สรุปทริป WoW !!! Singapore - Malaysia

[Bike Addict]

สิงคโปร์ มีตึก ระฟ้า อยู่มากมาย บ้านเมืองดูสะอาดสะอ้าน การจราจร ที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยคงเป็นที่เจริญหูเจริญตา

แต่สิงคโปร์ก็เป็นเมืองที่มากด้วยกฎระเบียบ แบบว่า หยุมหยิม จะเห็นป้ายอยู่บ่อย เช่น ห้ามบ้วนน้ำลาย ห้ามสูบบุหรี่ ห้ามกินอาหารในรถสาธารณะ ห้ามทิ้งขยะ ห้าม... ห้ามไปหมด
และเขาเคร่งครัดในการใช้กฎหมาย ปรับแพงปรับ จริง จนเพื่อนคนนึงที่อินโดนีเซียคนหนึงบอกผมไว้ว่า เวลาเขามาเที่ยวสิงคโปร์ เขาบอกว่าเขาอึดอัดเป็นที่สุด

บ้านเราก็มีกฎหมายเหมือนเขานะครับ แต่ไม่เคยบังคับใช้อย่างเคร่งครัด อลุ่มอล่วยกันจนเป็นนิสัย เป็นเอกลักษณ์ของชาย เช่น สบายๆ คือไทยแท้

เพื่อนผมคนนึง มีญาติเป็นคนสิงคโปร์ เขาบอกว่า เวลาญาติเขามาจากสิงคโปร์มาพักเมืองไทย ก็ทิ้งขยะเกลื่อนเหมือนกัน ถามว่าทำไมถึงทำอย่างนั้น
เขาก็บอกว่าในเมืองไทย ก็เห็นใครๆ ก็ทำกัน ไม่เคยเห็นมีใครหรือเจ้าหน้าที่มาว่า

แต่ถ้าสิงคโปร์ต้องเก็บให้เรียบร้อย ถ้าไม่งั้นโดนลงโทษจนอาน

[Bike Addict]

อเลกซ์บอกว่า ต้องเร่งฝีเท้าหน่อย กลุ่มพนักงานที่รอดักอยู่ คอยนานจนเมื่อยแล้ว





ทักทายกองเชียร์ ที่ข้างทาง

[Bike Addict]

และแล้วเราก็มาถึง ชุดที่ดักรอเราอยู่ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นทีมพนักงานบริษัทเมอร์ค ที่อยู่ในสิงคโปร์
ตอนแวบแรกที่ขี่เข้ามา พวกเขาก็ตรบมือกันเกรียว และตะโกนเรียกชื่อผม "Somporn Go Go" ทำเอาผมตื่นเต้น
ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว Phillip บอกว่าพนักงานที่นี้ขี่จักรยานกันไม่เก่ง บางคนเพิ่งเริ่มหัดขี่กันครั้งแรกด้วยซ้ำ

และนี้เป็นงานโลดโผนนอกสถานที่ครั้งแรกของบริษัทนี้เลยทีเดียว ทุกคนเลยดูยิ้มแย้มแจ่มใส ดูคึกคักกันใหญ่
จนดูเหมือนเด็กๆ เพิ่งได้ของเล่น จนบางครั้งนายท่าน Justus ต้องทำตาเขียวใส่ (แกดุไม่ใช่เล่นนะ)

[Bike Addict]

เริ่มออกตัวกันอีกครั้งเพื่อไปยังอาคาร นอร์วีเจี่ยน ที่เป็นที่ทำการของบริษัทเมอร์ค สิงคโปร์
ที่นั้นเขาบอกว่าจะมีพนักงาน และสื่อมวลชนรออยู่ จริงเหรอตัวเอง!!

[Bike Addict]

ร้อนก็พักหน่อย ผู้ชาย คนที่หันหน้าเป็นพม่าที่มาทำงานเป็น IT ที่นี้ เข้าชื่อสอน ชื่อเหมือนคนไทยมาก
ผมกับเขาได้คุยกันอีกตอนอยู่ที่บริษัทแล้ว และได้ใช้บริการด้าน IT จากเขาด้วย ใจดี และบอกว่าเคยมาเที่ยวไทยด้วยตอนเด็กๆ
บ้านเขาอยู่ในจังหวัดของพม่าตอนเหนือ ที่ติดอยู่กับแม่ฮ่องสอนของไทย เขาไม่ได้กลับบ้านมานานมากแล้วได้แต่ส่งเงินกลับไปอย่างเดียว
เพราะถ้ากลับพม่า คงไม่แน่ใจว่าทางพม่าจะปล่อยตัวเขากลับมาทำงานอีกมั๊ย



รอข้ามสะพานอยู่

[Bike Addict]

ข้ามสะพานแล้วมาลุยโคลนต่อเล็กน้อย

[Bike Addict]

