เสื้อทีมจักรยานทางไกล เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม เสื้อนี้ท่านได้แต่ใดมา

[สมศักดิ์ เสรีไท]

*** ทั้งคุณวันเพ็ญและคุณเข็มทิศบรรยายรายละเอียดได้ดีมากครับ

*** และกำลังรออ่านตอนต่อไปอยู่ครับ

[วันเพ็ญ]

เขียนจากความทรงจำ ตอนที่ 3
หลังจากช่วยกันจนอาการดีขึ้นเราก็เริ่มไปต่อกัน อาจจะมีช้าบ้างเพราะต้องรอให้พี่เขาฟื้นตัวก่อน ถึงเวลาต้องพักคราวนี้แวะที่ปั้มน้ำมัน แต่เราไม่เติมน้ำมัน เราแวะมาเอาน้ำออกและเติมน้ำดื่ม เด็กปั้มได้แต่มองตามนั่งเหงาหงอย พวกเราเข้าห้องน้ำและซื้อของทานเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเพิ่มกำลัง พูดคุยกันพี่เมธาเดินถามน้องใหม่เป็นอย่างไรกันบ้าง ไหวไหมพร้อมให้คำแนะนำและตอบคำถามของแต่ละคน พี่สมจิตต์ซื้อลูกอม แจกให้ชุ่มคอชื่นใจไปตามกัน บางคนซื้อน้ำมาเผื่อเพื่อนๆ เติมให้เต็มกระติก น้ำดื่มเต็มกระติก น้ำใจเต็มหัวใจของทุกคน เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว ออกเดินทางกันต่อ
พี่สมจิตต์บอกว่าจะแวะเข้าวัดป่าเลไลย์ ผู้เขียนก็เห็นทางเข้าวัดแล้วและได้ยินเสียงมัคทายกเจื้อยแจ้ว แล้วทำไมไม่แวะล่ะคะ อ๋อ..ยังไม่ถึง 100 กม. ขี่ให้ครบก่อนแล้วจึงกลับมาแวะ ปั่นไปตามถนนเรื่อยๆ จนครบ 100 กม. ก็หยุด และดูไมค์วัดระยะทางของแต่ละคน บางคันก็ครบแล้วบางคันบอกยังไม่ครบ ก็มีแซวกันถ้าใครยังไม่ครบให้ไปวนให้ครบก่อน แต่มี 2 คันที่ใกล้เคียงกันคือของพี่เอนก กับของพี่พงษ์พันธ์ ครบ 100 กม. ก็เลยตกลงเอาเสียงข้างมากตามระบอบประชาธิปไตย

[วันเพ็ญ]

เขียนจากความทรงจำ ตอนที่ 4
เมื่อพักแล้วก็ปั่นต่อไปวัดป่าเลไลย์ถึงประมาณเที่ยงกว่าๆ เข้าวัดมามัคทายกก็กล่าวต้อนรับนักปั่นตามประสานักพูดชักชวนเพื่อทำบุญ พี่เมธานัดกับพี่สุชีพไว้ เมื่อพบกันพี่สุชีพได้มาทักทาย ทุกคนได้ผักผ่อนเป็นเวลายาวกว่าครั้งก่อนๆ เพราะบางคนไปทำบุญไหว้พระ ไปหาน้ำดื่ม น้องฝ้ายและน้าๆ ผู้หญิง (มีหญิง 4 คน พี่สมจิตต์ น้องหมู วันเพ็ญ น้องฝ้าย ) 3 หญิงรักสวยรักงามได้เวลาพักนานก็เริ่มบรรจงทาครีมพอกหน้าพอกตัวกันผิดคล้ำ ส่วนพี่สมจิตต์บอกไม่เป็นไร หน้าดำพี่เมธาก็รัก... ตอนนี้เริ่มหิวและคิดว่าจะรับประทานอาหารกลางวันที่ไหนกันดี พี่สุชีพจะชวนไปตลาดเก้าห้อง แต่ต้องปั่นไปอีกหลายกิโล พี่เมธากลัวว่าระยะทางจะไกลไป และยังต้องประคองพี่อีกคนที่เจ็บขากลับบ้านแบบสวัสดิภาพ เลยปฏิเสธพี่สุชีพ เอาไว้คราวหน้านะคะ น้องฝ้ายก็คิดให้ไปรับประทานก๋วยจั๋บเจ้าเดิมที่เคยทาน ทุกคนก็ตกลง เริ่มออกเดินทางต่อร่ำลากับพี่สุชีพแล้วแยกทางกันไป มุ่งหน้าสู่ร้านก๋วยจั๋บ ก็เช่นเคยใครอยากทานอะไรก็สั่งเอา มีก๋วยจ๋บ กับก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋น ก็อร่อยดี พี่เมธาเป็นหัวหน้าทีมที่ดีมากดูแลลูกทีมให้ได้รับประทานกันครบทุกคนก่อนแล้วตัวเองถึงได้ทานเป็นคนสุดท้ายซึ้งน้ำใจไม่มีคำบรรยาย เหมือนเดิมต่างคนต่างจ่ายกันเอง วันที่จะออกมาคุยกับพี่สมจิตต์ขออย่าให้แดดแรงเล้ย..เจ้าพระคุณ...แต่คำขอพรไม่สำริดผล แดดแรง ขากลับพี่เมธาบอกเราอาจจะช้ากว่าขามา เพราะช่วงบ่ายแดดร้อนอาจจะต้องพักบ่อยกว่า ฉะนั้นอิ่มแล้วเข้าห้องน้ำเอาน้ำออก และเติมน้ำให้เต็มกระติกเดินทางกลับกันเล้ย..ไปโลด.......

