บันทึกเสือมือใหม่ 500 ก.ม. แรกของคุณ (เชิญร่วมแชร์) - ถึงเวลาเปลี่ยนเฟืองหน้าจาก 2 ใบ เป็น 3 ใบ

[TGCAT]

คันนี้อายุ 10 กว่าปีครับ แต่ของเดิมมีแค่เฟรม สับจาน หลักอาน อาน ถ้วยคอ
ตอนเด็กๆ อยากปั่นเที่ยวไกลๆ แต่ทำไม่ได้ พอทำงานก็ซื้อ MTB คันนี้เป็น Cromoly มาปั่นแถวบ้าน เคยไปดอยอินทนนท์-แม่แจ่ม กับคุณเจี๊ยบ หนังสือ อสท. หนึ่งครั้ง แต่ 80% เข็นครับ มีรถเก็บตอนสี่โมงเย็น แล้วก็จอดยาว .. มาเริ่มอีกทีปี 52 เอามาลองปั่นดู เกียร์เปลี่ยนไม่ได้ ส่งเข้าร้านเปลี่ยน Shifter, เบรก และล้างระบบ โดนไป 2000 บาท

ต้นปี 53 เพื่อนชวนขึ้นไปนอนเขาใหญ่ ขึ้นรถไฟแล้วไปปั่นต่อ ออกจากด่านเก็บเงินไปได้ไม่กี่กม. พ้นเนินรับแขก ก็เข็นบ้างปั่นบ้างจนถึที่ทำการ พัก 1 คืน ตอนลงสิครับ สนุกมากคุมความเร็วอย่าให้เกินความสามารถของรถและคน

เดือนมีนาคมปี 53 เพื่อนชวนไปออก Trip เวียงจันทน์-วังเวียง ประมาณ 200 กม. ค้างคืนระหว่างทางที่เขื่อนน้ำงึม มีเวลา 3 วัน ขากลับจึงเหมาสองแถวมาส่งที่เวียงจันทน์ ก่อนออกเดินทางก็ซ้อมปั่นแค่ในหมู่บ้าน และศีกษาเทคนิคการใช้รอบขา เพื่อนที่ไปด้วยกันส่วนใหญ่ใช้ความเร็วประมาณ 20-25 กม/ชม เหนื่อยก็แวะตามร้านน้ำข้างทาง ต้องขนสัมภาระไปเองด้วย ... ความอยากสมัยเด็กเป็นจริงแล้วครับ

แล้วก็หาโอกาสปั่นตามงานที่ชมรม TCHA จัด ไปได้แค่สองครั้ง ไปดูปลาโลมา กับไปตลาดน้ำ ระหว่างนั้นก็ UP จาก 7Sp >> 8Spเปลี่ยน Shock Up เก่าๆ หนักๆ เป็นตะเกียบเพราะคิดว่าเน้นปั่นเที่ยวอย่างเดียว อีกอย่างถูกดีครับ
ลองดูเรื่องการ UP ที่นี่ครับ >> http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 9&t=317391 (เล่าความหลังกับ gt outposttrail ปี 1998)

กลางปีไปสวนผึ้งลงที่ราชบุรี ระยะทางประมาณ 45-50 กม.ได้มั้ง เส้นทางดีครับ แวะเข้าไปดูตามรีสอร์ทสวยๆได้ด้วย

ปลายปีเพื่อนชวนไปลาวใต้อีก ระยะทางประมาณ 200 กม. มีขึ้นสองแถวบ้างเนื่องจากเวลาน้อย ครั้งนี้setเบาะต่ำไปนิด ปวดหัวเข่ามาก ดีว่าเพื่อนมียาแก้ปวดเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อไปด้วย ช่วยได้มากครับ


เมื่อต้นปีเพื่อนชวนปั่นขึ้นเขาใหญ่ไปนอนเขาเขียว คราวนี้พัฒนาขึ้นดีกว่าแต่ก่อน คือไม่ต้องเข็น แต่มีจอดพักบ้าง
จุดสุดท้ายคือผ่านศาลเจ้าพ่อเขาเขียวไปพักหนึ่ง น้องที่ทำงานก็ขับรถมารับขึ้นไปบนยอด เพราะเย็นแล้วเดี๋ยวด่านปิดแล้วเข้าที่พักไม่ทัน

