ทรมานบันเทิง ห้วยโก๋น-หลวงพระบางกับจักรยานคนจร

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ถึงท่ารถที่เมืองวังเวียง จะต้องปั่นไปอีกประมาณ 3 กิโล จึงจะถึงตัวตลาดวังเวียง(ที่มีร้านค้าเยอะๆ) เราปั่นต่อออกมาทางแถวแม่น้ำ กะไว้ว่าจะไปหาที่พักแถวริมแม่น้ำซอง ช่วงเมษาถือว่ายังไม่เป็นช่วงฤดูท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวเลยยังไม่เยอะมาก ราคาค่าที่พักก็ยังไม่แพงตามไปด้วยครับ

เราลองปั่นลงไปแถวๆบริเวณที่นั่งท่องเที่ยวไปนั่งเรือชมแม่น้ำซองกัน เลยสอบถามราคาห้องพักแถวนันดู ราคาถูกดี 400 บาท เลยคุยสอบถามรายละเอียดดู คุยกันไปคุยกันมาเห็นว่าเราปั่นจักรยานมาเลยได้ความว่ารู้จักกับพี่หางแฮ้มด้วยเคยทำงานด้วยกัน เจ้าของเกรสเฮ้าท์เลยลดราคาให้อีก เราเลยจองกันสองคืน 700 บาทเท่านั้นครับ แต่ถ้ามาช่วงหน้าเทศกาลอาจจะไม่ได้ในราคานี้นะ อย่างต่ำๆก็น่าจะประมาณ 800 บาทครับ

มีรูปพาโนราม่าแต่ไม่รู้จะงอย่างไงให้มันใหญ่ๆ ใครรู้ช่วยทีครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

โฆษณาให้พี่เขาหน่อยครับ เรือนพักธรรมชาติ ไกล้แม่น้ำซอง ห้องแอร์ มีทีวีรับช่องไทยชัดมากกกกกกกก ห้องน้ำในตัวครับ เตียงนอนสะอาดมากมีสามเตียงด้วย ที่สำคัญเอารถจักรยานเข้าไปจอดในห้องได้ครับ

เก็บของอาบน้ำอาบท่าเสร็จ เราจึงปั่นเข้าไปหาอะไรกินกันในยามราตรีที่ตรอกข้าวสาร...อิอิ เหมือนจริงๆ ว่าจะไปหาพัดไทยกินสักหน่อย ไงมีแต่รถขายโรตีมะตะบะเต็มถนนไปหมด ร้านปลาเผา ข้าวแกงบุฟเฟ่ต์ ที่เคยเห็นเมื่อครั้งก่อนนั้น หาไม่เจออีกแล้วครับ โชคดีที่ยังเจอร้านอาหารอินเดียเจ้าเก่า ถึงแม้จะย้ายร้านมาตั้งอยู่บนตึกแถวทำเลใหม่ แต่รสชาติก็ยังเลี่ยนตามสไตส์ดั้งเดิม เลยสั่งข้าวหมกแพะกับโรตีจิ้มแกงมาให้พี่เหน่งชิมสักหน่อย อร่อยดีครับแต่ราคาแพงไปหน่อย

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เราตื่นกันแต่เช้าเพราะเวลาที่เหลืออีกแค่หนึ่งวันเต็มๆในวังเวียง อาจจะไม่พอกับโปรแกรมทัวร์ที่แน่นเอียด เราออกไปหาอาหารเช้าในตลาดวังเวียงกินกันก่อน มีอาหารเช้าหลายอย่างให้เลือกเหมือนกันแต่จะออกสไตล์ฝรั่งหน่อยๆ แต่ถ้าใครอยากจะกินอาหารพื้นบ้านประมาณข้าวเหนียวไก่ย่าง ปลาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ ก็ลองเดินออกไปที่ตลาดแถวๆลานจอดเครื่องบิน ตรงนั้นจะมีตลาดขายอาหารปรุงสำเร็จกันตั้งแต่เช้ายันเย็นเลย(พึ่งรู้เมื่อตอนจะกลับ) หลังจากจัดการกับอาหารเช้ากับกาแฟเสร็จ เราก็เริ่มโปรแกรมท่องเที่ยวในวังเวียงกันเลย

