ทรมานบันเทิง ห้วยโก๋น-หลวงพระบางกับจักรยานคนจร

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

น้ำที่พวกเราขอให้ครูแดงเตรียมไว้ให้เราเมื่อคืน ราคาแพงพอๆกับน้ำตามห้างในกรุงเทพ มันเป็นน้ำแร่ธรรมชาติที่ถูกตักมาจากลำธารแล้วมาผ่านการฆ่าเชื้อจากการต้มด้วยไม้ฟืน ราคา 20,000 กีบ (80 บาท)ถ้านึกถึงคุณค่าของมันเมื่อต้องดื่มด้วยความกระหายตอนกำลังไต่เขา ก็เอาแหละ..ไม่ว่ากัน ก่อนออกเดินทาง ข้าวเหนียว เนื้อฝอย ที่เหลือจากเมื่อวาน เป็นมื้อเช้ารองท้องให้กำลัง อิ่มแล้วยังเหลือข้าวเหนียวกับปลากระป๋องซึ่งอาจจะไม่พอถึงมื้อเย็น เราจึงให้เมียของครูแดงต้มไข่เพิ่มเป็นสะเบียงเพิ่มกันเหนียวเอาไว้ก่อน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เช้าวันนี้นายบ้านดูหน้าตาไม่สดใสนัก(สงสัยเมื่อคืนคงร้องเพลงมากไปหน่อย) ปากก็บ่นว่าปวดเมื่อยเหมือนจะไม่สบาย เสือนัสเลยสอบถามถึงอาการป่วยของเจ้าบ้านด้วยความห่วงใย และไม่ลืมที่จะหยิบยื่นยาที่เขานำติดตัวมาให้ผู้ใหญ่ ที่บ้านปากห้วยยาง ไม่มีอนามัยประจำหมู่บ้านไม่มีหมอ แน่นอนยารักษาคงมีไม่มาก ฉะนั้นนักปั่นท่านไดที่จะไปปั่นเส้นนี้ ลองติดยาสามัญไปฝากเค้าสักหน่อย อาจแทนสินน้ำใจในการต้อนรับและดูแลท่าน พวกเราคิดว่าดีกว่าการให้เงิน เดี๋ยวชุดหลังๆเดินทางไปพัก น้ำใจของชาวบ้านมันจะกลายเป็นน้ำเงินไปสะหมด

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ก่อนออกเดินทางเราสอบถามชาวบ้านถึงเส้นทางในวันนี้ ได้ความว่าคล้ายๆเส้นเมื่อวาน แต่ทางดีกว่าเพราะไม่มีรถใหญ่วิ่ง ทางจึงสมบูรณ์มากกว่า หมู่บ้านส่วนใหญ่เป็นชาวเขา ไม่มีร้านค้าจึงตรงกับข้อมูลที่เราได้ยินมา ร้านค้าที่ไกล้ที่สุดต้องปั่นไปอีก 30 หลัก(กิโลเมตร) อาหารและน้ำดื่มจึงต้องเตรียมไปให้พอ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เริ่มปั่นเราต้องไต่ระดับความสูงจาก 600 เมตรไปที่ 1,400 ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร แน่นอนช่วงเช้าเราจึงออกกำลังเข็นกันสะส่วนใหญ่ เข็นชมวิวกันเพลินไปเลยครับ สวยจริงๆ วิวตรงนี้ไม่เชื่อลองปั่นมาดูเองสิครับ...อิอิ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เที่ยงกว่าแล้วเราพึ่งจะปั่นมาได้ 10 กิโลเอง 555 มื้อเที่ยงถูกงัดออกมาเติมพลังมาม่ากับไข่ที่กันเอาไว้มื้อเย็นเล่นกันก่อนดีกว่า มื้อเช้าสงสัยไม่ได้กินกันมา...อิอิ ตบท้ายด้วยกาแฟยามบ่าย นั่งชมวิวทิวเขาที่ซ้อนๆกันไปจนลับตา เส้นนี้แทบไม่เจอรถวิ่งผ่านเลย เรานั่งพักและนอนเล่นกันเกือบชั่วโมงจึงเดินทางกันต่อ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ช่วงบ่ายทรมารบันเทิงยังไม่หมดครับ ขึ้นแล้วก็ลง ลงแล้วก็ขึ้นอยู่อย่างนี้ แต่วิวสวยครับ...อิอิ ระหว่างทางเริ่มมีบ้านชาวเขา ให้เห็นตามรายทางบ้างแล้ว แต่ส่วนใหญ่จะเป็นบ้านที่ปลูกอยู่หลังสองหลังแค่นั้นครับ ไม่ถือเป็นหมู่บ้าน ผมพยายามใช้ gps แท็กกิ้งเอาไว้ให้หมดเผื่อชุดหลังเดินทางมาจะได้ประมาณการถูกถ้าน้ำหรืออาหารหมดหรือต้องการค้างแรม แต่มองเข้าไปหาคนก็ไม่ค่อยจะเจอ เห็นแต่สัตว์เลี้ยงที่ถูกเปล่าทิ้งไว้เท่านั้นครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