Trip ล่าสุดที่ไปกับ TCHA ก็ตลาดน้ำอีกนั่นแหละ คราวนี้ไค่อยเหนื่อยเหมือนครั้งแรก คงเพราะหายใจเป็น และเรียนรู้เทคนิคมาบ้างแล้ว ซึ่งช่วยได้ครับ

ดูระยะทางคร่าวๆ ไม่ได้ติดไมล์ ก็น่าจะเกิน 500 กม. ไปไม่เยอะครับ
รวมๆ กับที่มีโอกาสซ้อมตอนเย็นๆ เดือนละ 2-3 ครั้งก็นาจะอยู่ที่ 1000 กม. + - นิดหน่อย

เพื่อนชวนปั่นไปนครนายกอีกแล้วครับ ไปกลับน่าจะประมาณ 200 กม.

ไม่ค่อยชอบซ้อมปั่น แต่ชอบปั่นไปเที่ยวครับ สนุดดี

[Yajokkung]

0km

เมื่อก่อนผมเป็นนักกีฬาบาสครับแต่เนื่องจากดวงซวยขั้นรุนแรงบาดเจ็บที่เข่า ต้องพักไปปีกว่าๆแต่พอผ่านระยะนั้นมาเข่าก็ไม่ค่อยดีเหมือนเมื่อก่อนครับเลยแทบไม่ได้แตะกีฬาอื่นๆเลย
ช่วงนั้นผมปล่อยตัวมากๆจากหนัก 84kg (ผมสูง189ครับ) ดันทะลึ่งทะลุไป 132kg และโรคหอบหืดที่ผมเป็นตั้งแต่เด็กก็เริ่มเป็นอีกครั้ง หลังจากนั้นก็มีเพื่อนชวนไปว่ายน้ำครับแต่ก็ไปได้ไม่นาน ระยะทางไกล ต้องเสียค่าสมัครแพง ฝนตกก็ว่ายไม่ได้
เลยเลิก หลังจากนั้นก็มาแตะปืนBB อันนี้ก็ไม่ค่อยได้ช่วยแหะ ไหนค่าสนาม กระสุน ปืน แถมผมเล่นหมดไปหลายหมื่น
จนมีพี่คนนึงครับชื่อพี่กุ้งเค้าก็แนะนำให้ผมไปปั่นเสือภูเขา ผมก็บอกว่าจักรยานมันแพงนะพี่ พี่เค้าก็ตอบกลับไปว่า ทีแกยังซื้อปืนเป็นหมื่นๆแพงกว่าจักรยานอีกแล้วจักรยานปั่นเพื่อสุขภาพทำไมจะซื้อไม่ได้วะ(เออก็จริงของพี่เค้า)
จนกระทั่ง เดือนมีนาคมผมก็เริ่มๆทยอยเอาปืนที่มีอยู่ขายทิ้งให้หมด และก็ศึกษาข้อมูลในเวปmtbด้วยก็เลยกำเงินไปร้านนครไทยหาจักรยานไซส์19
กลับบ้านมาได้ Trek Advance 19" มาแบบงงๆ (ขอบคุณที่ร้านนครไทยขุดหาจักรยานไซส์19ให้ผมนะครับ)

