สาวนักเปิบกับหนุ่มนักปั่น "นครไม่มีอะไร"

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

จากน้ำตกกะโรม คราวนี้ก็ได้เวลาเสวยสุข เพราะทางมีแต่ลงกับลง
แม่โปเต้อาศัยน้ำหนักตัวที่เหนือกว่า ส่งทั้งคนและรถ
นำทิ้งหายไป ไกลประมาณ 7 ควน (7 เนิน) ก่อนไปหยุดรออยู่
รอแล้วรอเล่า คุณสามีก็ยังไม่ตามมา จะโทรหา โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณ
ขณะกำลังกระวนกระวายใจอยู่นั้น ก็เห็นคนใส่เสื้อสีสดมาก...คนหนึ่ง กำลังเข็นรถขึ้นเนินมาแต่ไกล

“อ้าว รถเป็นอะไรน่ะ” แม่โปเต้ปั่นย้อนกลับไปถาม
“ยางรั่วน่ะสิ สงสัยเหยียบเศษแก้ว” คุณสามีตอบแบบเซ็งๆ

แม่โปเต้ก้มลงมองตามแล้วก็เลยเพิ่งสังเกตค่ะ ว่ามีเศษขวดแก้วแตกอยู่เต็มตามไหล่ทางจริงๆ ด้วย
รีบหันมาเช็ครถตัวเองบ้าง โชคดีที่ยังไม่เจอแจ็คพ็อต
ก็เลยแวะเข้าข้างทาง ขออาศัยศาลาหน้าบ้านคุณลุงท่านหนึ่งเป็นที่ปะยางชั่วคราว
คุณลุงก็ใจดีมาก นอกจากจะให้ยืมอุปกรณ์ต่างๆ อย่างแล้ว
ยังมายืนปราศรัย เอ๊ย! ยืนคุยเรื่องการเมืองเป็นเพื่อนด้วย แหะๆ


พอปะยางได้เรียบร้อย กำลังจะใส่ยางคืนกลับไปที่ล้อ
ก็เจอแจ็คพ็อตที่สอง
ก็เทปรองในขอบล้อดันมาขาดซะนี่
แถมขอบล้อของ "เจ้าจิ้งจอกคลุกขี้โคลน" คันเก่าคันเก่งของคุณสามี
ก็ดันเป็นขอบล้อชั้นเดียวซะด้วย
(ความจริงแม่โปเต้ไม่รู้หรอกว่าขอบแต่ละแบบมันต่างกันยังไง
แอบจำเวลาที่คุณสามี โม้! เอ้ย! อธิบายให้ลูกค้าที่ร้านฟังมา)
คุณสามีมองซ้ายมองขวาอยู่นานว่าจะแก้ปัญหายังไงดี
แม่โปเต้จำได้คลับคล้ายคลับคาว่าตอนแพ็ครถลงกล่อง
คุณสามีตัดยางในเก่าๆ ไว้เป็นเส้นๆ เพื่อใช้มัดล้อกับเฟรม
ตอนแกะรถออกจากกล่องแม่โปเต้ช่วยเก็บเจ้าแถบยางที่ว่ายัดข้างกระเป๋าไว้
เพราะไม่กล้าทิ้ง

"อันนี้พอใช้ได้ไหมจ๊ะเธอ" แม่โปเต้ชูแถบยางให้คุณสามีดู
คุณสามีเงยหน้าขึ้นมามองแล้วคว้าตัวแม่โป้เต้มาหอมแก้มดังๆ ฟอดใหญ่
แล้วก็คว้าเอาแถบยางไปตัดๆ ขัดๆ ติดกาวแล้วก็เจาะรู
สักพักยางในเส้นที่รั่วก็กลับไปสู่ล้อเรียบร้อยโรงเรียนจีน

[แม่โปเต้]

จากนั้นเราสองคนก็ลาคุณลุงมา
แต่พอปั่นไปได้อีก 2-3 เนิน ยางก็เริ่มอ่อนลงอีก
พอดีบริเวณนั้นไม่มีไหล่ทางให้จอดซ่อม แม่โปเต้จึงเสนอให้สลับกระเป๋า
แล้วให้คุณสามีใช้รถคันที่ยังดีอยู่ลากของหนักขึ้น
ส่วนแม่โปเต้จะเข็นรถคันที่ยางอ่อน แต่บรรทุกของเบากว่าตามขึ้นไป
ปรากฏว่า เส้นทางที่รออยู่ข้างหน้าก็คือทางขึ้นเขาธง
ยางหนอยาง มารั่วเอาตอนสำคัญเสียได้
โอ๊ย...เสียดายชะมัด!

