>>>เชียงของ-หลวงน้ำทา-ซาปา-ปักกิ่ง/Thank you Chinese<<<

[มุก]

คุณฉาง เพื่อนคนแรกในจีน

[มุก]

...อนุสาวรีย์ ที่เมืองเหอโข่ว

[มุก]

...

[มุก]

เมืองนี้ รถโดยสารเป็นรถไฟฟ้าซะส่วนใหญ่..รถตำรวจที่นี่ ก็น่ารักดีนิ..ตำรวจก็ไม่พกปืนนะครับ

[B2M]

เข้ามาชมด้วยความตื่นเต้น สักวันผมไม่มีหน้าที่การงานประจำก็หวังจะไปแบบนี้บ้าง(ยังอ่านไม่ครบแล้วจะค่อยๆเข้ามาติดตามครับ)
แนะนำตัวลิงค์ด้านล่างครับ
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic.php?f=2&t=4348

[มุก]

สวัสดีครับ คุณB2M ...ผมยังไม่คุ้นกับ วิธีโพสต์ภาพแบบใหม่เท่าไหร่ครับ เลยช้ามากๆ ขอบคุณที่เข้ามาติดตาม ยินดีที่ได้รู้จักครับ

[มุก]

....ผมอยากไปกุ้ยหลิน(เส้นประสีเขียว) แต่สุดท้ายต้องไปคุนหมิง(เส้นประสีแดง) เหตุจากนึกไม่ถึงว่าทางแยกไปกุ้ยหลิน จะเป็นแค่ถนนเล็กๆ ตอนนั้นก็ทำใจลำบากครับ แต่สติครับ ทำให้ผมเลือกเส้นทางเดินทางต่อไปให้ถึงเป้าหมาย....
... แต่นั่นเป็นวันแรกๆที่เข้าจีน หลังๆต่อมาผม เห็นแยกเล็กแยกน้อย หยุดถามหมดครับ ไม่ประมาทแล้ว

[มุก]

...หลายคนบอกว่าถนนในจีนเยี่ยมสุดๆ..จริงครับ ถ้าคุณมารถยนต์หรือมากับทัวร์ ถนนอย่างดีครับ วัดระดับขนานพื้นโลก เจอภูเขาไม่ต้องอ้อม เจาะลูกเดียว...แต่สำหรับจักรยานที่ไม่สามารถเข้าไปใช้ทางแบบนั้นได้ เจอเขาเป็นอ้อมเขา เจอเนินเป็นไต่ บางที่ก็อยู่สูงกว่าทางด่วน บางทีอยู่ขนานทางด่วน บางทีอยู่ต่ำกว่าทางด่วน...

...วันนี้มื้อกลางวัน ผมรอดตัว เพราะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแท้ๆไม่งั้นคงจะต้องหาปลาหรือกินหญ้าแถวๆนี้แน่ๆ เพราะปั่นมาจะ50kmแล้ว ไม่เจอร้านค้าเลย ทั้งเหงา ทั้งวังเวงเป็นอย่างยิ่ง

..ตอนที่ผมปั่นอยู่ใต้ทางด่วน ผมได้แต่นึกเล่น ขำขำ..คนที่เข้านั่งรถยนต์ แล่นอยู่บนหัวผม เค้าจะรู้ว่ามีผม ปั่นจักรยานอยู่ข้างล่างมั๊ยน้อ 5555

[มุก]

....

[มุก]

...จุดเล็กๆข้างหน้าเป็นด่านตรวจครับ...เลยด่านนี้ไป เลี้ยวซ้ายไป"คุนหมิง" เลี้ยวขวา ไป"กุ้ยหลิน" ผมเลี้ยวขวาครับ...แต่ก็ดันไม่เลี้ยวขวาอีกที เลยไปเพราะความเล็กของแยกบวกความไม่คุ้น(ธรรมชาติของถนนในจีน เส้นทางไปเมืองใหญ่ ไม่จำเป็นต้องใหญ่...).ดีแต่ที่ถนนเส้นนี้ก็ไป"คุนหมิง"ได้ แต่ก็อ่ะนะ..สุดแสนทุระกันดาล

[มุก]

วันนี้ อยากจะร้องไห้กับเดือน55555

[มุก]

....

[มุก]

...น้ำดื่มใส่ขวด แล้วมาต้มอีกที ยังไม่ค่อยไว้ใจความสะอาดครับ

[มุก]

ทางปั่นสนุกครับ แหะๆ ผมแข็งใจพูดกับตัวเองอ่ะ

[มุก]

...วันนี้ ผมอยากปั่นผ่าน"หมู่บ้านปาปา" ไปให้ได้ บอกตรงๆ ผมไม่คุ้นกับชาวเขาจริงๆ (ในใจผมออกกลัวๆครับ) อยากไปให้ถึงเมืองซักเมืองครับ..แต่ฝนกะหน่ำมาอีกแบบไม่ยั้ง แถมไกล้มืดแล้ว ไม่ไหวจริงๆ ..สุดท้ายผมขอกางเต้นท์ หน้าบ้าน ชายชาวเขาที่ชื่อหวังเจ๊ะ .....
...หวังเจ๊ะและเพื่อนๆ เลี้ยงเบียร์ผม2ขวด กับข้าวมื้อใหญ่ที่กินร่วมกันทั้งครอบครัว ....เป็นน้ำใจจากคนพื้นที่ที่ราบสูง ที่แม้แต่คุย กันก็แทบจะไม่เข้าใจ ...ต้องขอบคุณอย่างยิ่ง และนับเป็นการเริ่มต้น ของความเปลี่ยนแปลง ทางด้านความคิดของตัวผมเลยครับ
....นับจากวันนี้ ...ผมเริ่ม รู้สึกดีกับการปั่นเดี่ยว ผมค่อยๆ เรียนรู้ วิถีการเดินทาง การดำเนินชีวิตคนเดียว ผมค่อยๆซึมซับ ถนนสายมิตรภาพ ...หลังจากวันนี้ ผมก็ไม่เคยเหงาอีกเลย..ผมมีเพื่อน มีมิตรภาพตลอดเวลา อย่างไม่น่าเชื่อ
..ผมเริ่มนึกถึงนักปั่นเดี่ยว ที่ผ่านสองตาผมมาทั้งชีวิต พวกเค้าคงคิดแบบผม มันเป็นอิสระแบบไม่มีข้อแม้ เสรีภาพเล็กๆชั่วขณะ ยากจะอธิบาย และผมค้นพบมันโดยบังเอิญ แต่ไม่ใช่การไม่ชอบปั่นรวมกับเพื่อนๆนะครับ มันคนละอารมณ์กัน อยู่ที่ความเหมะสม จังหวะและเวลา เพราะตอนนี้ผมอยากปั่นกับเพื่อนๆที่สุด มันก็อบอุ่นไปอีกแบบ ก็อย่างที่ผมกล่าวมาข้างต้นน่ะครับ อยู่ที่จังหวะ เวลา และโอกาส