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ถ้ำจัง ห่างจากตลาดไปถนนด้านใต้ของลุ่มน้ำซอง ระยะทางประมาณ 4 กิโล หรือดูป้ายบอกทางไปวังเวียงรีสอร์ทก็ได้ จากปากทางเข้าไปจนถึงถ่ำจะต้องเสียบัตรค่าผ่านประตู 2 ด่าน ประตูแรกค่าเข้ารวมค่าข้ามสะพานอยู่ที 5000 กีบ ด่านที่สองอยู่ตรงทางขึ้นบันไดปากทางเข้าถ้ำ ค่าเข้าอยู่ที่ 15,000 กีบ ใครพูดภาษาลาวได้ลองต่อลองราคาดู อาจจะเหลือ 10,000 กีบ พี่เหน่งลองดูแล้วแต่คนเก็บขายบัตรบอกหน้าออกไปทางครึ่งลูกลบห้า เขาเลยไม่ให้...อิอิ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

หากเอารถจักรยานไปจะต้องจอดเอาไว้ที่ฝั่งวังเวียงรีสอร์ท(หาอะไรไปล็อกเอาไว้หน่อยก็ดีครับ) แล้วต้องเดินข้ามสะพานแขวสีส้มไปยังฝั่งที่เป็นถ่ำครับ มาดูประวัติของถ่ำจังกันสักนิดครับ
ถ้ำจัง(จัง มีความหมายว่าเย็น หรือ หนาวๆ)
เป็นถ้ำดังแห่งวังเวียง ชาวบ้านที่นี่ เขานับถือว่าเป็นถ้ำศักดิ์สิทธิ์ เชื่อว่าเคยเป็นที่ประทับของเจ้าแม่กวนอิมมาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล ถ้ำจัง นี้เคยเป็นที่ซ่อนของคณะปฎิวัติของลาวด้วย

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

บันไดขึ้นสู่ถ่ำสูง 147 ขั้น ภายในถ่ำถูกตกแต่งประดับด้วยไฟสีสวยงามดี เส้นทางเดินภายในถ่ำ เทปูนทำทางเดินเอาไว้ให้เป็นอย่างเรียบร้อยสวยงาม ถ่ำลึกประมาณ 400 เมตร ปลายถ่ำด้านนึงจะเป็นหน้าต่างถ้ำ มีระเบียงยื้นออกไปชมวิวของและมีพระพุทธรูปตั่งประดิษฐ์ฐานให้ผู้คนไปบูชา ภายในถ้ำจะมีธารน้ำไหลลอดผ่านลงไปสู่ด้านล่าง บริเวณด้านล่างของถ่ำจะมีทางน้ำ ที่ไหลออกมาจากถ่ำ น้ำใสมากเป็นสีคราม คนลาวบอกว่าภายในเป็นถ่ำสามารถว่ายน้ำเข้าไปข้างในได้แต่น้ำเชี่ยวมาก

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

วังเวียงถูกยกให้เป็น "กุ้ยหลินเมืองลาว" เมืองซึ่งอดีตเคยเป็นฐานที่มั่นกองกำลังปลดแอก ในช่วงก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครองในลาว(พ .ศ.2504-2518) กลายเป็นเมืองผ่านและเมืองพักกลางทางสำคัญสู่หลวงพระบาง บนถนนหมายเลข 13 ด้วยความสงบกลางขุนเขาหินปูน มีน้ำซองใสเย็นไหลผ่าน นักท่องเที่ยวหลายคนเมื่อได้เห็น จึงหยุดพักค้างคืนเที่ยวทัศนากัน จนกลายเป็นเมืองท่องเที่ยวที่สำคัญในลาวไปอีกแห่ง
ข้อมูลการท่องเที่ยวในวังเวียง http://www.tripdeedee.com/Laos/vangvieng.php

