สวัสดีครับเพื่อนๆทุกคนรวมถึงเพื่อนที่ไปร่วมงาน....พิชิตอินทนนท์ คนพันธุ์อึด#4 ....เมื่อวันอาทิตย์ที่ 13 ก.พ. 2554 ที่ผ่านมา เป็นการจัดงานครั้งที่ 4 แต่เป็นครั้งที่ 2 สำหรับผม ปีที่แล้วทำเวลาไว้ที่ 4 ชม. 33 นาที อันดับก็ประมาณ 150
มีลงมาเดินจูงจักรยานชมวิวแถวกิ่วแม่ปานเกือบ 2 กม. (ที่ว่าเข็นเร็วกว่าปั่นนั่นแหละ
) เนื่องจากเป็นตะคริว กว่าจะขึ้นมาปั่นได้ก็เนิ่นนานจนเกินควรจนแม่บ้านที่คอยอยู่บริเวณก่อนถึงเส้นชัยให้สมญานามว่า.....สิงห์สโลว์ กับการปั่นขึ้นอินทนนท์ครั้งแรกของผมเมื่อปีที่แล้ว
สำหรับปีนี้ความพร้อมเมื่อเทียบกับปีที่แล้วก็ถือว่าดีกว่าปีที่แล้วพอสมควร หลังจากได้รู้ซึ้งถึงฤทธิ์เดชของเส้นทางที่จะต้องไปให้ถึง นอกเหนือจากการปั่นออกกำลังกายตอนเย็นวันละ 40 กม.อาทิตย์ละ 4-5 วัน ช่วงหลังๆก็อาศัยปั่นเทรนเนอร์อาศัยโปรแกรมฝึกซ้อมจากในเวป
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 4&t=115384 ในการฝึกรอบขาและกำลังขา รวมไปถึงการใช้ ฮาร์ทเรท ประกอบการฝึกซ้อมและการปั่น เพราะโดยปกติแล้วผมจะไม่ได้มีโอกาสลงแข่งขันตามสนามแข่งเลยจะเป็นประเภท ปั่นออกกำลังกายตอนเย็นกับปั่นเที่ยววันหยุดซะส่วนใหญ่ จะมีบัดดี้ตัวเรียกเหงื่อที่ชื่อ...เสืออิฐ คนหลังอาน มาคอยหาทริปให้ออกอยู่เรื่อยๆ
การปั่นขึ้นอินทนนท์ของปีนี้มีการวางแผนไว้นิดหน่อยโดยช่วง 40 กม.แรกจะคุมโซนหัวใจไม่ให้เกิน 70 % ด้วยเกียรที่ไม่หนักมากแล้วกะว่ามองเห็นพระธาตุเมื่อไรค่อยใช้แรงให้เต็มกำลัง ป้องกันการเกิดตะคริวที่ขาก่อนเวลาอันควร แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วสถาณะการรอบๆตัว มันกดดันให้เราต้องเร่งกว่าที่เราตั้งใจไปโดยปริยาย ทางเรียบ 10 กม.แรกหัวใจก็เต้นเกิน 90 %ไปแล้ว
ช่วงขึ้นเขาอัตราการเต้นหัวใจยังคงอยู่ประมาณ 80 %ไปเกือบตลอดเส้นทาง มีเร่งบ้างเนื่องจาก....โดนแซงแล้วใจเสีย
ใช้จานใบ2มาตลอดจนเหลือ 10 กม.สุดท้ายมองเห็นพระธาตุ ตามแผนที่วางไว้จะต้องใช้แรงเต็มที่แต่ปรากฎว่า มีแว๊บๆที่ต้นขาทั้งสองข้าง
ตะคริวกำลังจะถามหาครับออกอาการเร็วกว่าปีที่แล้วซะอีก เปลี่ยนจานหน้าเป็นใบเล็กทันทีครับปั่นเบาซอยไปซักระยะอาการก็ดีขึ้น ก็กระดึ๊บๆไปเข้าเส้นด้วยเวลา 3 ชม. 51 นาที ในอันดับที่ 64 มีลงจากรถไปใส่โซ่ที่หลุด 1 ครั้ง...........เป็นอันว่าปีนี้ล้างตาสำเร็จครับ
นอกเหนือจากเรื่องการแข่งขันสิ่งที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันนั้นก็คือการได้พบเจอ เพื่อนๆนักปั่นจากหลากหลายที่ ที่เคยคุยกันในเวป เคยเจอกันเมื่อปีก่อน เคยเห็นคุ้นหน้าคุ้นตาในเวป ได้มาเจอะเจอ..เอามือแปะๆตัวเป็นๆกันก็งานนี้แหละครับ เหมือนเพื่อนสนิท เหมือนคนในครอบครัวเดียวกันซึ่งเป็นสิ่งที่อาจหาได้บ้างจากการแข่งขันอื่นๆแต่...ไม่มากเท่า
พิชิตอินทนนท์ คนพันธุ์อึด สำหรับผมแล้วมันเป็นมากกว่า...การแข่งขันปั่นจักรยาน...จริงๆครับชีวิต......
ยังมีความสุขในแบบที่เราไม่เคยรู้จักอีกเยอะแยะ