พรุ่งนี้หยุด 1 วัน วันพระมาฆบูชา ขอให้ทุกท่านไปทำบุญและขออนุโมทนาบุญกับทุกท่านด้วย( -/\- )และเป็นวันที่ทีมจักรยานทางไกล เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม จะเดินทางไปเพรชบูรณ์ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ เสียดายจังต้องทำงานไม่ได้ไปด้วย ใครไปอย่าลืมกลับมาเล่าให้ฟังบ้างนะคะ

ขอหยุด 1 วันค่ะแล้วจะมาต่อตอนต่อไปวันเสาร์นะคะ

[วันเพ็ญ]

ขอแก้ไขคำผิดที่ไม่สมควรผิดเผื่อเด็กๆ เข้ามาอ่านจะได้ไม่ใช้ผิดตาม พิมพ์เพลินเสียชื่อที่อยู่ห้องสมุดหมดเรา คำว่าสำริดผล แก้เป็น สัมฤทธิ์ผล

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

เขียนจากความทรงจำ ตอนที่ 4
เมื่อพักแล้วก็ปั่นต่อไปวัดป่าเลไลย์ถึงประมาณเที่ยงกว่าๆ เข้าวัดมามัคทายกก็กล่าวต้อนรับนักปั่นตามประสานักพูดชักชวนเพื่อทำบุญ พี่เมธานัดกับพี่สุชีพไว้ เมื่อพบกันพี่สุชีพได้มาทักทาย ทุกคนได้ผักผ่อนเป็นเวลายาวกว่าครั้งก่อนๆ เพราะบางคนไปทำบุญไหว้พระ ไปหาน้ำดื่ม น้องฝ้ายและน้าๆ ผู้หญิง (มีหญิง 4 คน พี่สมจิตต์ น้องหมู วันเพ็ญ น้องฝ้าย ) 3 หญิงรักสวยรักงามได้เวลาพักนานก็เริ่มบรรจงทาครีมพอกหน้าพอกตัวกันผิดคล้ำ ส่วนพี่สมจิตต์บอกไม่เป็นไร หน้าดำพี่เมธาก็รัก... ตอนนี้เริ่มหิวและคิดว่าจะรับประทานอาหารกลางวันที่ไหนกันดี พี่สุชีพจะชวนไปตลาดเก้าห้อง แต่ต้องปั่นไปอีกหลายกิโล พี่เมธากลัวว่าระยะทางจะไกลไป และยังต้องประคองพี่อีกคนที่เจ็บขากลับบ้านแบบสวัสดิภาพ เลยปฏิเสธพี่สุชีพ เอาไว้คราวหน้านะคะ น้องฝ้ายก็คิดให้ไปรับประทานก๋วยจั๋บเจ้าเดิมที่เคยทาน ทุกคนก็ตกลง เริ่มออกเดินทางต่อล่ำลากับพี่สุชีพแล้วแยกทางกันไป มุ่งหน้าสู่ร้านก๋วยจั๋บ ก็เช่นเคยใครอยากทานอะไรก็สั่งเอา มีก๋วยจ๋บ กับก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋น ก็อร่อยดี พี่เมธาเป็นหัวหน้าทีมที่ดีมากดูแลลูกทีมให้ได้รับประทานกันครบทุกคนก่อนแล้วตัวเองถึงได้ทานเป็นคนสุดท้ายซึ้งน้ำใจไม่มีคำบรรยาย เหมือนเดิมต่างคนต่างจ่ายกันเอง วันที่จะออกมาคุยกับพี่สมจิตต์ขออย่าให้แดดแรงเล้ย..เจ้าพระคุณ...แต่คำขอพรไม่สำริดผล แดดแรง ขากลับพี่เมธาบอกเราอาจจะช้ากว่าขามา เพราะช่วงบ่ายแดดร้อนอาจจะต้องพักบ่อยกว่า ฉะนั้นอิ่มแล้วเข้าห้องน้ำเอาน้ำออก และเติมน้ำให้เต็มกระติกเดินทางกลับกันเล้ย..ไปโลด.......

