไกลกว่านี้ ไปประกอบบังโคลนที่ร้าน พีกรุ๊ฟไบท์ดีกว่า ไกลดี เสร็จแล้วก็กลับบ้าน รวมระยะทาง 55 กม.

สองภาพนี้
เมื่อคุณย่านักปั่นแห่ง พีกรุ๊ฟไบท์ มีคุณหลานหน้าเหมือนพร้อมกันถึงสองคน จักรยานที่เคยลงสนามคว้าถ้วยเป็นว่าเล่นก็เปลี่ยนไป
คุณย่าไม่ว่างไปคว้าถ้วยเหมือนเก่าก่อน สองมือคอยคว้าหลาน2หลาน คว้าถ้วย(น้ำพริก-ถ้วยแกงแทน)บางทีคว้าไม่ทันคุณหลานไวกว่าก็หล่นแตก
.....แซวเล่นน่ะครับ....

[foresthang]

ผมไม่เคยปั่นรถทัวร์ริ่งเลย เคยปั่นก็เฉพาะเสือภูเขาที่พยายามทำให้มันเป็นทัวร์ริ่ง เมื่อได้ปั่น
รู้สึกว่ามันดีกับความนุ่มทั้งคัน อาจเพราะมันเป็นโครโมลี่ หนักแต่นุ่ม ต่างกับเสือภูเขาจะนุ่มเฉพาะช่วงหน้าที่มีโช้ค ส่วนช่วงหลังกระด้าง อาจเพราะมันเป็นอลูมิเนียม เบาแต่กระด้าง
แน่ะ....นี่ถ้า giant eguana คันเก่ามันได้ยินมันคงเสียใจ ได้ใหม่ลืมเก่า ร่วมทุกข์ร่วมสุขร่วมทางกันมานับหมื่นกิโล ปั่น surly แค่ 55 กิโล ดูเหมือนจะลืมของเก่า....จบดีกว่า

[a lone wolf]

