เรื่องเล่าข้างถนน: รอบทะเลสาบสงขลา....บ้านของพ่อ บนแผ่นดินของแม่

[นพพล]

[นพพล]

[นพพล]

[Bubike]

ชอบบรรยากาศ สภาพแบบนี้หายากจังเนาะ ขอบคุณที่แบ่งปันครับ

[นพพล]

บทที่3.ถนนเส้นนี้ มีบ้านพ่อ
.

9.30 น. วันที่ 13 กพ. 53 หลังจากล่ำลาเจ้าหน้าที่ของสถานีพัฒนาฯ และแวะซื้อปลาช่อนสดๆเอาไว้เป็นเสบียงสำหรับอาหารของมื้อเย็น

แล้วการเดินทางก็เริ่มต้นอีกครั้ง ช่วงนี้ของการเดินทางถนนจะพาเราสู่อำเภอเขาชัยสน

เราผ่านทุ่งนา ผ่านชุมชน ผ่านคลองซึ่งมีอยู่มากมายรายรอบทะเลสาบ

ภาพของยอขนาดต่างๆมีให้เห็นอยู่ทั่วไป เล็กใหญ่แตกต่างกันไป ยืนยันความสมบูรณ์ของทะเลสาบ

“…ดูซิน้ำทั้งเพ มันน่าจะตกเบ็ดหนิ..”, “… ปลาน่าจะเยอะ ตกเอามาทำแกงส้มนะ หรอย.. “เราส่งภาษากันหลังอาน

ผมนึกถึงปลาช่อนสดที่ผูกตากแดดอยู่หลังจักรยาน มันจะทำแกงส้มอร่อยเหมือนที่คิดหรือเปล่าหนอ

เราปั่นผ่านทางเข้าของป่าพรุควนขี้เสี้ยน พื้นที่ชุ่มน้ำในสนธิสัญญาแรมซาไซด์ แต่ไม่ได้แวะ

ช่วงนี้ของถนนจะมีชาวบ้านนำปลาตัวเล็กมาตากแดดเป็นระยะตลอด2ข้างทาง

“พ่อกับแม่ของผมต้องรับจ้างทุกอย่าง หาเงินส่งลูกเรียน" อีกครั้งที่เรื่องเล่าถูกถ่ายทอดออกมา

หลังจากผ่านหาดลำปำมาได้ บ่ายกว่าๆอากาศกำลังร้อนได้ที่ เสื้อแขนยาวที่ใส่ปั่นค่อนข้างหนาจนผมต้องขยับมัน เพื่อไล่อากาศร้อนบ่อยครั้ง

ไอร้อนจากผิวถนนลอยตัวปกคลุมเส้นทาง และดูเหมือนมันจะคลี่ตัวห่มคลุมตัวเราด้วย

“…น้องคนรองจากผมนี่หัวดีที่สุด เก่งที่สุด แต่มันเกที่สุด พ่อแม่หมดเงินไปเยอะกว่ามันจะเรียนจบ สงสารพ่อกับแม่.. ”

สองข้างทางร่มเงาของต้นไม้มีไม่มาก แต่ก็ดีสำหรับปลาช่อนที่ตากหลังตะแกรงจักรยาน

...ขณะเดียวกันดูเหมือนว่าเรื่องราวของเพื่อนจะยิ่งเข้มข้นขึ้น!!!!

[นพพล]

“ขนาดเรียนปริญญาโท มอ. ยังโดนเขาไล่ยิง …”
400 เมตรข้างหน้ามองไป ไอร้อนสะบัดเปลวระริก สะบัดปลายไหวๆ
พยับแดดบาดตา ราวจะเชือดผิวเนื้อให้ไหม้เกรียม ผมคิดถึงน้ำแข็งใสราดนม น้ำหวาน ใส่ลูกจากและขนมปัง
แต่โชคร้ายความคิดผมถูกปฏิเสธจากความจริงตรงหน้า
“...ถ้าหนีไม่ทัน ตาย...” เพื่อนย้ำ
...แต่ก่อนที่ความร้อนจะกระชากให้เราตกจากหลังอาน ผมก็พบตัวเองหนีไปลอยคอเล่นน้ำ ในลำคลองสายหนึ่งริมเส้นทางสู่อำเภอเขาชัยสน
สายน้ำรอบตัว ดับร้อน ใจและกาย คืนความสุขความสบายใจกลับมาอีกครั้ง หลังผจญกับความร้อนมาค่อนวัน
ผมตีน้ำเล่นอย่างสนุกสนาน ลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายที่แก้ผ้าเล่นน้ำคือเมื่อไหร่?
.
.
...ในสายน้ำเมื่อ30กว่าปีก่อน ผมเห็นภาพเด็กชายคนหนึ่งแอบหนีแม่ไปเล่นน้ำที่ชายทะเลแหลมสมิหลาตอนปิดเทอมใหญ่
ในวันนั้นแม่มาตามผมกลับบ้านพร้อมกับน้ำโค้กที่ใส่ถุงแขวนมากับแฮนด์จักรยาน
จำได้ว่าเด็กชายคนนั้นนั่งซ้อนท้ายจักรยานราเล่ย์ของแม่ ดูดน้ำโค้กใส่เกลือกลับบ้านสบายใจเฉิบ
หากแต่ในวันนี้ไม่มีน้ำโค้กใส่เกลือและผมก็ไม่ได้ซ้อนท้ายจักรยานราเล่ย์
...“ อิจฉาเด็กคนนั้น ” ผมคุยกับตัวเอง