พรุ่งนี้หยุด 1 วัน วันพระมาฆบูชา ขอให้ทุกท่านไปทำบุญและขออนุโมทนาบุญกับทุกท่านด้วย( -/\- )และเป็นวันที่ทีมจักรยานทางไกล เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม จะเดินทางไปเพรชบูรณ์ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ เสียดายจังต้องทำงานไม่ได้ไปด้วย ใครไปอย่าลืมกลับมาเล่าให้ฟังบ้างนะคะ

ขอหยุด 1 วันค่ะแล้วจะมาต่อตอนต่อไปวันเสาร์นะคะ

ผมเป็นหัวหน้าทีม ที่ไม่เคยใช้ความเป็นส่วนตัวของผมมาใช้ขณะขึ่จักรยานแม้แต่ครั้งเดียวครับ
ทานอาหารคนสุดท้าย เข้าห้องน้ำก็คนสุดท้าย ฝนตกแดดออกหลบฝนหลบแดดก็คนสุดท้าย
กลับบ้านจะรอให้ทุกคนกลับหมดก่อน ไม่เคยขอกลับก่อนคนเดียว
ไม่เคยนั่งรถกลับบ้าน ต้องให้ทุกคนนั่งรถกลับให้หมดก่อน ถ้ารถไม่พอกลับ
ไกลแค่ไหนก้ขี่กลับ แม้ขี่กลับบ้านดนเดียว ลูกทีมนั่งรถกลับไปหมดแล้ว
มันเป็นนิสัยที่ติดเป็น สันดานผมแล้ว ตามประสาคณปู่ คุณย่า ท่านพูดครับ

[วันเพ็ญ]

