สรุปทริปพิชิตอินทนนท์ คนพันธ์อึด # 4 (13 กุมภาพันธ์ 54)

[ตี๋เล็ก-เด็กรังสีฯ]

ครับพี่ธานินทร์520 ผมต้องเฉลี่ยกำลังไว้ด้วยตั้งใจไว้ว่า ปีนี้ขอลองแบบขาไม่แตะพื้นครับ ปัญหาคือ 1. ปวดเบา แวะไม่ได้ และ 2. ปวดก้นมาก ๆ เพราะดันลืมเปลี่ยนอานจากแบบแข่ง เป็นแบบทัวร์ลิ่ง อานแข็งมัก ๆ ปวดและชาจนตามหา้น้องชายไม่เจอเลยครับ ผมใช้วิธีช่วงไหนต้องการพัก จะปั่นซิกแซกขวางถนน เพื่อพักก้นและพักขาไปในตัวสักครู่ก็พอปั่นต่อได้ครับ...

[SOMA@Tanin]

จะว่าไปการปั่นแบบเท้าไม่แตะพื้นก็ยากอยู่ก็ตรงจะลดแรงดันได้ยังไง
แต่คราวนี้ผมจอดลดแรงดันไปครั้งเดียว แต่กว่าจะออกได้ลำบากเหมือนกัน
ก็ไปจอดทำใจตอนเห็นพระธาตุนั่นหละครับ

การจะไปรวดเดียวแบบเท้าไม่แตะพีื้นถ้าจะให้ดีก็ต้องไปแบบรวดเร็วเท่านั้น
เพราะถ้ายิ่งปั่นนานเท่าไรก็จะยุ่งยากในหลายเรื่อง ก็คิดว่าเอาเป็นปั่นให้เร็วขึ้นได้ก็พอใจแล้วครับ

[โยชูวา]

มีภาพอยู่นิดหน่อยครับ ไม่มีเวลาถ่ายรูปเลยครับ
ฝากให้กับคนที่อยู่ในรูป ครับ

[โยชูวา]

ภาพต่อมา

[โยชูวา]

ไม่เจอหน้ากันมา 10 กว่าปีมาเจอกันที่นี่โดยบังเอิน คุณหุ่นแห่งพระราม9 อดีดทีมชาติ เจ้านายเก่าผม
กับอีกลุงท่านหนึ่ง ทราบว่าเป็นนักวิ่งตัวยงด้วย อ.โลน่าจะทราบดี

[กรณ์ Think Earth]

ผม ครั้งแรกครับกับการขึ้นดอยอินทนนท์ด้วยจักรยานเสือภูเขา ไม่เคยขี่ขึ้นเขาใดๆเลย ได้มา 7 ชั่วโมง 51 นาที(จอดทานข้าว 1 ชั่วโมง)และเข็นชมนกชมไม้มาเรื่อยเมื่อยก็พัก เหนื่อยก็หยุด พอคิดสนุกก็คร่อมอานปั่นต่อ แต่ไม่ง้อรถเซอร์วิสไปส่งลงที่เส้นชัยนะครับ...
ขอแสดงความยินดีกับทุกท่านด้วยใจจริง....ที่พิชิตยอดดอยและใจตัวเอง...ได้ด้วยศักดิ์ศรี

โฮ........ขนาดพี่ต้อมยังเข็น แล้วผมจะเหลือมั้ยเนี่ย

[เสือ โหย]