ขอบพระคุณคุณ foresthang สำหรับข้อความดีๆและภาพแสนสวยงามครับ
อ่านอย่างตั้งใจและชื่นชอบมากมายครับ
ฝันของผมคงไม่ยากเท่าของคุณ foresthang เพราะกะแค่ปั่นขึ้นเชียงใหม่และขึ้นไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพด้วยกำลังขาตัวเองเท่านั้น
กำลังพยายามทำให้เป็นจริงอยู่ครับ
แต่จบฝันแรกเริ่มแล้ว อาจจะฝันไกลกันถึงขนาดคุณ foresthang กันบ้าง
"ปาย" ที่คุณ forestchang เคยรู้จักคงคล้ายๆกับที่ผมรู้จัก
บ้านเกิดพ่อผมอยู่ที่ปายครับ
ปีนี้พ่ออายุ 70 ปีแล้ว
ปู่ผมเป็นคนปาย เคยเป็นปลัดอำเภออยู่ที่นั่น
ท่านเจ้าชู้ครับ ชีวิตท่านพังลงไปด้วยการค้าฝิ่นและต้องออกจากราชการในภายหลัง
ด้วยความเจ้าชู้ของปู่ ย่าผมต้องหอบลูกห้าคนจากปู่เดินเท้ามาที่อาศัยอยู่ที่เชียงใหม่ช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเลิกพอดี
ย่าเล่าว่าเดินเท้ามีฬ่อขนสัมภาระข้าวของจากมาหลายคืนกว่าจะถึงเชียงใหม่ ระหว่างทางเจอศพทหารญี่ปุ่นที่มาป่วยตายถูกทิ้งอยู่ข้างทางเป็นระยะ
ย่าไม่เคยกลับปายเลยจนกระทั่งผมอายุสิบสองสิบสามปีราวๆนั้น
เราในหมู่ครอบครัวของลุง อาและพ่อ มีทริปกลับไปแกะรอยปู่กันที่นั่น ตอนนั้นได้ข่าวจากญาติที่ยังอยู่ที่ปายว่าปู่ผมเสียชีวิตแล้ว ตายแบบคนไร้ที่พึ่งต้องอาศัยวัดอยู่น่ะครับ
เรานั่งรถของ กฟภ กันไป รถบรรทุกหกล้อแบบมีหลังคาผ้าใบ ที่ได้ใช้รถนี้เพราะอาเขยผมทำงานอยู่ กฟภ ที่เชียงใหม่น่ะครับ (ความจริงก็รถใช้ในราชการนั่นแหละ สามสิบปีแล้ว น่าจะหมดอายุความแล้วครับ อิอิ)
สมัยนั้นทางไปปายจากเชียงใหม่ยังไม่ดีเท่านี้หรอกครับ บางช่วงยังเป็นฝุ่นดินแดงอยู่เลย
ความสงบสงัดของเส้นทางของป่าเขายังติดอยู่ในความทรงจำครับ
เราพักกันที่โรงแรมไม้ โรงแรมแบบที่มีมุ้งให้นอน เหมือนหนังเรื่อง เมืองในหมอก ของคุณเพิ่มพล เชยอรุณสมัยก่อนพู๊น น่ากลัวผีเป็นที่สุด
สมัยนั้นฝรั่งสักคนยังไม่มีที่ปายเลยครับ
ผมเก็บปายไว้ในความทรงจำเสมอมา
ตอนที่แต่งงานผมไปฮันนีมูนที่ปายครับ ขับวีทาร่ากันไปกับเมีย พักที่สิบสองพันนาสมัยที่ทางน้ำยังไม่เปลี่ยนแปลงเพราะอุทกภัย ร่วมสิบปีแล้วครับ
เราจดทะเบียนสมรสกันที่ปาย นั่งมองทะเบียนสมรสแล้วก็ขำเพราะทั้งเมียทั้งผมก่อนแต่งงานเราก็มีชื่อในทะเบียนบ้านกรุงเทพกันทั้งคู่
ตอนนั้นแม้จะมีนักท่องเที่ยวแล้ว แต่ปายก็ยังสงบอยู่มาก
สองสามปีก่อนที่มีข่าวว่าที่ปายรถติดช่วงปีใหม่ และน้ำมันขาดแคลนด้วยมีนักท่องเที่ยวขับรถขึ้นไปมากจนน้ำมันไม่พอขาย...สยองนะครับ
จะเข้ามาติดตามทริปเดินทางของคุณ foresthang เรื่อยๆครับ รอทริปของทัวร์ริ่งตัวใหม่ด้วยใจจดจ่อ ขอปูเสื่อรอชมนะครับ

[a lone wolf]

ปล. เรื่องความกล้าหาญของทหารไทยที่ปักษ์ใต้ช่วงญี่ปุ่นขึ้นนั้นน่าประทับใจมากครับ
ไทยเรายังยิ้มกับตัวเองเวลาอ่านประวัติศาสตร์ของคนรุ่นปู่รุ่นตาได้เสมอ
ไม่เคยต้องเสียใจว่าเราคนไทย "ไม่สู้" นะครับ

[เชียง]

สวัสดีครับ..คุณ foresthang
ได้ทัวร์ริงพันธุ์แท้มาแล้วทีนี้ก็คงได้เติมฝันที่ค้างคาใจได้สมบูรณ์แบบเสียทีกับ.. ความฝัน ไม่มีวันหมดอายุ..
ยินดีอีกครั้งกับ..อุปกรณ์ใหม่ที่ช่วยพาเราไปเิติมฝัน LHT

[foresthang]

ขอบพระคุณคุณ foresthang สำหรับข้อความดีๆและภาพแสนสวยงามครับ
อ่านอย่างตั้งใจและชื่นชอบมากมายครับ

สวัสดีครับคุณ a lone wolf ผมจินตนาการตามเรื่องราวปายในอดีตที่คุณเล่าให้ฟัง แล้วตื่นเต้นกับเรื่องราวนั้น
ปายในอดีตที่ผมเคยเห็นเหมือนเมืองในจินตนาการชอบบรรยากาศตอนเช้า ความเป็นอยู่เรียบง่ายเงียบสงบ
ทันทีที่ผมมีโอกาส ผมจะกลับไปอีก ขอบคุณที่ติดตามและแสดงความคิดเห็นเรื่องราวการท่องเที่ยวของผม