1km-----130km

วันต่อมาหลังจากได้จักรยานก็ลองจะปั่นไปสวนรถไฟดูพอขึ้นคร่อมแล้วลองปั่นดู เออมันใช้ได้แหะไวดีดีกว่าจักรยานแม่บ้านอีก
ช่วงแรกๆก็ลองปั่นบนฟุตบาทดูครับไม่กล้าลองบนถนน พอถึงสวนรถไฟก็ปั่นไปประมาณ3-4รอบ ก็เริ่มไม่ไหวก็พักแปปนึงก็ปั่นกลับกลับบ้าน ตอนนั้นผมปั่นได้เฉลี่ยๆก็ 14km/hr แถมปวดขามากๆจนต้อง 2วัน ปั่นทีนึง
พอเริ่มๆไป50km ก็ลองปั่นจากฟุตบาทบนถนนดูก็มีความระมัดระวังมากขึ้น จนวันหนึ่งวันนั้นซวยมากๆครับเจอเด็กปั่นจักรยานสวนเลนมา 6คัน ขนผมจังๆที่สวนรถไฟ
ผมไม่เป็นไรแต่เฟรมรถถลอก ล้อหน้าคด ตอนนั้นนั่งเครียดเลยรถถอยมาไม่ถึง 2อาทิ ก็โดนซะแล้วพอดี จำชื่อไม่ผิดรู้สึกคุณนัทมั้งครับ แนะนำให้ผมลองเอาซ่อมที่โปรไบค์ดู แล้วก็ซ่อมได้(พบพี่คนนึงปั่นAdvanceเหมือนผมด้วย-*-)
ทำให้ผมต้องระวังคนปั่นจักรยานที่สวนรถไฟมากขึ้นเลยทีเดียว แล้วก็ได้ไปออกทริปแรกก็ ride for japan เนี่ยแหละครับทำให้รู้สึกว่า การที่ได้ปั่นเป็นกลุ่มๆรู้สึกสนุกมากๆ แถมเราปั่นได้ไกลและเร็วแบบไม่น่าเชื่อ
ตอนเนี่ยแหละครับติดการปั่นแบบงอมแงมละ

130-200km

พยายามให้ตัวเองออกไปปั่นจักรยาน 2วัน ครั้ง หรือวันไหนไม่ปวดขาก็ออกไปปั่น ก็เริ่มรู้สึกว่าอาการหอบของตัวเองดีขึ้น แทบไม่ต้องพึ่งยาพ่นแล้ว (ก่อนมาปั่นผมพ่นอย่างต่ำ 1 ครั้งทุกวันครับ)
ก็เริ่มออกความคึดแปลกๆปั่นไปร้านตัวเองเลยดีกว่าขึ้เกียจขึ้นรถไฟฟ้าแต่ใจนึงก็คิดว่าปั่นไปถึงสยามเราก้คงขึ้นรถไฟฟ้าแล้วละ (สะพานควายไปศาลาแดง) ทำให้รู้เลยครับอนุเสาวรีย์เป็นอะไรที่โหดร้ายมากปั่นไปเสียวไป ไม่รู้จะรอดไปถึงร้านหรือเปล่า แต่ก็รอดมาได้ครับ หลังจากไป-กลับ 20km ได้ ทำให้ผมมองตัวเองว่าถ้าเราตั้งใจจริงเราก็ทำได้ ระหว่างนี้ก็เริ่มเข้าไปคุยกับพี่ๆบางกลุ่มในสวนรถไฟ

200km----???

ใกล้จะครบการปั่น 1เดือน อาการปวดขาเริ่มน้อยลง น้ำหนักลดเหลือ 127 kg ต้นขาจากอวบๆเริ่มแข็งขึ้น ทำอะไรคล่องกว่าเดิม เพื่อนๆ+คนรู้จักก็ทักว่าผอมลง อาการหอบผมไม่ได้แตะยาพ่นมาหลังจากเริ่มปั่นมา1อาทิ
ก็ยังปั่นที่สวนรถไฟ กับ ทางไปร้านเหมือนเดิมครับ ตอนนี้ปั่นได้เฉลี่ย 24-25km/hr
ตอนนี้ผมตั้งเป้าหมายพยายามจะทำให้ต่ำกว่า 100kg ดูครับ ถึง 500km จะมาเล่าใหม่ครับผม

[veenono]

มาร์คไว้อ่านครับน่าติดตาม

[tunaja]

ปักไว้ก่อน

[pabuff]

ปักไว้เช่นกันครับ ติดตามผลงานของเช้าของกระทู้มาตลอดฮร๊าฟฟฟ

[hs8zds]

ปักไว้ก่อนครับ

[breeze]

ปักไว้เช่นกันครับ ติดตามผลงานของเช้าของกระทู้มาตลอดฮร๊าฟฟฟ

ขอบคุณครับที่ติดตาม

ว่าแต่ อย่าปักอย่างเดียว มาแชร์ด้วยกันซิครับ

[trk93]