บ่ายสามเราเดินทางมาถึง บ้านภูสัมพัน ซึ่งถือว่าเป็นหมู่บ้านเพราะมีป้ายเหมือนทุกหมู่บ้านที่เราผ่าน หมู่บ้านนี้เท่าที่ผมเห็นมีบ้านอยู่ประมาณ 10 หลังคาเรือนเองครับ(ไม่แน่ใจว่าอาจจะมีอยู่ตามเชิงเขาอีกหรือเปล่า)ชาวบ้านใช้ภาษาเหมือนชาวลาวเทิง ไม่ได้ใช้ภาษาลาวสูงหรือภาษาชาวเขา

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ที่บ้านภูสัมพัน สิ่งที่ผมสงสัยเลยถามเขาว่าเอาน้ำที่ไหนมาใช้กัน เพราะนี้มันบนดอยชัดๆ ชาวบ้านบอกไปจากจุดนี้ไม่ไกลนักมีลำธาร ชาวบ้านใช้วิธีลักน้ำผ่านลำไม่ไผ่มาใช้บนนี้กันครับ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

วันนี้ถึงจะปั่นมาได้แค่ 20 กว่าโล แต่เส้นทางผมโหวดว่าหนักกว่าเมื่อวานเยอะ เริ่มหมดแรงและอยากจะพักมากๆแล้ว อยากจะไปให้ถึงตามที่ครูแดงบอกไว้ ว่าให้เราพักกันที่หมู่บ้านหลัก 62 ที่นั้นจะมีร้านค้า ข้างๆร้านค้าจะมีลานหน้าผากว้างเหมาะที่จะกลางเต้นค้างแรมได้ วิวสวยด้วย เหมือนเป็นจุดชมวิวที่คนเดินทางชอบแวะชมวิวกัน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เราถึงบ้านหลัก 62(Q 62)ห้าโมงกว่า เห็นร้านค้าและหน้าผาอย่างที่ครูแดงบอก เราจึงแวะเข้าไปสอบถามคนขายของ ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ใหญ่บ้านอีกตำแหน่งด้วย ตาก็เหล่หาอะไรมาเติมน้ำตาลในเลือดดี อาหารที่เรากินเมื่อเที่ยงเริ่มไม่เหลือเป็นพลังงานให้แก่เราอีกต่อไป จากระยะทางที่เราคำนวนกันมาถ้าเราพักกันที่นี้ พรุ่งนี้เราจะต้องปั่นไปหลวงพระบางประมาณอีก 80 กว่ากิโลซึ่งเป็นไปไม่ได้เลย เมื่อนับจากสองวันที่เราปั่นกันมา
เราจึงสอบถามชาวบ้าน ถึงหมู่บ้านต่อไปที่เราจะสามารถไปพักได้ คือหมู่บ้านห้วยทรายขาว ชาวบ้านบอกว่าเป็นหมู่บ้านใหญ่ มีลำห้วยมีร้านค้า มีเรือนพักด้วย ระยะทางอีกเกือบสิบโล เราจึงตัดสินใจเดินทางกันต่อ "ไปต่ออะไม่มีปัญหา แต่..ตอนนี้ผมหิวมากๆ หาอะไรรองท้องกันก่อนดีกว่า" นัสบอก

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

อีกสิบกิโลที่ชาวบ้านบอก เส้นทางถือว่าเป็นขาลง เราจึงดิ่งกันมาด้วยความเร็วแบบที่ลืมกลัวเจ็บ ดูไมล์แล้วตายห่า รถลากตรูลงเขามา 50 กว่า ไม่นานเราก็มาถึงจุดหมาย เรารีบตรงเขาไปถามชาวบ้านถึงบ้านผู้ใหญ่ บ้านและสถานที่ ที่สามารถกางเต้นท์ได้ บ้านผู้ใหญ่เป็นร้านขายของ(อีกแล้ว) ตัวผู้ใหญ่ไม่อยู่ อยู่แต่เมีย เมียผู้ใหญ่ก็นิ่งมากๆ ถามอะไรก็ไม่รู้ งงๆ แล้วก็ไม่ตอบ ตอนแรกนึกว่า เขาไม่ได้ใช้ภาษาลาวเทิงกัน พี่เหน่งสอบถามชายอีกคนนึงที่มาซื้อของ พี่คนนั้นเลยช่วยเป็นล่ามเจรจากับเมียผู้ใหญ่ให้ อ้าวก็พูดภาษาลาวกันนิ งง เลยสงสัยหน้าตาไม่ดีเขาเลยไม่พูดด้วย...อิอิ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เรารีบไปอาบน้ำที่ลำธารตามที่ชาวบ้านบอกกันก่อน มืดแล้วอากาศเริ่มเย็นน้ำในลำธารเย็นมาก ไม่อาบก็ไม่ไหวเพราะตัวมีแต่ฟุ่น มีชาวบ้านมาชวนพวกเราให้ไปพักที่บ้านของเขา บ้านเขามีงานเลี้ยงด้วย เราบอกปัดไปพร้อมกับขอบคุณโดยอ้างว่า เจ้าบ้านได้จัดที่ให้เราพักเอาไว้แล้ว รีบเข้าที่พักกางเต้นเสร็จ ก็เอาอาหารที่เราเตรียมเอาไว้ออกมาอุ่น และไม่ลืมที่จะอุดหนุน เขยลาวไม่เย็นที่ร้านของผู้ใหญ่บ้านมาคลายเส้นก่อนเข้านอน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