สวัสดีครับ..คุณ foresthang
ได้ทัวร์ริงพันธุ์แท้มาแล้วทีนี้ก็คงได้เติมฝันที่ค้างคาใจได้สมบูรณ์แบบเสียทีกับ.. ความฝัน ไม่มีวันหมดอายุ..
ยินดีอีกครั้งกับ..อุปกรณ์ใหม่ที่ช่วยพาเราไปเิติมฝัน LHT

สวัสดีครับคุณเชียง ผมสะสมสร้างมันไปเรื่อยๆครับ คิดว่าจะเต็มที่กับมันหลังเกษียณอายุการทำงานโน่นแหล่ะครับ
แต่ทำไมต้องรีบเตรียมตัวขนาดนี้ ในความคิดของผม ถ้าไม่ปั่นตั้งแต่ตอนนี้ เมื่อถึงคราวที่เราพร้อมทุกอย่าง
มีเวลา มีเงิน แต่มันจะไม่มีแรงที่จะทำในสิ่งที่อยากทำ ตอนนี้ลาต่อเนื่องทำได้แค่ ปีละ10-15 วันก็หรูแล้วครับ
ขอบคุณที่ติดตามครับคุณเชียง

[dOnG]

ถ่ายรูปสวยมากครับ

[foresthang]

ถ่ายรูปสวยมากครับ

ขอบคุณครับคุณโด่ง

[foresthang]

logo-2.jpg (91.59 KiB) เข้าดูแล้ว 585 ครั้ง

หลังจากที่นั่งมองและลูบๆคลำรถคันใหม่อยู่ราวครึ่งเดือน มันต้องทนร้อนรนกับความบ้าเห่อ..มันทรมานจริงๆ
แล้วก็ได้เวลาซะที วันหยุดต่อเนื่อง 3 วัน ...ไปเล้ยยย....

map.jpg (110.17 KiB) เข้าดูแล้ว 582 ครั้ง

[foresthang]

เช้าวันเสาร์ ผมออกจากบ้านซึ่งห่างจากตัวเมืองราวสิบกว่ากิโลเพื่อไปสมทบกับน้ายืน เพื่อนร่วมงานนักปั่นขาแรง....
ผมปั่น Surly LongHaulTruck ออกจากบ้านด้วยความสุข ลื่นไหลนิ่มนวล กระหยิ่มยิ้มย่อง นัดน้ายืนไว้ 7 .00 น. เราออกมาเร็วเกินไปรึปล่าวเนี่ย...ไม่เป็นไรหรอก นั่งรอได้.......แซดด...ๆ.ๆๆๆ. เสียงล้อเบียดอะไรไม่รู้ ก้มลงดู อ้าว....แบนแต๋เลย....เอาเลยเหรอ
ทริปแรกยังไม่สิบกิโลเลย แบนซะแล้ว ดี...จะได้มีกิจกรรมทำบ้าง

DSC_1324.jpg (96.51 KiB) เข้าดูแล้ว 584 ครั้ง

DSC_1316.jpg (93.85 KiB) เข้าดูแล้ว 584 ครั้ง

[foresthang]

ผมช้าไปประมาณสิบกว่านาทีหาอะไรรองท้องเสร็จก็ไปกันเลย
เราเลือกเส้นทาง นคร-อ.พรหมคีรี-บ.นาเหรง-อ.นบพิตำ-บ.ปากลง-หน่วยพิทักษ์ อช.เขานัน(คลองกลาย)
ใกล้เที่ยงอากาศร้อนอบอ้าวสะใจจริง ๆ ถึงวังเลามีร้ากาแฟสด อยู่ข้างหน้า ....เลี้ยวทันที สั่งน้ำปั่นมาลดอุณหภูมิที่กำลังเดือดปุดๆ
น้ำปั่นยังไม่ทันหมดแก้ว ฝนตกซะงั้น...

[foresthang]

เสร็จแล้วเราก็ไปกันต่อ....พักกินข้าวที่บ้านนาเหรงปั่นต่ออีกหน่อย ก็ถึง อ.นบพิตำ แล้วเลี้ยวขวา... เริ่มเห็นร่องรอยความเสียหายที่เกิดจากน้ำป่าจำนวนมหาศาลเหตุเกิดก่อนสงกรานต์ของแล้งแล้งนี้ คลองเล็กๆ กลายเป็นคลองกว้าง ถนนบางสายตอนนี้ลงไปอยู่ในคลอง