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ออกจากถ่ำเราปั่นขึ้นไปทางเหนือ ประมาณ 5-6 กิโลเมตร จุดหมายคือ ภูดินแดง อยากจะไปดูสาวๆใส่บิกินี่เล่นน้ำกันสักหน่อย ภูดินแดง เป็นสถานตากอากาศยอดนิยมของชาวต่างชาติ กิจกรรมทางน้ำหลายอย่างรวมตัวกันอยู่บริเวณนี้ครับ ลักษณะเป็นลำธานหินลอยไม่ลึก สามารถลงไปแช่น้ำลอยตัวเล่นได้ มีแคร่ไม่ไผ่ตั้งเรียงรายอยู่ในลำน้ำมีอาหารและเครื่องดื่มไว้คอยบริการ เสียงดนตรีปลุกเล้าจังหวะ เปิดกระตุ้นอารมณ์อยู่ตลอดเวลา เสียงดังมากประมาณว่าถ้ามึนๆแล้วอาจจะลุกขึ้นมาดิ้นได้เองโดยปริยาย

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

หลังจากผิดหวังไม่ได้ดูสาวๆเล่นน้ำเพราะยังเช้าเกินไป เราจึงกลับมายังที่พักอีกครั้ง โปรแกรมทัวร์ของช่วงบ่ายอยู่อีกฝั่งของลำน้ำซองครับ ยังมีถ่ำสวยๆอีกหลายแห่ง วิวของทุ่งนาซึ่งเบื่องหลังเป็นทิวเขาหินปูนหน้าตาแปลกๆ วิถีชีวิตของชาวบ้าน ช่วงบ่ายเลยเป็นสิ่งที่เราอยากจะมาเจอมากที่สุดในวังเวียง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เราปั่นข้ามสะพานเหล็ก ไปยังอีกฝั่งของลำน้ำซอง โดยเสียค่าข้ามสะพานไป 6,000 กีบ(ไป-กลับ) เพื่อไปเที่ยวยังอีกฝั่งของวังเวียง จุดหมายคือ ถ่ำที่เหลือในวังเวียง ซึ่งยังมีอีกหลายถ่ำเหมือนกัน

ถ้ำจัง:เป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงที่สุด ทางเข้าอยู่ในวังเวียงรีสอร์ท
ถ้ำผาเผือก:อยู่ไม่ไกลจากถ้ำจัง ปากทางเข้าถ้ำอยู่บนหน้าผา ต้องออกแรงปีนป่ายบ้าง ทางไปถ้ำคือข้ามสะพานไม้ไผ่ข้างๆ โรงแรมน้ำซอง แล้วเดินตัดทุ่งนาไปยังเชิงเขา
ถ้ำพูคำ:อยู่ที่บ้านนาทอง ทางเข้าถ้ำต้องเดินผ่านป่าขึ้นไปประมาณ 200 เมตร ภายในประดิษฐานพระนอนสำริดจากประเทศไทย
ถ้ำผาเจ้า:หมู่บ้านขันหมาก
ถ้ำช้าง:บ้านนาดาว เป็นถ้ำเล็กๆ ภายในมีพระพุทธรูปและรอบพระพุทธบาท และถ้ำหอย มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ประดิษฐานอยู่ด้านหน้าเป็นถ้ำลึกหลายกิโลเมตร

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ถนนเล็กๆที่ตัดผ่านหมู่บ้าน เลาะเลียบไปทางด้านซ้ายของผาแดง สัญลักษณ์แห่งวังเวียง วิวของทุ่งนาที่มีฉากหลังเป็นผาแดง ทำให้ผมนึกอยากจะกลับมาวังเวียงอีกครั้งในช่วงที่ต้นข้าวกำลังเขียวขจี คงจะสวยน่าดู
ระหว่างทางเราเจอกับกลุ่มทัวร์ริ่งกลุ่มใหญ่เหมือนกันปั่นผ่านเราไปอยากจะทักทายพูดคุยกันมากๆ แต่เห็นกำลังรีบปั่นกันไปเราเลยไม่ได้ทักทาย(จริงๆแล้วคือกลัวคุยกันไม่รู้เรื่อง )