ก่อนใกล้ถึงบริษัท ทางทีมบอกให้พวกเราชลอความเร็ว จัดหมู่จักรยานให้แถว โดยให้ผมขี่นำหน้าขบวน
เมื่อถึงบริษัท ก็ได้รับการต้อนรับด้วยเสียงตรบมือ จากพนักงานร้อยกว่าคน ผสมผสานด้วยพนักงานของบริษัทอื่นที่พักกลางวัน
ลงมาทานข้าวเที่ยงพอดีเลยดู อลังการมาก สื่อมวลชนถ่ายรูปกันพรึบพรับ จนผมชักจะดูเหมือน เคน ธีรเดช ไปเสียอย่างงั้น

มันทำให้ผู้รู้สึกภาคภูมิใจ ว่าไอ้ฝันเฟื่องๆ ไร้สาระของผมในวันนั้น ในวันที่เพื่อนหลายคนแอบดูถูก หรือหมิ่นน้ำใจ ด้วยคำพูด
มาวันนี้มันกลายมาเป็นเรื่องที่เขายอมรับ เป็นสิ่งคนอื่นเขาชื่นชม
ตัวผมไม่เคยคิดถึงเรื่องชื่อเสียงแต่อย่างใด ผมคิดแต่เรื่องที่จะฝันและดีที่สุดในชีวิต "คือฝันนั้นเป็นจริง"




หลังจากพิธีการต้อนรับเสร็จเรียบร้อย เพื่อนๆ พนักงานก็มาขอถ่ายรูปด้วยกัน







เสร็จงานพิธีการแล้ว Justus ก็เข้ามาต้อนหมู่มวลสมาชิกเข้าไปในห้องประชุมรวม เพื่อฟังผมรณรงค์เกี่ยวกับการปลูกจิตสำนึกในลดภาวะโลกร้อน
และแรงบันดาลใจในการขี่จักรยานข้ามประเทศ ผมเองไม่ได้เตรียมตัวและไม่รู้มาก่อนว่าจะมีการพรีเซนต์ด้วย เลยจำต้องงัดเอาวิชาเอาตัวรอดมาใช้
คือพูดจากจิตวิญญาณ และจิตใจที่แท้จริง อาศัยสไลด์ภาพที่เดินทางที่ผ่านมา ให้พนักงานได้ฟัง บางช่วงบางตอนก็มีฉากเศร้า ก็มีน้ำตาของพนักงานให้เห็น
ทุกคนเหมือนโดนผมสะกดอยู่ เพราะทุกคนต่างนิ่งและเงียบ (หรือว่ามันฟังภาษาปะกิดตรูไม่ออกก็ไม่รู้) หลังจบการบรรยาย ก็ได้รับเสียงตรบมือ ดังก้อง

เห้อออ... รอดตัวไปแล้วตรู

หลังจับบรรยายพนักงานหลายคนได้เข้ามาสอบถามด้วยความสนใจ และชื่นชม และบอกว่า "ผมเป็นแรงบันดาลใจให้กับเขา และเขาจะทำมันให้สำเร็จ"
ผมก็บอกว่าขอให้ฝันของเขาจงสำเร็จ และอวยพรให้ไปถึงฝั่งฝัน

นายท่าน Justus ก็เดินมาบอกผมว่า มันเป็นการบรรยายที่ยอดมาก (งงเลย !!! ไม่ได้เตรียมนะเนี๊ยะ แต่ถ้าเตรียมคงไม่ได้แบบนี้หรอก )

หลังจากทานข้าวกลางวันเรียบร้อย ผมต้องสัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ Straits time ของสิงคโปร์ หนังสือพิมพ์เล่มนี้เขาขายไปถึงมาเลย์เซียเลยละ
หนังสือก็ถามเกี่ยวกับแรงบันดาล เมืองไทยเป็นอย่างไรตื่นตัวกับเรื่อง สวล. กันบ้างไหม เรื่องครอบครัว เป็นอย่างไรให้การสนับสนุนหรือเปล่า ทำนองนี้ละครับ
ผมเองยังไม่เคยได้เห็นหัวข้อหรือภาพข่าวเลยครับ เพราะกลับมาเมืองไทย เห็นว่า Phillip ส่งหัวข้อข่าวมาให้ดูคุณซีรีน หัวหน้าโครงการ WoW ประเทศไทยเท่านั้น

ส่วนเวลาที่เหลือในช่วงบ่ายนั้น ผมก็ออกเดินเยี่ยมชมเดินไปพูดคุยกับเพื่อนๆ แผนกต่างในบริษัท เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน
และเย็นนี้ผมต้องไปพักกับ Phillip ที่บ้านพักของเขาที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัทครับ

[Bike Addict]

เรื่องราวยังไม่จบ แต่พบกันใหม่ในวันหยุดยาว ในครั้งต่อไปนะคร๊าบบ

[PtM]

สวัสดีโฮ้ว... แหม สาวๆเยอะจังเลยน้าาาาา แล้วยังงี้จะไปเหนื่อยได้อย่างไร

[พ่อน้องปาล์ม]

ติดตามอาโฮ่วด้วยคน แค่เริ่มต้นบรรยายก็หัวใจพองโตตามไปด้วยแล้วครับ

[met]

ดีครับพี่
ขอปักหมุดไว้ติดตามด้วยคนนะครับ

[ลุงกิตติ]