มาแชร์ด้วยคน..ใช้รถรุ่นเดียวกันเลยครับ..แต่ของผมไมล์มันเกิน 500..เริ่มเข้าพันสองแล้ว
ติดไมล์สองตัวแต่คนละค่าย ตั้งค่าวงล้อถูกต้องแล้ว แต่ไหง๋ ตัวเลขมันไม่ตรงกัน..งง...
.. นิสัยชอบโขยกขึ้นสพานด้วยเกียร์หนัก...หัวใจมันพีคสุดๆ เลยครับ

มีความรู้สึกว่ารถมันหนักตอนออกตัว แต่ก็ไหลดี..

[breeze]

มาแชร์ด้วยคน..ใช้รถรุ่นเดียวกันเลยครับ..แต่ของผมไมล์มันเกิน 500..เริ่มเข้าพันสองแล้ว
ติดไมล์สองตัวแต่คนละค่าย ตั้งค่าวงล้อถูกต้องแล้ว แต่ไหง๋ ตัวเลขมันไม่ตรงกัน..งง...
.. นิสัยชอบโขยกขึ้นสพานด้วยเกียร์หนัก...หัวใจมันพีคสุดๆ เลยครับ

มีความรู้สึกว่ารถมันหนักตอนออกตัว แต่ก็ไหลดี..

แอบเห็น ถ้วยคอเปลี่ยนมา ดีขึ้นอย่างไรบ้างครับ

[breeze]

วันที่ชีวิตถึงขีดสุด และความหวานหมดไป

จั๋วหัวอย่างนี้ ไม่ใช่ตกทุกข์ได้ยาก ลำบากในชีวิต เพียงแต่เมื่อเช้าอยากลอง ผิดกฎตัวเองดูเล็กน้อย เป็นเหตุถึงที่มาของชื่อหัวข้อนี้

หลังจากผิดกฎตัวเองไปเมื่อวาน เพราะท้องเสีย เลยไม่กล้าปั่น กลัวจะโอเวอร์เทรนนิ่ง เพราะไม่รู้ว่าที่ถ่ายท้องออกไป เสียเกลือแร่ไปเท่าใด

จึงกลายเป็นหยุดยาว 2 วันเต็ม ก็ถือว่าให้ร่างกายได้พักผ่อนเต็มที่เลย

เช้านี้จึงออกปั่นตามโปรแกรมฝึกเดิม แต่รู้ว่าร่างกายแข็งแรงขึ้น จึงเพิ่มระยะทางและเปลี่ยนเส้นทางเล็กน้อย

แต่ที่ต่างไปคือ ไม่ทานอะไรรองท้อง ทานแค่กาแฟแก้วเล็กๆ ที่ใส่กาแฟ 1 ช้อนชา น้ำตาล 1 ช้อนชา แบบง่ายๆ เร็วๆ

ออกปั่นก็รู้สึกว่าทำความเร็วได้ดึ และทนได้ 28-30 ได้ตลอดเป็นสิบนาที

ก็คิดว่าน่าจะโอเค ในใจคิดว่า

"ไม่ทานอะไรรองท้องก็ดี จะได้ลดน้ำหนักได้เร็วขึ้น ร่างกายแข็งแรงขึ้นแล้ว ก็น่าจะสามารถปั่นได้ไหวอยู่"

ตลอดเส้นทางจาก 0 ถึง 18.5 กิโลเมตร ก็สบายๆ พักเล็กๆ ดื่มน้ำ 2 รอบ

ก็อยากลองทำ Interval ดู (ปกติก็ทำอยู่แล้วประมาณ 2-3 ครั้ง แต่ไม่รุนแรง คือ เอาแค่รู้สึกว่า ได้ใช้แรงฮึด)

แต่ครั้งนี้ อยากลองทำ Interval แบบเต็มๆ

จึงเร่งความเร็วไปสูงสุดที่ 49.5 Km/h ทำระยะทางโดยคงความเร็วนี้ได้ประมาณ 600 เมตร

ก็หมดสภาพ หันข้อมือมาดู หัวใจ ปรากฎสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 188 หรือเต็ม 100% ของ HR ของผม
(แต่พอมาดูสถิติปรากฎที่ 187 เลยไม่รู้ว่าสายตาพร่าหรืออย่างไร 555)