หวัดดีคับลุง โล ไม่รู้ยังจำกันได้รึป่าว นั่งรถคันเดียวกันตอนขาลงจากดอย ก็คุยกันในรถร่วมชั่วโมง พอลงมาถึงกลับที่พักถึงรู้ว่าพักที่เดียวกัน ห่างกันแค่ 5 ห้อง ก็สนุกดีนะ เป็นงานที่เรียกว่า คนรักกันจะดูใจกันได้เลยว่ารักกันแค่ไหน คุณจะทิ้งฉันหรือเปล่า หรือเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด รึเปล่า ตอนก่อนออกสตาร์ท คุยกันบอกเทคนิคกันอย่างดี จะคอยช่วยกันผลัดกันลาก ดันกันขึ้นไป แต่พอออกตัวไปแล้วเพื่อนมันหนีเอาหนีเอา 555 ก่อนออกตัวมันรักกันน่าดู พอลำบากหน่อยมันหนีหายเลย สำหรับงานนี้ผมเองก็รู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับนักปั่นหลาย ๆ ท่านนะครับ การที่จะมาทำการวัดใจกัน ทดสอบความสามารถของตัวเอง แต่มีเสือหลาย ๆ ท่านเล่นตัวช่วยนะครับ ผมจะไม่ระบุหมายเลขป้ายหน้ารถนะครับ เอาแค่พอให้คนทำรู้สึกตัวก็พอ สำหรับเสือตัวแรกที่ผมเจอบนทางทางแข่งวัดใจนะครับ ยี่ห้อ โอเบียร์ คาร์บอน ตามระยะทางที่ผมมองจากหน้าไมล์ของผม ระยะทาง 5 กม.แรก ผมแซงขึ้นมาและก็ทิ้งหายไป หลังจากนั้นประมาณ ชั่วถัดมา ผมเจอเขาอีกครั้ง ปั่นอยู่ด้านหน้าของผม และอีกประมาณ 18 กม. จะถึงยอดดอย ตามหลัก กม. บนดอย ผมเจอเขาครั้งที่ 3 อยู่ด้านหน้าผม กำลังขี่ขึ้นเนิน ครั้งแรกไม่แปลกใจ เพราะคิดว่าคนละคัน แต่มันไม่ใช่ครับ มันคันเดียวกัน ตัวเฟรมสีดำ จาน xt ล้อ ฟูคล่อม แดง คันนี้ของใครลองดูนะครับ เพราะในงานผมเห็น มี 3 คัน คันหนึ่งใส่จาน FRM 42 28 อีกคันจาน RF 44 32 22 ผมมีพยานในเหตุการร์อีก 2 คนที่ใส่เสือทีม งาช้างดำ ที่ขี่ trek สีดำ กับ garry สีส้ม ผมผลัดกันขี่นำ ขี่ไล่กันตั้งที่ กมที่ 25 จนถึงหน้าองค์พระธาตุ ก็ใช้เวลาอยู่เห็นหน้ากันประมาณ 2.40 ชม ตั้งแต่ออกสตาร์ท น้องสองคน คนหนึ่งหายไปในช่วงนี้ อีกคนมีเพื่อนมาตาม (ตะคริวที่ขา) ผมเลยหนีขึ้นดอยไปก่อน และอีกกลุ่มที่ทำตัวน่าละอายมาก ก็ตอนปล่อยตัวเสือภูเขา จากหน้าพระธาตุดอยจอมทอง กลุ่มนำคือทีม ซอยตัน มีกลุ่มตามประมาณ 20 คัน ผมกับเพื่อนก็อยู่ในกลุมนี้ จนถึงเนินแรก ก็เริ่มแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มหน้าเหลือประมาณ 8-9 คน ผมเองหลุดมาอยู่ที่กลุ่ม 2 และสักพักกลุ่มหลังก็ตามมาอีกประมาณ 20 กว่าคัน ช่วงแรกกลุ่มตามก็มีประมาณ 30 คัน พอขึ้นไปเรื่อย ๆ ก็เหลือประมาณ 10 กว่าคัน ตลอดระยะทางที่ตามกันขึ้นไปมีเรื่องแปลก ๆ อีก ยิ่งขึ้นขึ้นสูงก็ยิ่งเจอพวกเสือภูเขา ที่ป้ายหน้าจักรยาน เป็นหมายเลขที่ขึ้นด้วย อักษร B ตลอดระยะทางจนถึงหน้าพระธาตุ แซงมาไม่ต่ำกว่า 20 คัน บางคันแซงได้ ตั้ง 2-3 ครั้ง ทั้งที่กลุ่มผมยังไม่ได้ถูกแซงคืนเลย และที่ได้ยินเสือท่านหนึ่งพูด นึกแล้วยังอยากจะบอกให้เขาเอาจักรยานไปรอหน้าเส้นเลยดีกว่า คันนี้ไม่ระบุยี่ห้อนะครับ แต่ระบุประเภทจักรยาน เป็น ฟูลซับ ได้ยินแบบชัดเลย เขาบอกว่าขึ้นมารอแต่เช้าแล้ว ติดป้ายอักษร B ตอนที่เจอ ผมเจอหน้าทางขึ้นพระธาตุ เขานั่งจอดจักรยานอยู่ตรงขอบทาง เขาตะโกนเรียกเพื่อนที่ขี่เสือหมอบ ทักทายกันดังมาก เสือหมอบสองท่านที่เขาทักทาย ใส่ชุดของการบินไทย กำลังเข็นจักรยานขึ้นหน้าพระธาตุ จุดนี้ผมก็กำลังทำความเร็วอยู่ (ประมาณ 3-4 กม.ต่อ ชม.) ก็เลยได้ยินคำทักทายที่เขาพูดออกมา ผมว่าถ้าคิดจะทำกับแบบนี้ก็อย่ามาขี่ดีกว่านะครับ เอาเปรียบชาวบ้านเขา ถึงบางครั้งจะไม่มีใครรู้ก็น่าจะละอายใจกันบ้าง ที่เจอมาส่วนมากจะเป็นคนหนุ่ม ๆ ที่เอาเปรียบคนสูงอายุ สำหรับงานนี้ผมว่าจัดในระดับดีที่เดียว น่าจะเป็นประเพณีไปแล้ว การมาลองวัดกำลังใจ ทดสอบจิตใจไม่ได้มาแข่งกับคนอื่นนะครับ ท่านแข่งกับตัวเอง ตัวท่านเองยังไม่ซื่อสัตย์กับตัวเองเลย ผมหวังว่าปีหน้าถ้ามีโอกาส ก็คงจะมาร่วมกิจกรรมอีก แต่พวกที่อ่านกระทู้แล้วรู้สึกว่าเป็นตัวของท่านที่กระทำเรื่องดังกล่าวลงไป หากว่ามีความสำนึก ปีหน้าลองซื่อสัตย์กับตัวเองแล้วมาทดสอบใจตัวเองใหม่ได้นะครับ หวังว่าปีหน้าคงไมมีใครคิดหาตัวช่วยมาขี่ทดสอบใจอีกนะครับ หวัดดีครับ