เขียนจากความทรงจำตอน 5
ขากลับบ่ายแล้วแดดร้อนแต่ใจเราไม่ร้อนปั่นไปเรื่อยๆ หยุดตามโปรแกรม และได้กลับมาแวะที่ปั้มเดิม ขากลับรู้สึกเพลียเป็นธรรมดาเพราะเราปั่นมาตั้งแต่เช้าและบ่ายก็ร้อนด้วย แต่ก็จะมีหยุดแบบไม่ได้นัดหมายยางรั่วอีกแล้วค่ะ ได้พัก เฮ้…ผู้เชี่ยวชาญการเปลี่ยนยาก็รุมช่วยกันอย่างขะมักเขม้น พี่สมศักดิ์ถ่ายรูปไว้ดูเผื่อจะได้เป็นผู้เชี่ยวชาญใน อนาคต ขากลับถ้าคันไหนยางรั่วจะได้รับคำชมมาก ไม่มีใครหงุดหงิดที่จะทำให้การเดินทางล่าช้า ชอบมาก... เปลี่ยนยางแล้วไปต่อ พักตามกำหนดแล้วออกเดินทางต่อ เอะ เอะ หยุดอีกแล้ว รั่วอีกแล้วครับท่านรู้สึกจะเป็นคันพี่เอนก เอ๋ยชื่อเพราะจำได้โดนพี่สมจิตต์แซวบ่อยๆ เด็กนนท์ คราวนี้ก็ได้ยินพี่สมจิตต์แซวว่าพี่เอนกได้บุญได้กุศลมากเลยนะที่ยางรั่ว เพราะอยากจะหยุดแต่ยังไม่ถึงเวลาหยุด (ความคิดนี้คงเป็นผู้เขียนมากว่าเพราะพี่สมจิตต์เขาพูดแทนแต่ผู้เขียนนึกอยู่ในใจ) เมื่อเสร็จแล้วก็ไปต่อ แวะที่ปั้มมีรถไอติมขายพี่เอนกบอกเลี้ยงทุกคนตามสบาย พี่สมจิตต์ก็จะจ่าย ผู้เขียนและคนอื่นๆ ไม่สนใจใครจ่ายกระหายแล้วดูดไอติมก่อนละ อร่อยมากบางคนก็เบิ้ล 2 แท่ง ในถังยังเหลืออีกไม่กี่แท่งใครจะเบิ้ลอีกเหมาหมดเลย พ่อค้ายิ้มอย่างสบายใจได้กลับบ้านเร็วแล้ววันนี้ สุดท้ายใครจ่ายคะขอให้รวยๆ นะคะ สังเกตว่าเวลาหยุดทีไรไม่ว่าจะที่ไหน จะจับกลุ่มคุยกันจนต้องเตือนทุกครั้ง “เตรียมตัวเดินทางต่อได้แล้วเดี๋ยวมืด” ก่อนออกจากปั้มนี้มีการนับคนตอนอยู่ที่วัดนับได้ 19 คน ได้ยินว่าจะซื้อเป็นเลขเด็ดงวดนี้ ไม่รู้โดนกันไปคนละเท่าไร นับไปนับมาทำไมหายไป 1 คน หรือว่าแยกกลับไปแล้วแต่ไม่เป็นไรคงไม่หลงทาง และที่ผู้เขียนนึกชอบการปั่นจักรยานเป็นทีมแบบนี้เพราะได้สมน้ำหน้าสุนัขข้างทางที่ชอบไล่กวดจักรยาน ตลอดระยะทางก็จะมีสุนัขมาเห่าทำท่าจะขับไล่กวด แต่ก็ต้อง งง งง และก็ งง จะตามคันไหนดีล่ะ เยอะแยะไปหมด ได้แต่เห่าอยู่กับที่ ชอบจริงๆ เลยค่ะ แน่จริงก็ตามมาสิ เจ้าด่าง

[วันเพ็ญ]

เขียนจากความทรงจำตอนที 6
เหลือระยะทางอีกประมาณ 30 กว่ากม. แวะรับประทานอาหารข้างทาง ทานเสร็จก็เริ่มจะมืดแล้ว บางคันมีไฟ บางคันก็ไม่มี แต่มีพี่คนหนึ่งสะพายเป้สีส้ม เป็นกระเป๋าโดเรม่อน เพราะใครจะเอาอะไรพี่เขามีหมด นี่ก็พกไฟมาหลายดวงมาเผื่อเพื่อนๆ ด้วยขอบคุณจร้า.. อากาศเย็นสบายโต้ลมนิดหน่อย พักครั้งสุดท้ายผู้เขียนมองตามถนนไปรู้สึกว่าหนทางยังยาวไกลอยู่เลย เริ่มรู้สึกเจ็บมือ เจ็บก้น ก็เป็นธรรมดาอีกนั่นแหละระยะทางไกลขนาดนี้ครั้งแรกในชีวิต ครั้งต่อไปคงจะดีขึ้น แต่แรงยังมีอยู่ปั่นตามหัวหน้าทีมได้ไม่มีหลุด ได้ยินพี่สมจิตต์บอกว่าเดี๋ยวถึงแล้วจะเลี้ยงน้ำปั่น ใจตอนนี้มันนั่งอยู่ที่ร้านน้ำปั่นรอร่างกายมาถึงก่อนแล้ว เข้าสู่พระปฐมเจดีย์เวลา 2 ทุ่มกว่าปั่นชมเมือง 1 รอบ เพื่อให้ได้ครบ 200 กม. ไชโย.......ถึงแล้ว แต่คนที่น่าชื่นชมที่สุดคือพี่คนที่เจ็บขาตอนขาไป พี่เขาใจสู้มากปั่นกลับมาจนถึงโดยไม่มีอาการอีกเลย พี่สุดยอดมาก...ผู้เขียนนั้นไม่อยากจะบอกเลยว่า หลังจากกินน้ำปั่นเสร็จ ตอนจะขี่รถเพื่อปั่นไปร้านเอ็ม.เจ... ปกติตั้งรถตรงๆ แล้วยกขาข้ามค่อมได้ แต่ครั้งนี้ต้องเอียงรถลงมาเพื่อที่จะยกขาข้ามขึ้นค่อม ตั้งรถตรงๆ ยกขาไม่ขึ้นแล้วค่ะ คิดถึงทีไรนึกขำตัวเองไม่หาย
ถึงร้านพี่เมธา ก็จัดแจงให้น้องใหม่ถ่ายรูปหมู่ เป็นรูปรุ่นไม่รู้รุ่นที่เท่าไร และมีถ่ายเดี่ยวด้วย สงสัยเอาไปติดใบประกาศนียบัตร เป็นความภูมิใจของพวกเราที่ทำได้ ผู้เขียนกับคุณพงษ์พันธ์ ต้องกลับรถตู้ แต่รถหมดแล้ว พี่เมธาก็แสนจะดี เตรียมการให้เสร็จไปฝากฝังกับพี่อ้อ ให้กลับด้วยเพราะพี่อ้อเข้ากรุงเทพฯพอดี ส่วนรถจักรยานก็ให้ฝากพี่เอนกไปแล้วค่อยไปเอาวันหลัง ก็เป็นอันลงตัวได้กลับบ้าน หลังจากคุยกันและร่ำลากันเรียบร้อยแล้วก็ทยอยกันกลับบ้านใครบ้านมัน โชคดีนะทุกคน สวัสดีค่ะ