เมื่อขึ้นถึงสำนักสงฆ์พ่อท่านคล้ายบนเขาธง คุณสามีซึ่งพยายามปะและสูบยางจนพอปั่นได้
ก็เสนอให้แม่โปเต้เลือกว่า จะแบกน้ำหนักมากขึ้นแล้วปั่นรถคันที่คุ้น
หรือจะแบกน้ำหนักเท่าเดิม แต่ต้องเปลี่ยนรถกัน แต่โปเต้ชั่งใจแล้ว
เห็นว่าถ้าเปลี่ยนรถกันตอนนี้มีโอกาสเสี่ยงสูงกว่า เพราะเบรกก็ไม่ถนัด เปลี่ยนเกียร์ก็ไม่ถนัด
จึงตัดสินใจว่าจะขอแบกน้ำหนักเพิ่มเอง เอ้า...ลุย!

[แม่โปเต้]

จากยอดเขาธง แม่โปเต้ใช้น้ำหนักตัวบวกน้ำหนักของช่วยส่ง
ทำให้สามารถทำเวลาได้ดี และมาถึงทางราบได้ในเวลาไม่นานนัก
ขณะที่คุณสามีซึ่งปั่นแข็งกว่า ต้องค่อยๆ ประคองรถลงจากเขามาอย่างช้าๆ จนทันกัน

เราแวะเติมลมด้วยเครื่องที่ร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ข้างทางจนค่อนข้างมั่นใจแล้วจึงได้ออกเดินทางกันต่อ
จนกระทั่งถึงที่วัดมะนาวหวาน กิ่งอำเภอช้างกลาง จึงเลี้ยวเข้าไปตามถนนที่ตัดผ่านสวนยาง
เพื่อมุ่งหน้าไปสู่ที่พักของเราในคืนนี้ แต่ขณะที่กำลังผ่านช่วง 2-3 เนินสุดท้าย
ก่อนจะต้องปั่นขึ้นทางชันเพื่อเข้าไปยังที่พัก คุณสามีก็ร้องบอกว่า “ยางแบนอีกแล้ว”
ขณะนั้นเริ่มมืดลงทุกที ไฟสองข้างทางก็ไม่มี คุณสามีจึงบอกให้แม่โปเต้ปั่นเอาสัมภาระส่วนใหญ่
ขึ้นไปไว้ที่รีสอร์ทก่อน แล้วค่อยปั่นรถเปล่าลงมาขนของที่เหลืออีกรอบหนึ่ง
แต่เมื่อแม่โปเต้ปั่นไปถึงที่หมายคือ “เขาเหมนรีสอร์ท”
ก็พบคุณสามีกำลังยกรถขึ้นบันไดไต่เขาลัดมาอีกทางหนึ่งอย่างทุลักทุเล
ก่อนที่แสงสุดท้ายของวันจะลับขอบฟ้าไปพอดี

[แม่โปเต้]

เราตัดสินใจยกรถและกระเป๋าเข้าไปเก็บไว้ที่บ้านพัก เก็บปัญหาไว้แก้ทีหลัง
แล้วมากินข้าวกันก่อน อาหารมื้อค่ำวันนี้มีอาหารง่ายๆ คือข้าวสวยกับน้ำพริกกุ้งสด
ยำผักกูด ยอดเหลียงผัดวุ้นเส้นใส่ไข่ และไก่บ้านทอดเกลือ หรอยจังหูค่ะ
ตบท้ายวันรั่วๆ ด้วยเบียร์ 1 ขวด กับของขวัญพิเศษแสนประทับใจจากคุณสามี
ที่อุตส่าห์ไปขอกีตาร์คว้าไมค์ของที่ร้านมาครวญเพลงให้
“เธอเคยถามกับฉัน ที่ฉันรักเธอ อยากจะรู้รักเพราะอะไร....”
เล่นเอาแม่โปเต้เขินจนหน้าแดงเลยค่ะ (เอ๊ะ! หรือว่าแดงเพราะเบียร์หว่า)
หลังอาหาร เราชวนกันไปชมความงามของท้องฟ้ายามค่ำคืน
ก่อนจะกลับไปอาบน้ำที่บ้านพัก แล้วก็เข้ามุ้ง เอ่อ...
หลับเป็นตายค่ะ

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

เช้านี้อากาศหนาว...

ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อสามวันก่อน เรายังผจญกับไอร้อนและฝุ่นควันอยู่ในกรุงเทพฯ อยู่เลย
วันนี้เรากลับได้มานั่งชมวิว 360 องศา ท่ามกลางอากาศเย็นสบาย
และเพลิดเพลินกับภาพของสายหมอกที่ปกคลุมยอดเขาเหมนที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
หลังจากละเลียดเล็มบรรยากาศรอบตัวอยู่จนเกือบสาย ก็ได้เวลากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง
คุณสามีคว้าที่งัดยางออกมาปฏิบัติการ พบรูรั่วเพิ่มจากเมื่อวานอีก จึงปะ สูบ แล้วแถมตั้งล้อให้ตัวเองใหม่
แวะไปกินอาหารเช้าง่ายๆ เป็นข้าวหมูผัดพริกแกงไข่ดาว ข้าวผัดกุ้ง และไก่บ้านต้มขมิ้น
ก่อนจะปล่อยไหลเนินต่อเนิน ชนิดแทบไม่ได้ออกแรงปั่น เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงปากทาง