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เนื่องจากเวลามีจำกัดเราจึงเลือกไปถ่ำทีมีความน่าสนใจเป็นลำดับต้น นั้นคือถ่ำปูคำ ซึ่งอยู่หากจากวังเวียงไปประมาณ 6-7 กิโลเมตร เส้นทางเป็นดินแดงส่วนใหญ่จะเป็นทางราบไม่ต้องไต่เขา จากป้ายตรงทางแยกยังมีอีกถ่ำหนึ่งที่น่าจะสวยงามแต่เนื่องจากเราไม่รู้รายละเอียดของระยะทางเราจึงไม่ได้ไป ค่าเข้าชมถ่ำปูคำอยู่ที่ปนะมาณ 10,000 กีบ โดยจะต้องปีนเขาขึ้นไปประมาณ 150 เมตร ยังไม่ได้สร้างบันไดเอาไว้ มีเพียงราวไม่ไฝ่ให้จับประครองเวลาขึ้นและลงเท่านั้น ทางชันเหมือนกันกว่าจะถึงก็ต้องหยุดพักกันหลายครั้ง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

บริเวณถ่ำปูคำ จะมีสระมรกตอยู่ด้านหน้าของทางขึ้นถ่ำ น้ำเป็นสีเขียวมรกตใสมากๆ นักท่องเที่ยวนิยมมาเล่นน้ำกันนี้ เรายืนดูสระน้ำกันอยู่นาน(เฮื้อ...มาถึงสักที)
ก่อนจ่ายเงินค่าเข้าเราก็อุส่าห์ถามเจ้าหน้าที่เขาแล้วนะว่า ปากทางเข้าถ่ำมีเก็บค่าเข้าอีกหรือเปล่า เจ้าหน้าทีก็บอกว่าไม่มีแล้วอ้าย...อิอิ(จากประสพการณ์ มักจะมีด่านเก็บเงินด่านที่สอง) แต่เนื่องจากภายในถ่ำไม่มีแสงสว่าง เราก็เลยต้องเสียเงินค่าเช่าไฟฉากไปอีก 10,000 กีบ ก็มันต้องใช้อะ จะเข้าไปดูอะไรได้หละถ้ามันไม่มีไฟ จัดไปครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ทางเดินภายในถ่ำถือว่าลำบากอยู่ ทั้งมืดและต้องปีนป่ายไปตามโขดหินที่ยังไม่ได้ตกแต่งให้เดินได้สะดวกแต่อย่างได ถ่ำนี้ลึกเข้าไปสักสามสี่ร้อยเมตรได้มั้งครับ แสงที่ลอดผ่านปากทางเข้าถ่ำทำให้เห็นว่าภายในถ่ำปูคำกว้างขวางมากๆ เสียดายที่ไม่มีแสงสว่างตามทางเดิน ไฟฉายแบบคาดหัวก็ไม่สว่างพอที่จะเห็นรายละเอียดอะไรได้มากนัก ผมทำได้เพียงถ่ายรูปด้วยแฟลชหัวกล้องเก็บภาพเอาไว้มาดูภายหลัง ในความมืดมันก็ทำให้ภายในถ่ำดูลึกลับและตื่นเต้นดี สิ่งดีๆที่พอนึกได้ก็คือผมพึ่งจะเคยได้เดินอยู่ในถ่ำที่ลึกและไม่มีแสงสว่างเท่านั้นครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ท่าเรือเร็ว speedboat
ออกจากหลวงพระบางไปทางปากมอง ประมาณยี่สิบโล
หลวงพระบาง - ห้วยทราย (เชียงของ) สามแสนแปดหมื่น กีบ บวกรถถีบอีกเท่าตัวก็คูณสองเข้าไป
(ราคานี้รวมค่ารถจากที่พักไปที่ท่าเรือเร็วแล้ว)
ใช้เวลา เจ็ด ชั่วโมงโดยประมาณอารมณ์คนคัดท้าย

... ถ้าหากปั่นไปเองแล้วไปซื้อตั๋วที่ท่าเรือเร็ว
ไปปากแบง หนึ่งแสนเจ็ดหมื่น กีบ
ไปห้วยทราย (เชียงของ) สองแสนแปดหมื่น กีบ บวกรถถีบเท่าไรไม่รู้ ไม่ได้ถาม

เรือเร็ว
โต้ลมเต็ม ๆ โดนแดดเต็ม ๆ งอเข่าตลอดทาง
ผู้โดยสารอาจจะมีขึ้นลงระหว่างทางบ้าง เวลาที่ว่าเจ็ดชั่วโมงเลยไม่เปะ ใกล้ ๆ ถึงห้วยทรายที่นั่งเริ่มว่าง นั่งเหยียดขาได้สบาย
...

เสือนัสเล่าให้ฟัง