[วันเพ็ญ]

บทสรุป
ความสำเร็จของพวกเรารุ่นน้องแห่ง ทีมจักรยานทางไกล เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม เป็นไปตามโปรแกรมและอุดมการณ์ของพี่เมธาที่ตั้งไว้ คือเน้นความสามัคคี เดินทางเป็นกลุ่มช่วยเหลือกัน เอื้ออาทรต่อผู้ที่มีความสามารถน้อยกว่าให้โอกาสแก่มือใหม่ๆ ทุกคนปั่นถึงจุดหมายปลายทางแบบสบาย และสนุกสนานกับการเดินทาง นี่แหละวิถีการเดินทางของทีมจักรยานทางไกล เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม ท่านต้องมาสัมผัสด้วยตัวท่านเองจึงจะเข้าใจว่า สิ่งที่พวกเราได้นั้นมันมากกว่าการปั่นจักรยานเป็นอย่างไร
ขอขอบคุณพี่เมธา พี่สมจิตต์ น้องฝ้ายทีดูแลลูกทีมเป็นอย่างดี ขอบคุณรุ่นพี่ทุกคนที่ช่วยกันประคับประคองรุ่นน้องให้ถึงจุดหมาย และขอบคุณพี่ๆ ที่เป็นรุ่นเดียวกันที่ร่วมเดินทางจนประสบความสำเร็จชนะใจตัวเอง สู้จนถึงจุดหมาย ในครั้งนี้ต้องขออภัยพี่ๆ ทุกคนที่จำชื่อไม่ได้ทุกคน พี่เมธาลงรูปหมู่ในเว็บต้องให้มีชื่อบอกแล้วค่ะว่าใครชื่ออะไรบ้างคราวหน้าเจอกันจะได้ทักถูก ผู้เขียนไม่มีรูปให้ดูเลย ต้องรอพี่เมธาลงให้ดูค่ะ
เขียนจากความทรงจำแต่อาจจะจำไม่ได้ทั้งหมด ถ้าพี่ๆ คนไหนมีอะไรจะเล่าเสริมก็ยินดีนะคะ อยากรู้ด้วยค่ะว่าตกข่าวส่วนไหนไปบ้าง ทริปหน้าต่อไปถ้ามีโอกาสคงได้ร่วมเดินทางกันใหม่นะคะ พี่สมศักดิ์เข้ามาร่วมแชร์ประสบการณ์กันนะคะ

[สมศักดิ์ เสรีไท]

