คำคม โดย คุณ Felix

[kobfujar]

..... การเดินทางคนเดียว นอกจากความพร้อมของร่างกายแล้ว
ต้องใช้สมาธิอย่างมาก หากสมาธิหลุดเมื่อไหร่ ทั้งใจและกายมันจะกลับท่าเดียว
และเมื่อต้องปั่นวงรอบขาให้ถึงยอดเนิน
ไม่มีกำลังใจจากรอบข้าง เกียร์ถูกใช้จนหมด ยืนโยกใช้น้ำหนักตัวเพิ่มแรงกด ก็แล้ว
เลื้อยซ้ายเลื้อยขวาก็แล้ว เหนื่อยจนเหงื่อหยดลงหัวเข่า
แต่พอถึงยอดเนิน ความรู้สึกที่ดีก็กลับคืนมา .....

..คุณ Felix(คุณโอฬาร)
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 8&t=286689

[ยอดหญ้า]

ขอบคุณครับ

[AJ_MTB]

จะนำมาใช้เวลาเผชิญกับสถานการณ์ถอดใจครับ ขอบคุณครับ

[HUMYAI]

ตอนซอยขาขึ้นเขาชันๆ ไกลๆ สูงๆ ในหัวจะเถียง กันเอง ว่าไปต่อรึว่าจะเลี้ยวกลับ...จะสู้รึจะยอมแพ้...คิดไปคิดมา...เอ้า!!!ถึงที่หมายแล้ว
พอไปยืนตรงนั้น...ยิ้มอย่างภูมิใจ พรุ่งนี้กรูจะมาอีก

[thecyclist]

ของผมเกิดตั้งแต่ตอนจูงจักรยานออกจากบ้านเลยละคับ ปั่นคนเดียวนี่มันเหงาจริงๆ

[foresthang]

การเดินทางคนเดียวใช่ว่าจะ โดดเดี่ยวเดียวดายหรอกนะครับ
มีมิตรภาพใหม่ๆเกิดขึ้นเสมอ..
แค่เรายิ้ม และทักทาย ก็พร่างพรายด้วยไมตรี

[Felix]

เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ คุณ kobfujar
ที่สิ่งที่ผมเขียนกลายเป็นคำคม เอ่อ... เขินเหมือนกันครับ...

เห็นด้วยกับคุณ foresthang ครับ

มิตรภาพระหว่างการเดินทางเกิดขึ้นเสมอ
อย่างน้อยทริปที่ผมไปห้วยขาแข้ง ผมก็ได้มิตรเพิ่มขึ้นหลายสิบคน
บางคนเป็นแม่ค้าข้าวแกง คนงานตัดอ้อย เจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันไฟป่า คนเมาข้างถนน
พระธุดงค์ นักท่องเที่ยว หรือแม้แต่ฝูงหมาข้างทาง จากศัตรูก็กลายเป็นมิตรได้ครับ

ผมจำเสียงตบมือให้กำลังใจของชาวบ้านเมื่อผมปั่นขึ้นเนินชันมากๆได้สำเร็จ
เมื่อผมจอดพัก ชาวบ้านช่วยเอาน้ำมาให้ผมล้างหน้า ช่วยราดตัว ส่งน้ำให้ดื่ม นำกล้วยมาให้

แม้ว่าผมจะไม่เคยแข่งขันจักรยาน เพราะเพิ่งเริ่มได้ไม่ถึงหนึ่งปี
แต่บรรยากาศแบบนี้ หัวใจพองโต มากกว่าการได้ถ้วยชนะเลิศ ตั้งหลายเท่า

ผมมีวิธีหนึ่งที่ผมมักใช้ประจำคือ ผมใช้วิธีทำสมาธิ ด้วยการฟังเสียงล้อที่บดลงบนพื้นครับ
มันจะมีเสียง ฟึ่ด....ฟึ่ด....ฟึ่ด....เป็นจังหวะสม่ำเสมอ (ไม่ทราบว่ารถท่านอื่นๆเป็นหรือเปล่า)
เสียงนี้จะไม่ดังมากครับ คงจะเป็นเสียงหน้ายางเบียดบดกับพื้น
ฟังไปเรื่อยๆ จิตใจก็ไม่ได้คิดเรื่องอื่น แล้วก็ลืมไปเลยว่า กำลังออกแรงปั่นจักรยานอยู่ ครับ