หลังจากนั้นสิ่งที่รู้สึกคือ ร่างกายหมดสภาพ

ขามีกำลังอยู่ แต่รู้สึก ชา

จากเกียร์ 3-8 ต้องปรับมาเหลือ 3-6 และไม่นาน ไม่เกิน 1 กิโลเมตร ก็ต้องปรับมาที่ 2-6

หลังจากขึ้น 100% ขีดสุดของชีวิต ก็พบอาการแปลกๆ เกิดขึ้น

เริ่มหาวหลายครั้งติดๆ ความรู้สึกเพลียเกิดทันที

แต่กำลังใจบอกตัวเองว่า อีกไม่เกิน 1 กิโลเมตรก็ถึงบ้าน

จึงปั่นชิลๆ จนถึงบ้าน

จอดจักรยานเสร็จ ก็ทำเหมือนเคย คือ เอากล้องมือถือมาถ่ายภาพข้อมูล ไมล์ กับ HR เพื่อเก็บสถิติไว้

ถ่ายไปจนเสร็จ ก็เกิดเหตุที่สองของชีวิต

"เกือบเป็นลม"

รีบเดินไปเปิดประตูบ้าน ล้มตัวลงนอนกับพื้น ไม่ต่ำกว่า 5 นาที อาการจึงกลับมาเป็นปกติ

ประสบการณ์นี้ได้ข้อสรุปว่า "ไม่เอาแล้ว ยังไงก็ต้องทานอาหารรองท้องก่อนปั่น"

ไม่งั้น ชีวิตขาดความหวาน ขาดน้ำตาล เป็นลมแดดได้ง่ายๆ

[a lone wolf]

อุแม่เจ้า
เมื่อเช้าเพิ่งอ่านหนังสือพิมพ์ CEO ของชอคโกแล๊ตเฟอร์เรโรเสียชีวิตขณะปั่นจักรยานที่แอฟริกาใต้
เขาบอกว่ามีคนผ่านทางมาพบว่าแกตกจากจักรยานแล้วมานอนเสียชีวิต คาดว่าหัวใจวาย รอผลการชัณสูตรศพอยู่
คุณ breeze อย่าผลักดันตัวเองไปขนาดที่เล่าบ่อยๆนะครับ เป็นห่วงครับ

[breeze]

อุแม่เจ้า
เมื่อเช้าเพิ่งอ่านหนังสือพิมพ์ CEO ของชอคโกแล๊ตเฟอร์เรโรเสียชีวิตขณะปั่นจักรยานที่แอฟริกาใต้
เขาบอกว่ามีคนผ่านทางมาพบว่าแกตกจากจักรยานแล้วมานอนเสียชีวิต คาดว่าหัวใจวาย รอผลการชัณสูตรศพอยู่
คุณ breeze อย่าผลักดันตัวเองไปขนาดที่เล่าบ่อยๆนะครับ เป็นห่วงครับ

ขอบคุณครับที่เป็นห่วง

แต่อยากจะบอกว่า ครั้งแรก และครั้งเดียวละครับ

จริงๆ ไม่ได้คิดว่า จะดันหัวใจให้ถึงสุด 100%

แต่อยากทำ Interval ให้นานกว่าที่เคยทำ

ผลของมันดันไปที่ 100% ผนวกกับ ดันอยากลองดูว่า ไม่ทานอะไร ทานแค่กาแฟ น้ำตาล 1 ช้อนชาเนี่ย จะปั่นไหวไหม

สองอย่าง บวกกัน เลยเป็นเรื่อง 555

จริงๆ ถ้ามีน้ำตาลในเลือด อยู่ อาจปกติก็ได้นะ แต่นี้น้ำตาลคงน้อย เลยหน้าจะมืด เหมือนเป็นลม

[โยชูวา]