บทสรุป
ความสำเร็จของพวกเรารุ่นน้องแห่ง ทีมจักรยานทางไกล เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม เป็นไปตามโปรแกรมและอุดมการณ์ของพี่เมธาที่ตั้งไว้ คือเน้นความสามัคคี เดินทางเป็นกลุ่มช่วยเหลือกัน เอื้ออาทรต่อผู้ที่มีความสามารถน้อยกว่าให้โอกาสแก่มือใหม่ๆ ทุกคนปั่นถึงจุดหมายปลายทางแบบสบาย และสนุกสนานกับการเดินทาง นี่แหละวิถีการเดินทางของทีมจักรยานทางไกล เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม ท่านต้องมาสัมผัสด้วยตัวท่านเองจึงจะเข้าใจว่า สิ่งที่พวกเราได้นั้นมันมากกว่าการปั่นจักรยานเป็นอย่างไร
ขอขอบคุณพี่เมธา พี่สมจิตต์ น้องฝ้ายทีดูแลลูกทีมเป็นอย่างดี ขอบคุณรุ่นพี่ทุกคนที่ช่วยกันประคับประคองรุ่นน้องให้ถึงจุดหมาย และขอบคุณพี่ๆ ที่เป็นรุ่นเดียวกันที่ร่วมเดินทางจนประสบความสำเร็จชนะใจตัวเอง สู้จนถึงจุดหมาย ในครั้งนี้ต้องขออภัยพี่ๆ ทุกคนที่จำชื่อไม่ได้ทุกคน พี่เมธาลงรูปหมู่ในเว็บต้องให้มีชื่อบอกแล้วค่ะว่าใครชื่ออะไรบ้างคราวหน้าเจอกันจะได้ทักถูก ผู้เขียนไม่มีรูปให้ดูเลย ต้องรอพี่เมธาลงให้ดูค่ะ
เขียนจากความทรงจำแต่อาจจะจำไม่ได้ทั้งหมด ถ้าพี่ๆ คนไหนมีอะไรจะเล่าเสริมก็ยินดีนะคะ อยากรู้ด้วยค่ะว่าตกข่าวส่วนไหนไปบ้าง ทริปหน้าต่อไปถ้ามีโอกาสคงได้ร่วมเดินทางกันใหม่นะคะ พี่สมศักดิ์เข้ามาร่วมแชร์ประสบการณ์กันนะคะ

*** และขอบคุณที่มีคุณวันเพ็ญร่วมทริป นครปฐม-สุพรรณ ปั่น 200 กิโล จะหาใครเก็บข้อมูลรายละเอียดได้เท่านี้ไม่มีแล้ว ขออนุญาตนำข้อความทั้งหมดไปอวดเพื่อนๆ เพราะเหมือนกับได้ใบรับรอง ปั้นสองร้อยโล ภายในเวลาหนึ่งวัน จากทีมจักรยานทางไกลที่มีคุณภาพที่สุดยอดครับ

*** เพื่อนๆครับ ผมมีอาการเขียนวกไปวนมา เพราะมีความรู้สึกว่าบรรยายอะไรต่อมิอะไรแล้ว มันไม่ได้อย่างใจนึก มีอะไรอีกมากมายทีอยากจะเขียนอยากจะพูด แต่มันยากที่จะบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือได้

*** สรุปครับว่า การได้ร่มทริปกับคุณหน่อย กับครอบครัวคุณหน่อย และเพื่อนๆทุกคน ผมซาบซึ้งที่สุด...จนเกินความสามารถที่ผมจะบรรยายได้ครับ