หวัดดีครับ - ติดตามด้วยคน

[banky]

เดี๋ยวมานอน รอดูชุดต่อไป

[DraftBeer]

อาโฮ่ว มาหยบเล่าเรื่องต่อเมื่อไรแล้วหล่าว ไม่บอกกันมั่ง
ว่าแต่เมื่อไรจะเล่าต่อนิ้

[Bike Addict]

กลับมาเล่าต่อนะครับ

หลังจากผ่านกิจกรรม World on Wheels ที่สิงคโปร์ในช่วงเช้าและเยี่ยมเพื่อนพนักงานของบริษัทเมอร์ค สิงคโปร์ แล้ว
ช่วงเย็น Phillip ก็ชวนผมกับบ้านด้วยจักรยาน โดยลัดเลาะผ่านเส้นทางจักรยานไปที่พักของเขา ตลอดเส้นทางก็ร่มรื่นด้วยไม้ใหญ่ และผ่าน
สวนสาธารณะ จะเห็นชาวสิงคโปร์หนุ่มๆ สาว ออกมาวิ่งจ๊อกกิ้งกันเยอะแยะไปหมด โดยเฉพาะสาวที่นี้ น่ามองจริงๆ เลย

ใช้เวลาลัดเลาะไม่นานก็มาถึงบ้านของ Phillip ที่เป็นอพาร์ทเมนท์ (คล้ายๆ กะแฟลตแถวคลองจั่น ยังไง ยังงั้น )
แล้วเราก็ยกรถจักรยานที่เปื้อนโคลนไปไว้ในห้อง เสร็จแล้ว Phillip ก็เดินเข้าห้องโดยไม่ถอดรองเท้า ส่วนผมทำใจไม่ได้ขอถอดรองเท้าก่อนเข้า
งัยได้เรามันคนเอเชียนี้หว่า????

ห้องของ Phillip อยู่ชั้นสอง ซึ่ง Phillip พักอยู่กับกะทาชาย เพลย์บอยหนุ่มหน้าตาดี ชาวฝรั่งเศษ ขอโทษทีครับ มันนานจนผมลืมชื่อเขาไปแล้ว
เจ้านี้หล่อมาก ตอนเจอกันครั้งแรก นั่งจิบไวน์กับแฟนสาว อยู่ในห้อง เพื่อนคนนี้นิสัยดีครับก็ทักทายกันดี แต่ว่าคงอยู่ในช่วงกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่
ซักพักเขาก็ขอตัวไป หายไปห้องกับแฟนสาว ทำเอาผมกับ Phillip ได้แต่อิจฉา..... โห นายแน่มาก

ตกเย็น Phillip พาผมไปทานข้าวเย็น ด้วยเมนูฝรั่ง ประเภท ทูน่ารมควัน ขนมปัง ซุปอะไรก็ไม่รู้ ตบด้วยไวน์แดง และเครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอร์แบบเมากลิ้ง
ผมกะ Phillip คุยกันถูกคอ คุยกันทุกเรื่อง ทำให้ผมรับรู้ได้ว่า Phillip เป็นคนที่รักแม่คนนึงเหมือนกัน จากหลายๆ เรื่องราวที่เขาได้เล่าให้ผมฟัง

ซักสี่ทุ่ม เราก็กลับห้องไปนอน เพราะพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางจากสิงคโปร์ไปยัง เมือ ยะโฮร์บารู ประเทศมาเลย์เซีย

******
******
******

เช้าวันรุ่งขึ้นเราตื่นขึ้นมาพร้อมกับแม่บ้านวัยสาวที่ Phillip จ้างไว้ทำความสะอาดห้อง Phillip แอบนินทาให้ฟังว่าขี้เกียจ
ผมก็ได้ไปเสวนากับเธอด้วยเหมือนกัน เธอเป็นคนอินโดนีเซีย แต่หน้าตานี้ผมว่าจะเป็นคนไทยนี้แหละน้า จนตอนแรกผมคิดว่าเธออำผม
เพราะคำแรกที่เธอทักผมก็คือ สวัสดี ด้วยภาษาไทย เธอมาเฉลยให้ฟังว่าเธอเคยมาทำงานกับนายจ้างคนเก่าที่ภูเก็ต เลยรู้ภาษาไทยบ้างๆ เล็กๆ น้อย

แม่บ้านเตรียมอาหารเช้าให้พวกเรา ในขณะที่ ห้องข้างนั้น เพื่อน Phillip กับเทรนเนอร์ กำลังออกกำลังกันเพื่อรักษาหุ่น โอ้ววว ท่านเพลย์บอยไม่รู้จะรักษาหุ่นไปถึงใหนกัน
หล่อๆ แบบนี้ ลงพุงนิดๆ ผมว่าน่าจะดีกว่านะ

ผมกับ Phillip ที่อพาร์ทเมนท์



เพลย์บอยหนุ่มเพื่อน Phillip และเทรนเนอร์ที่ดูน้อบน้อมเป็นที่สุด (ดูจากท่ายืนซิ )



จักรยานพวกเราก่อนเดินทางสูง มาเลย์เซีย