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

“ยางแบนอีกแล้ว”
คุณสามีตะโกนบอกเสียงอ่อยๆ ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปอาศัยวัดมะนาวหวานเป็นที่ “พบปะ”
คราวนี้ค่อนข้างชัดเจนแล้วว่า น่าจะมี “อะไรบางอย่าง” ฝังอยู่เป็นแน่ จึงทำให้ยางในรั่วซ้ำๆ
ส่องอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็เจอต้นตอของปัญหา ที่แท้ก็มีเศษแก้วเล็กๆ ขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียวฝังอยู่นี่เอง
“คราวนี้ไม่รั่วแล้วล่ะ” หนุ่มนักปั่นประกาศอย่างมั่นใจ

[แม่โปเต้]

เมื่อปัญหาหมดไป คราวนี้ก็ฉิวแล้วค่ะ
หลังจากแวะพักดื่มกาแฟชิลๆ กันที่ร้าน “ค.กาแฟ”
ไม่นานก็ออกรถมุ่งหน้าสู่ตลาดจันดี จุดหมายปลายทางของวันนี้ทันที
ไม่ทันเที่ยงดี ก็ถึงตลาดจันดี ตอนเด็กๆ เวลามาจากกรุงเทพฯ เพื่อไปบ้านคุณตาคุณยายที่สวนขัน
ก็จะต้องแวะมาซื้ออาหารจากร้านเชียงแสนที่จันดีเข้าไปทุกครั้ง
สมัยนั้นรู้สึกว่าจันดี เป็นเมืองที่ใหญ่และเจริญมาก
แต่ตอนนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเราตัวโตขึ้นหรือเปล่า
ทำไมถึงได้รู้สึกว่าเมืองจันดีดูเล็กลงและเงียบเหงาไปถนัดใจ

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

มานครเที่ยวนี้แม่โปเต้ไม่ได้เข้าไปบ้านที่สวนขันเลย
คุณตาคุณยายของแม่โปเต้มีบ้าน มีสวน และเคยสอนหนังสืออยู่ที่นั่นค่ะ
แต่คุณแม่กับน้าๆ ไปเรียนหนังสือ ทำงานและมีครอบครัวอยู่กรุงเทพฯ กันหมด
พอถึงรุ่นลูกอย่างแม่โปเต้ ก็เลยยิ่งห่าง น้องชายยิ่งแล้วใหญ่ พูดใต้ก็ไม่ได้ ญาติก็ไม่ค่อยรู้จัก
ยิ่งพอคุณตา คุณยายและคุณแม่เสียไปแล้ว
เวลาพูดว่า “กลับบ้าน” ใจมันก็เลยโหวงๆ ไม่รู้ว่าจะกลับไปหาใคร
“บ้าน” ในความรู้สึกตอนนี้ เป็นเพียงบ้านตา บ้านยาย เป็นบ้านของแม่ในความทรงจำ
มากกว่าจะเป็น “บ้านเรา” ไปเสียแล้ว

[แม่โปเต้]

แม่โปเต้ชวนคุณสามีปั่นวนรอบเมืองจันดี ก่อนจะเลี้ยวตามป้ายบอกทางไปตลาดน้ำ
แต่แล้วเจ้ากรรม เริ่มสังเกตว่าป้ายค่อยๆ จางลงทีละป้ายๆ (อีกแล้ว)
ในที่สุด ภาพของหมู่เรือนแพว่างเปล่าที่เห็นอยู่ตรงหน้า
ก็ฟ้องว่าทริปนี้อดเที่ยวตลาดน้ำอีกหนึ่งอย่างแล้วเรา เฮ้อ!
นั่งรับลมริมคลอง มองเด็กๆ เล่นน้ำอยู่ครู่หนึ่ง จนได้เวลาท้องร้อง
แม่โปเต้กับคุณสามีก็เลยปั่นย้อนกลับมาในตลาด
เพื่อไปเยือนร้าน “บะหมี่จันดี” ของอร่อยขึ้นชื่อของที่นี่
ทีเด็ดของร้านนี้อยู่ที่เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มและน้ำซุปรสชาติกลมกล่อม
ยิ่งถ้าได้ลองคีบหมูย่างหอมๆ ชิ้นโตเต็มคำใส่เข้าปากด้วยล่ะก็ รับรองว่าจะติดใจ
ในความนุ่มหนึบของเนื้อหมูที่คัดสรรมาเป็นอย่างดี

[แม่โปเต้]

...