อาจไม่ใช่ลมแดดก็ได้นะครับ เพราะลมแดดเกิดจากร่างกายเสียสมดุลทางด้านอุณภูมิ
คิดว่าร่างกายคงจะเสียสมดุลอะไรบางอย่าง เช่น อาหาร น้ำ หรือเลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ ร่างกายจึงปิดสวิช
ส่วนลมแดด เท่าที่ทราบมาส่วนมากแล้วมักเกิดกับการปั่นที่ปั่นตากแดดร้อนๆนานๆ ในข่วงบ่ายๆ
อันตรายมาก ก็ได้ข่าวมีคนเสียชีวิตเพราะเหตุนี้มามากแล้วเช่นกันครับ

[breeze]

อาจไม่ใช่ลมแดดก็ได้นะครับ เพราะลมแดดเกิดจากร่างกายเสียสมดุลทางด้านอุณภูมิ
คิดว่าร่างกายคงจะเสียสมดุลอะไรบางอย่าง เช่น อาหาร น้ำ หรือเลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ ร่างกายจึงปิดสวิช
ส่วนลมแดด เท่าที่ทราบมาส่วนมากแล้วมักเกิดกับการปั่นที่ปั่นตากแดดร้อนๆนานๆ ในข่วงบ่ายๆ
อันตรายมาก ก็ได้ข่าวมีคนเสียชีวิตเพราะเหตุนี้มามากแล้วเช่นกันครับ

ผมก็เรียกไม่ถูกครับ (เลยข้อไปแก้ข้อความข้างบนเลย เผื่อใครมาอ่านทีหลังนะครับ เดิม ผมเรียก ลมแดด แต่มันไม่ใช่)

แต่เคยเป็นลมครั้ง 1 ในชีวิต อาการประมาณนี้ คือ ภาพในตาจะหายไป ตัวชา เบา คุมการทรงตัวไม่ได้

รู้ตัวเอง เลยรีบลงไปนอนกับพื้น แต่ไม่ถึงกับหมดสตินะครับ

แค่รู้ว่ากำลังจะเป็น เลยลงพื้น ยกขาชัน ให้เลือดฉีดเข้าสมองได้ง่าย นอนเฉยๆ ประมาณ 5 นาที ก็ลุกไปทานน้ำ แล้วก็ไม่เป็นไร ปกติเหมือนเดิม

โดยอาการ น่าจะมาจาก ขาดน้ำตาล

อาจจะเรียก เป็น ลม เฉยๆ ก็ได้ครับ ขออภัยที่ทำให้เข้าใจผิด

[breeze]

ไปเจอมาจากเว็บ นี้ครับ http://www.2jfk.com/run_injury.htm

ของผม น่าจะอาการเดียวกัน แต่เป็นการปั่นจักรยานแทน น่าจะเป็นข้อ 1+2

ส่วนข้อ 3 ไม่น่าใช่ เพราะผมปั่น Cool down มาตลอดทาง (แต่ไม่ถึง 10 นาที อาจมีส่วนก็ได้)

เพิ่มเติมความรู้เรื่องการวูบจากการวิ่ง

อาการวูบ หรือการเป็นลม หรือ หมดสติ ในระหว่างวิ่ง โดยเฉพาะการวิ่งระยะยาวๆ พบได้บ่อยๆ ในหมู่นักวิ่ง อาการเตือน ก่อนมีอาการ อาจจะเป็นความรู้สึกเหนื่อย หายใจผิดปกติ หูอื้อ ตาลาย พร่ามัว ก่อนที่จะวูบหมดสติไป บางคนเรียกภาวะนี้ ว่า บ๊องซ์ ซึ่งเป็นศัตรู ตัวร้าย ของนักวิ่งมาราธอน คู่กับ การชนกำแพง
สาเหตุ พบได้หลายๆอย่าง บางครั้งก็เป็นสาเหตุร่วมกัน ก็ได้ เช่น

1 ออกกำลังกายหนักจนเหนื่อยมากจนเกินกำลังของตัวเอง ต่อเนื่องกันทำให้หัวใจสูบฉีด เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ อาจจะทำให้วูบได้ หรือ ในรายรุนแรง อาจจะมีอาการของหัวใจขาดเลือดเกิดภาวะหัวใจวายได้ เช่นกัน พวกนี้บางครั้งพบในนักวิ่งระยะยาวที่วิ่งมาไกล แล้วมาเร่ง Sprint ตอนใกล้เข้าเส้นเต็มที่จนเกินขีดความทนทานของร่างกาย