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

กลับมาแล้ว ครับ ทริป นครปฐม- ชนแดน ที่ผมไม่อยากเรียกว่าทริป ครับ

ผมว่าเป็นการทำงานมากกว่าครับ เพราะตลอดเส้นทาง เราต้องควบคุม
และวางแผนการขี่ตลอด เพื่อให้ทีม เป็นที่น่าภูมิใจแก่ผู้พบเห็น สองข้างทาง
ตลอดระยะการเดินทาง 365 กม ครับ แม้ในป่าเขาที่ไม่มีผู้คน
เราก็ต้องควบคุมทีมแบบนี้ครับ มีรถยนด์ที่ขับผ่านมาถ่ายรูป
มีบางคันจอดรอข้างหน้าเพื่อถ่ายรูปครับ มีผู้ร่วมเดินทางออกจากนครปฐม
ทั้งหมด 16 ท่าน เป็นท่านที่มาฝึกใหม่ 4 ท่าน แต่มี1ท่าน ถึงไม่เคย
ฝึกแต่ความแข็งแกร่งสูงกว่าอีก 3ท่านมาก การเดินทาง
ทั้งหมดจะถูกกำหนดอยู่ที่3ท่าน ครับ โดยทั้งสามท่านอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำไป
การทำงานผมทำหน้าที่หัวหน้าทีมควบคุมการเดินทางทั้งหมด ส่วนผู้ที่ดูแลทีม
รูปขบวนตั้งแต่หัวท้ายตลอดการเดินทาง เป็นหน้าที่ของพี่ เกรียงศักดิ์ ซึ่ง
พี่เกรียงศักดิ์ นี้เป็น รอง พี่ใหญ่ของทีม ที่ช่วยผลักดัน การทำงานผมมา
ตลอด นัดซ้อมคอยให้คำปรึกษา เสื้อทีมก็ออกแบบโดยพี่เกรียงศักดิ์
แล้วท่านก็สั่งทำเองจนเสร็จเรียบร้อยครับ พี่ใหญ่ในทีม ก็คือ พี่อ้อ ไม่ได้ไป
เพราะติดงานด่วนก่อนไปแค่2-3 วันครับ ส่วนท่านที่เหลือก็เป็นรุ่นพี่ๆ ที่วันนี้
มาทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยง ซึ่งทั้งหมด ต้องทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อย เพราะ
ทั้งสามท่านเราประคบประหงมเหมือนไข่ในหินเลยครับ การลดแรงในขณะ
ที่ได้รอบการทำงาน เราต้องทำตลอดการเดินทางซึ่งท่านที่เป็นพี่เลี้ยงที่แข็งแกร่งแล้ว
การทำแบบนี้มันจะเมื่อยล้า และสร้างภาระกรรมแก่กล้ามเนื้ออย่างมากครับ
ยิ่งทางขึ้นเขาทางลาดชัน การชลอความเร็วขณะรถอยู่บนความชัน อันนี้ทางทีมงานก็ต้องทำตั้งแต่
อ. ตากฟ้า เลยครับ ถ้าเราไม่ทำ มันจะสร้างภาระกรรมแก่ท่านที่มาใหม่
ยิ่งถ้ากลุ่มขาดขณะทางลาดชัน ท่านยิ่งเร่งยิ่งพบจุดจบ ช่วงจากตากฟ้า
จนถึงจุดหมายปลายทางที่ตำบลดงขุย 100กว่า กม . ทีมงานต้องใช้
ความอุตสาห์มากทีเดียว ครับ ทั้งที่ 3 ท่านไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไปเพราะเราจะปรับ
การขี่ให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด

ผมขอให้ทั้ง 3 ท่านได้ขอบพระคุณแก่ รุ่นพี่ที่เป็นพี่เลี้ยงทั้งหมดด้วยครับรวมทั้ง
คุณ ฉัตรชัย (radarsimilan) ที่ครั้งนี้มาเป็นพี่เลี้ยงและทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมครับ
ซื่งพี่เลี้ยงทั้งหมดได้ให้โอกาสนี้แก่ท่านครับ ซึ่งท่านทั้งสาม ต่อไปก็จะต้องให้โอกาสนี้
แก่รุ่นหลังๆ ต่อไปครับ

[วันเพ็ญ]

พี่พงษ์พันธ์กลับมาเล่าให้ฟัง ขนาดเขาแข็งแรงยังจะแย่เพราะไม่มีประสบการณ์ในการขึ้นเขา ถ้าวันเพ็ญไปด้วยสงสัยพวกพี่ๆ คงต้องช่วยกันหามขึ้นเขาแน่นอน ขอบคุณทุกคนนะคะ ที่ช่วยกันประคับประคองกลับมาจนถึงบ้าน คุยไม่ยอมหยุดเลย และคุณพงษ์พันธ์ฝากขอบคุณพี่ๆ ที่ช่วยสอนด้วยค่ะเป็นทักษะติดตัวไปใช้ได้ตลอด เขาบอกว่าไปคราวนี้คุ้มมากได้เรียนรู้ในเรื่องทักษะการปั่นจักรยานซึ่งยากกว่าขับรถยนต์มากมาย และได้รู้จักผู้อื่นเพิ่มขึ้น ถ้าหลงไปดงขุย-ชนแดนก็ไม่อดตายแล้วเพราะรู้จักพี่ๆ ที่นั่นแล้ว
พี่เมธา เอาไว้ทริปที่ไม่ต้องขึ้นเขา วันเพ็ญถึงจะไปด้วยนะคะ เอาไว้ให้กระดูกแข็งกว่านี้ก่อน กลัวจะไปเป็นภาระให้พี่ๆ ต้องเข็น(ครก)ขึ้นเขาน่ะคะ ขอบคุณค่ะ