โทษนะครับผมเป็นคนปั่นorbea ล้อ fulcrum เองครับ
คำว่าตัวช่วย หมายถึง เอาขึ้นรถรึเปล่าครับ พี่น่าจะเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้มาแก้ตัวแต่มาบอกข้อเท็จจริง
ผมมาคนเดียวครับเพื่อมาพิสูจน์ตัวเองมาจากชลบุรีไม่รู้จักใคร มากับแฟน แฟนช่วยถ่ายรูปให้ตลอดทาง ผมถึงยอดดอยใช้เวลาประมาณ3ชม 22 นาที และเนื่องจากแฟนผมตื่นเช้า และแบ็ตกลัองหมดช่วงท้ายพอดี แฟนเลยจอดนอน แต่เผอิญตรงที่เขาจอดนอนไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ทำให้เมื่อผมพิชิตยอดดอยได้แล้วก็ติดต่อไม่ได้ แต่ก็อยากถ่ายรูปกับป้ายจุดสูงสุด รออยู่เกินครึ่งชม หนาวมากด้วย ผมยังเจอกับเสืออิฐคนหลังอาน และยังได้ทักทายกันจับมือกันและบอกว่าผมหนาวมากๆ ผมเลยตัดสินใจปั่นลงมาตามแฟนผมเพราะผมหนาวและเป็นห่วงเค้าที่ติดต่อเค้าไม่ได้ด้วย ซึ่งนั้นคือหลังจากเข้าเส้นชัยและได้รับเหรียญพิชิตยอดแล้ว แฟนผมเองตื่นมาแล้วก็ตกใจรีบขับรถตามขึ้นไปเจอผมปั่นสวนลงมาพอดี (ยังโดนผมสวดไปชุดใหญ่ แหะๆๆ)สวนกันและเรียกจอดช่วงประมาน4-5โลจากยอดดอย พอเจอกันก็เลยเอารถขึ้นท้ายรถ ซีอาวี ถ้าใครเห็นผมตอนนั้นอาจจะเข้าใจผิด คิดว่าผมไม่ได้ปันขึ้นเอง การที่ผมย้อนขึ้นไปอีกรอบ เพราะผมเองก็อยากทราบสถิติของตัวเองว่าได้กี่นาที และอยากถ่ายรูปกับป้ายสูงสุดกับแฟน ผมจึงจำเป็นต้องเข้ามาบอกกล่าวเพื่อนๆชาวนักปั่นทุกคนว่า การที่ผมมาไกลจากชลบุรี เพียงคนเดียว ตั้งใจฟิตซ้อม ผมจะมาพิชิตยอดดอยเพื่อเอาสถิตจอมปลอมเพื่ออะไร จึงอยากเรียนเพื่อนๆนักปั่นทุกๆท่านให้ทราบนะครับ จาก นักปั่นน่องเล็ก