[นพพล]

ถนนก็นำเราเข้าสู่เขตสู่อำเภอเขาชัยสน ตอนประมาณบ่ายแก่

เพื่อนผมปั่นนำหน้า บางครั้งหยุดถามเส้นทางเพื่อความแน่ใจ จนกระทั่งเห็นภูเขาที่คุ้นตา

ช่วงสุดท้ายดูเหมือนเพื่อนจะเร่งฝีเท้า แม้สภาพแวดล้อมรายทางอาจเปลี่ยนแปลง

แต่ที่ตั้งของบ้านหลังนั้นก็ยังอยู่ที่เดิม ในที่สุดเราก็จอดที่หน้าบ้านหลังนั้น

“..กะว่าจะสร้างบ้านให้พ่อใหม่ บ้านหลังนี้ไม่มีที่จอดรถ มันแคบ เวลาลูกๆมากันพร้อมหน้าไม่มีที่จอด..” เพื่อนบอกตอนเราเดินสำรวจบ้านเกิด

“…แต่พ่อไม่เอา แกสบายของแกแล้ว เย็นมานั่งกินเหล้า สบายใจ กลุ้มใจก็แต่เรื่องของป้อมคนเดียว... ”
.
.
โรงละครยังเป็นโรงเดิม ยังขาดแต่ตัวละครเอกมาร่ายมนต์สะกดผู้ชม คงไม่นานเกินรอ

[นพพล]

สักพักพ่อและแม่ของเพื่อนก็ขี่มอเตอร์ไซค์กลับจากรับจ้างทำงาน
ชายวัยเลยเกษียณรูปร่างสูงใหญ่ ร่องรอยความแข็งแรงปรากฏทั่วเรือนร่าง กรำแดด หน้าตาคมเข้มแบบชาวใต้ พูดน้อยกว่าทำ
มาพร้อมผู้หญิงของแกซึ่งมีวัยใกล้เคียงกัน
หญิงคู่กาย คู่ใจ
.
.
หญิงที่แกเคยพาหนีเมื่อเกือบ40ปีก่อน

[นพพล]

ลูกดีใจแค่ไหนไม่ต้องถาม พ่อแม่ดีใจยิ่งกว่า
ถ้าย้อนเวลาไปได้สัก30 ปี ตอนนี้เพื่อนของผมคงโดนอุ้ม โดนกอดน่วมไปหมดทั้งตัว ช้ำไปทั้งแก้ม
ด้วยข้อหาเดียวที่พ่อและแม่ตั้งให้แก่ลูกทุกคนในโลกนี้
.
.
ข้อหาที่ทำให้พ่อแม่คิดถึงและเป็นห่วง

[นพพล]

เราแบ่งปลาช่อนให้แม่ของเพื่อนไปทำแกงส้ม เป็นแกงส้มที่อร่อยมากอีกมื้อหนึ่งของผม
ขาดแต่ไข่เป็ดที่ทำให้เพื่อนสอบได้ที่1ทุกเทอม
วันนั้นอาหารมื้อบ่ายแก่ๆหน้าบ้านเพื่อน มีผมเป็นผู้ชม
ร่วมโต๊ะอาหารกับดารานำชายหญิงในชีวิตจริงของเพื่อน
“ ..พ่อเป็น ฮีโร่ ของผมเสมอ พ่อแม่ไม่เคยหยุดทำงาน… ” เพื่อนยืนยันขณะปั่นจักรยาน ผมพยักหน้าตอบรับ
“..แม่ผมเรียนจบ มศ.3 แต่เคยทำงานธนาคารด้วยนะ…”
แน่นอน!!!ว่า ทั้งพ่อและแม่ของเพื่อนผม อ่าน ออก เขียน ได้ แต่คงมีคำคำหนึ่งซึ่งแกอาจจะลืมสะกด
หรืออาจจะเขียนไม่ถูกตลอดชีวิตคู่ของแก..ขี้เกียจ!!!
.
.
แต่ใครล่ะจะไปจับมือให้คนทั้งคู่ เขียนคำคำนี้ ??

[นพพล]

ขอพักยกครับ

[โอ๊ะ Think Earth]

กำลังเคลิ้มเลยครับ ภาพสวย บรรยากาศสุดยอดครับ รอชมต่อครับ

[กฤษณ์ชพงษ์]

ถ่ายรูปได้สวยมากครับ ผมเกิดสะเดา ไปอยู่กทม. 30ปีแล้ว ติดตามต่อครับ

[นพพล]

ผมจากมา22ปีแล้วครับ แหะๆ เราต่างคิดถึงบ้านเหมือนกันครับ

[SeeN1987]

ถ่ายภาพสวยมากครับ

บรรยายได้สุดยอด

อ่านไปได้กลิ่นดิน

กลิ่นน้ำ

กลิ่นความหลังเลยครับ