ดึกคืนนั้น อาหารเย็นเจ้ากรรมทำเอาผมปวดท้องหนักอั้นไม่ไหวจริงๆ ชาวบ้านก็หลับกันหมดแล้วมองไปไม่เห็นมีแสงไฟที่บ้านใดเลย มีเพียงบ้านเดียวที่ยังร้องรำทำเพลงกันอยู่ เอาหวะ ลองไปขอเข้าห้องน้ำที่บ้านงานดีกว่า ถ้านานกว่านี้เป็นเรื่องแน่น 555 ไม่ต้องนึกภาพตามก็ได้นะครับ วงเหล้ากลางบ้านชั้นสองนักปั่นโผล่หน้าอยู่ที่ประตู "อ้ายๆ บ้านนี้มีส้วม บ่อ ข้อยขอใช้ส้วมจักหน่อย" จากที่กำลังร้องเพลงกันอยู่ เงียบเลย...อิอิ ไม่มีใครตอบ ผมเลยถามไปอีกครั้งด้วยประโยคเดิม เด็กหนุ่ม ตอบมาด้วยภาษาไทยที่ชัดมากๆ "เขาป่าเลยพี่ แถวนี้เขาเข้าป่ากันทั้งนั้น ส้วมไม่มีหรอกครับ" ซวยหละตรูจะเข้าไปอย่างไงมืดก็มืด ขอกลับไปคิดก่อนก็แล้วกัน "ครับๆ ขอบใจหลาย" มีอ้ายใจดีลุกมาดึงผมให้ไปนั่งที่วงอีก ผมต้องบอกปัดไปว่าไม่ไหวแล้วครับ ขอตัวไปเข้าป่าก่อน 555 ไม่ต้องคิดต่อเลยสภาพนั้นคงไม่เข้าป่าแน่ มืดขนาดนั้น เอาน้ำใส่ขวดเล่นมันตรงป่าหญ้า(ป่าเหมือนกัน)แถวที่เรานอนแหละหวะ 5555 นัสบอก"พี่ๆๆ ไปไกลๆหน่อย"..อิอิ ยังไม่ทันจะเสร็จกิจดี ชาวบ้านใจดีก็ตามมาถึงที่ จะชวนพวกเราไปบ้านงานให้ได้ ปฏิเสธอย่างไงก็ไม่ยอม เอาว่าตื้อจนรำคราญอะ พี่เหน่งทนไม่ไหวผมนึกว่าจะขึ้นมาต่อย ว่าวกันไปว่าวกันมา ปะพวกเราไปเป็นเกรียติให้กับเขาหน่อย ...555

ที่บ้านงาน อุ ลูกใหม่ถูกยกมารับรอง เสียงแคนและกลองผสมกับเพลงอีสานบ้านเฮาได้อย่างลงตัว นักร้องชาวอุบลปล่อยลูกคอออกมาแต่ละเพลง เพื่อนชาวลาวร้องตามได้หมด เป็นที่ม่วนของเพื่อนชาวลาวยิ่งนัก น้ำเปล่าถูกเติมลงไปในอุขันแล้ว ขันเล่า จนอุเริ่มจืด บรรยากาศพื้นบ้านแบบนั้นนึกกลับไปถ้าไม่ไปคงเสียดายแย่

แต่จริงๆแล้วผมก็ไม่แน่นำให้กินหรือไปลองของแปลกๆที่ไม่เคยกิน เหมือนกัน อุ ที่เจ้าภาพยกมาให้ พวกเราก็แค่ จิบๆ พอเป็นพิธี รสจะออกหวาน กว่าสาโทบ้านเรา และอีกอย่างกลัวท้องเสียด้วย ผมเห็นตรงกับพี่เหน่งที่ว่าไว้ "ถ้าคนหน้าตาดี ต้องมาปั่นไปขี่ไป คงไม่ดีแน่ๆ 5555)ได้เวลาอันสมควรเราจึงตัวไปพักผ่อน เนื่องจากเป็นงานฉลองขึ้นบ้านใหม่ พวกเราจึงทำบุญไป 50,000 กีบ

[เอส-เมอร์ริด้า]

โอ้โห... เป็นทริปที่น่าติดตามมากๆ การบรรยายที่ชวนในคิดว่าได้ไปด้วย พร้อมกับรูปภาพที่คัดสรรมาอย่างลงตัว ถ่ายทอดความเป็นอยู่ วิถีชีวิตที่เรียบง่ายของชาวลาว กับเส้นทางที่มีความเป็นธรรมชาติอยู่มากๆ ผมเองก็อยากไปก่อนที่มันจะมีความเปลี่ยนแปลงไปมากกว่านี้ ได้ข้อมูลสำหรับชาวเสือที่ขอตามรอยล้อของพวกพี่ๆ ได้เป็นอย่างดีทีเดียวครับ