มุมมอง มันมองได้หลายๆ ทาง นะ สำคัญทีคนมันจะมอง ......สิ่งสำคัญมันอยู่ที่ตัวเรา....นะ มาร์ช พิชิต ยอดดอยได้แล้ว..ก็จงขอให้ภูมิใจกับมัน เพราะครั้งนี้นายไม่ได้แข่งกับใคร...แต่นายแข่งกับตัวนายเอง .....นายทำได้ดีมากสมกับที่ เตรียมตัวมาตั้งนาน ...อย่าให้คนอื่นๆ เค้าเอาความคิดของเค้ามาตัดสินในสิ่งที่นายเพียร ฝึกซ้อม มาตั้งนานเลย...เพื่อนๆในทีม ..ภูมิใจในตัวนาย.....

[โยชูวา]

ชมภาพกันต่อครับ

[nuke]

บุกเข้าไปพี่น้อง ปีหน้าต้องเอาให้ดีกว่าเก่า ลุยๆ เฟี้ยวๆ

[lotus]

บุกเข้าไปพี่น้อง ปีหน้าต้องเอาให้ดีกว่าเก่า ลุยๆ เฟี้ยวๆ

555 ปีหน้าขอให้จบไม่เกิน 5.30 ชม พอ ไม่หวังดีกว่าปีนี้แล้ว 555

[rtx]

เรียนพี่โยซูวาผมขออนุญาติเก็บรูปที่ถ่ายคู่กับพี่ อีกรูปหนึ่งพี่คงแซงผมไปที่จุดให้นำ ผมปั่นลงมาเจอพี่กำลังนั่งจิบกาแฟริมทางเบรคไม่ทันแล้วครับก้เลยป่อยมันไหลลงต่อไป ปีนี้คนที่จดสถิติเขาบอกผมว่าทำได้ 5 ชม.คงประมาณนั้นครับไมล์ผมเสียตั้งแต่ออกสตาร์เลยไม่รู้เวลาไม่รู้ความเร็วปั่นเอาตัวให้รอดเหนือยก็พักครับ ปีหน้า ขอ 4 ชม. 59 นาที ครับ พี่จะไปปั่นแถวนำตกลาวใต้อีกเมือไหร่ขอให้ชวนผมด้วยนะครับ เคยขับรถไปกับคาราวานมันไม่ค่อยได้สัมผัสสิ่งที่เป็นลาวใต้จริงๆครับ

[REPSOL]

