ร้านนี้...ผมไปครั้งสุดท้ายกับเฮียเซ้ง ๒ปีแล้ว ขาดบรรยากกาศเดิมที่ผมเคยไปในครั้งแรกเกือบ ๗ ปีก่อน
ครั้งนั้น...ผมเจอ"พ่อแพง"คนท้องถิ่นอยู่เมืองหลวงพระบาง อดีตท่านเทียบบ้านเราน่าจะเป็นหมอดูแลงานสาธารณสุขประเทศลาว ยุคสมัยก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครอง
เมื่อเปลี่ยนแปลงการปกครอง ท่านประสบความลำบากในชีวิตอย่างแสนเข็ญด้วยวิธีการล้างวิธีคิดวิถีคนชนชั้นสูง ที่เราเรียกขบวนการล้างสมองของผู้ปกครองใหม่
กว่าความสงบในชีวิตท่านจะกลับมา ชีวิตท่านก็อยู่ในวัยแก่
ตอนผมเจอท่านที่หลวงพระบางท่านย่างเข้ากว่า ๘๐ ปีแล้ว แต่ยังคงความสมาร์ทในบุคลิคและการแต่งกายมาก
ท่านพาผมกินเที่ยวในที่ๆชาวบ้านท้องถิ่นกิน ตามวิถีประจำวันปรกติ
ร้านกาแฟร้านนี้ ก็เป็นร้านประจำที่พ่อแพงจะไปนั่งกินยามเช้าพบปะพูดคุยกับคนวัยท่าน เป็นร้านที่เจ้าของเดิมชาวเวียดนาม เดิมเปิดเป็นร้านตัดเย็บเสื้อผ้าสุภาพบุรุษ ช่วงผมไป...ยังแบ่งร้านเป็นสองส่วน มีตับผ้าเรียงในตู้แบบร้านตัดเสื้อผ้าบ้านเราอยู่พอควร อีกส่วนหนึ่งเปิดเป็นร้านกาแฟ
ในส่วนของร้านกาแฟ ก็ทำอาหารเช้าง่ายๆเช่น ไข่กระทะ ขนมปัง...ตอนนนี้ผมเรียกไม่ถูก แต่หากินได้ทั่วในเมืองลาว พวกขนมปังปิ้งเป็นท่อนยาวแล้วผ่ากลางยัดเครื่องอะไรต่อมิอะไรลงไป...นั่นละครับ
ตอนไปกินกับพ่อแพง ผมก็พลอยสนิทกะเจ้าของร้าน สนิทกับลูกสาว...น่าจะสามคน ตอนนั้นนะทุกคนยังโสดอยู่
กาแฟที่ใช้ชง เจ้าของร้านคั่วใช้เอง
ไปกะเฮียเซ้งครั้งนั้น ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว
พ่อแพงของผม ท่านก็สิ้นลมไปก่อนหน้าผมจะไปแค่สองเดือน
ไปนั่งกินกาแฟ ก็ไม่เจอตัวเถ้าแก่คนเดิม ลูกสาวก็แต่งงานแยกครอบครัวไปหมดแล้ว ร้านกาแฟยกกิจการให้ลูกสาวคนเล็กทำต่อไป
จะคุยกะลูกสาวคนขายกาแฟก็ไม่ถนัดปาก...อย่างเช่นเคยทั้งที่จำกันได้ทั้งสองฝ่าย ด้วยวันนี้...มีลูกค้าพวกนักท่องเที่ยวนั่งทั้งวัน ไม่เจอะเจอคนเก่าแก่หลวงพระบางซักกี่คนซะแล้วครับ


