2 น้ำตาลในเลือดต่ำลงมากจากการออกกำลังกายต่อเนื่องนานๆ และหนัก พบได้ในนักวิ่งระยะยาวๆ ที่เตรียมตัวหรือฝึกซ้อมมาไม่ดีพอ (โดยเฉพาะคนที่มี เมตตาโลลิซึ่ม หรือการเผลาผลาญพลังงานสูง) แล้ว ไม่ได้กินอาหารหรือเครื่องดื่มเพิ่มพลังงาน ที่ย่อยและดูดซึมได้เร็ว ขณะที่ออกกำลังกาย หรือแม้แต่การ ออกกำลังกายหนัก หลังอาหารใหม่ๆ ก็เกิด น้ำตาลในเลือดต่ำ มากได้ อย่างตัวอย่างผมข้างบน

3 การหยุดการวิ่ง กระทันหัน หลังจากวิ่งมายาวๆ ทันที เช่นหยุดทันทีหลัง เข้าเส้นชัย หรือ ก้มลงเก็บของ ที่ตกตามพื้น หรือ ก้มลงผูกเชือกรองเท้าที่หลุด ซึ่งนอกจากอาจจะทำให้เกิดตะคริวขึ้นกล้ามเนื้อได้ แล้ว ยังทำให้วูบได้ด้วย ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เนื่องจาก ขณะที่เราวิ่งต่อเนื่องนั้นกล้ามเนื้อจะบีบรัดตัว ไล่เลือดให้ย้อนกลับมาที่หัวใจ ก่อนสูบฉีดไปเลี้ยงร่างกายรวมทั้งสมอง การหยุดวิ่งทันที กล้ามเนื้อจะคายตัว ทำให้เลือดไปคั่งค้างที่ขามาก กลับเข้ามาสู่หัวใจน้อยลง โดยเฉพาะการก้มตัว จะทำให้ลำตัวของเราหักพับเลือดที่จะไหลย้อนกลับจากขา จะยิ่งลดลงมากไปอีก(จากการหักพับกดเส้นเลือดที่โคนขา ทำให้ยิ่งเพิ่มความรุนแรงไปอีก ต้องระวังเป็นพิเศษ ดังนั้นถ้าเพื่อนที่ออกวิ่งตามสวนสาธารณะ ที่มีคนเล่นกีฬาประเภทอื่น เล่นร่วมด้วย บางครั้งมีอุปกรณ์กีฬาบางอย่างเช่นลูกเทนนิส หรือลูกบอลกลิ้งมาหานักวิ่งที่วิ่งมานาน ถ้าไม่แน่ใจ ก็เลี่ยงการหยุดก้มหยิบ ลูกบอลเหล่านั้นคืนเพื่อนด้วย เนื่องจากเสี่ยงต่อการ วูบได้เช่นกัน และขอความกรุณาเพื่อนๆที่เล่นกีฬาอื่นๆ เข้าใจนักวิ่งด้วย ว่าไม่ใช่ไร้น้ำใจ:P
รวมทั้งฝากถึงเพื่อนนักจักรยานที่ปั่นไกลๆ จนเหนื่อยได้ที่ แล้ว กระป๋องน้ำ หรือ สิ่งของอื่นๆตกหล่น แล้วจอดก้มลงไปเก็บ ให้ระวังการวูบจากการหยุดและก้มตัวทันที ให้เป็นพิเศษ จุดนี้เป็นจุดที่ทำให้วูบกันได้ง่ายมาก

สุดท้าย อย่าลืม หลังวิ่งออกกำลังกายเสร็จ หรือ เข้าเส้นชัยแล้ว อย่าหยุดวิ่งทันที วิ่งต่อไปช้าๆ หรือเดินต่อเนื่องให้ ร่างกายค่อยๆ Cool Dowm หัวใจค่อยๆปรับตัวรับกับร่างกายที่ผ่อนคลายลงได้ช้าๆ อย่าประมาท นะครับ