หวัดดีคับลุง โล ไม่รู้ยังจำกันได้รึป่าว นั่งรถคันเดียวกันตอนขาลงจากดอย ก็คุยกันในรถร่วมชั่วโมง พอลงมาถึงกลับที่พักถึงรู้ว่าพักที่เดียวกัน ห่างกันแค่ 5 ห้อง ก็สนุกดีนะ เป็นงานที่เรียกว่า คนรักกันจะดูใจกันได้เลยว่ารักกันแค่ไหน คุณจะทิ้งฉันหรือเปล่า หรือเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด รึเปล่า ตอนก่อนออกสตาร์ท คุยกันบอกเทคนิคกันอย่างดี จะคอยช่วยกันผลัดกันลาก ดันกันขึ้นไป แต่พอออกตัวไปแล้วเพื่อนมันหนีเอาหนีเอา 555 ก่อนออกตัวมันรักกันน่าดู พอลำบากหน่อยมันหนีหายเลย สำหรับงานนี้ผมเองก็รู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับนักปั่นหลาย ๆ ท่านนะครับ การที่จะมาทำการวัดใจกัน ทดสอบความสามารถของตัวเอง แต่มีเสือหลาย ๆ ท่านเล่นตัวช่วยนะครับ ผมจะไม่ระบุหมายเลขป้ายหน้ารถนะครับ เอาแค่พอให้คนทำรู้สึกตัวก็พอ สำหรับเสือตัวแรกที่ผมเจอบนทางทางแข่งวัดใจนะครับ ยี่ห้อ โอเบียร์ คาร์บอน ตามระยะทางที่ผมมองจากหน้าไมล์ของผม ระยะทาง 5 กม.แรก ผมแซงขึ้นมาและก็ทิ้งหายไป หลังจากนั้นประมาณ ชั่วถัดมา ผมเจอเขาอีกครั้ง ปั่นอยู่ด้านหน้าของผม และอีกประมาณ 18 กม. จะถึงยอดดอย ตามหลัก กม. บนดอย ผมเจอเขาครั้งที่ 3 อยู่ด้านหน้าผม กำลังขี่ขึ้นเนิน ครั้งแรกไม่แปลกใจ เพราะคิดว่าคนละคัน แต่มันไม่ใช่ครับ มันคันเดียวกัน ตัวเฟรมสีดำ จาน xt ล้อ ฟูคล่อม แดง คันนี้ของใครลองดูนะครับ เพราะในงานผมเห็น มี 3 คัน คันหนึ่งใส่จาน FRM 42 28 อีกคันจาน RF 44 32 22 ผมมีพยานในเหตุการร์อีก 2 คนที่ใส่เสือทีม งาช้างดำ ที่ขี่ trek สีดำ กับ garry สีส้ม ผมผลัดกันขี่นำ ขี่ไล่กันตั้งที่ กมที่ 25 จนถึงหน้าองค์พระธาตุ ก็ใช้เวลาอยู่เห็นหน้ากันประมาณ 2.40 ชม ตั้งแต่ออกสตาร์ท น้องสองคน คนหนึ่งหายไปในช่วงนี้ อีกคนมีเพื่อนมาตาม (ตะคริวที่ขา) ผมเลยหนีขึ้นดอยไปก่อน และอีกกลุ่มที่ทำตัวน่าละอายมาก ก็ตอนปล่อยตัวเสือภูเขา จากหน้าพระธาตุดอยจอมทอง กลุ่มนำคือทีม ซอยตัน มีกลุ่มตามประมาณ 20 คัน ผมกับเพื่อนก็อยู่ในกลุมนี้ จนถึงเนินแรก ก็เริ่มแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มหน้าเหลือประมาณ 8-9 คน ผมเองหลุดมาอยู่ที่กลุ่ม 2 และสักพักกลุ่มหลังก็ตามมาอีกประมาณ 20 กว่าคัน ช่วงแรกกลุ่มตามก็มีประมาณ 30 คัน พอขึ้นไปเรื่อย ๆ ก็เหลือประมาณ 10 กว่าคัน ตลอดระยะทางที่ตามกันขึ้นไปมีเรื่องแปลก ๆ อีก ยิ่งขึ้นขึ้นสูงก็ยิ่งเจอพวกเสือภูเขา ที่ป้ายหน้าจักรยาน เป็นหมายเลขที่ขึ้นด้วย อักษร B ตลอดระยะทางจนถึงหน้าพระธาตุ แซงมาไม่ต่ำกว่า 20 คัน บางคันแซงได้ ตั้ง 2-3 ครั้ง ทั้งที่กลุ่มผมยังไม่ได้ถูกแซงคืนเลย และที่ได้ยินเสือท่านหนึ่งพูด นึกแล้วยังอยากจะบอกให้เขาเอาจักรยานไปรอหน้าเส้นเลยดีกว่า คันนี้ไม่ระบุยี่ห้อนะครับ แต่ระบุประเภทจักรยาน เป็น ฟูลซับ ได้ยินแบบชัดเลย เขาบอกว่าขึ้นมารอแต่เช้าแล้ว ติดป้ายอักษร B ตอนที่เจอ ผมเจอหน้าทางขึ้นพระธาตุ เขานั่งจอดจักรยานอยู่ตรงขอบทาง เขาตะโกนเรียกเพื่อนที่ขี่เสือหมอบ ทักทายกันดังมาก เสือหมอบสองท่านที่เขาทักทาย ใส่ชุดของการบินไทย กำลังเข็นจักรยานขึ้นหน้าพระธาตุ จุดนี้ผมก็กำลังทำความเร็วอยู่ (ประมาณ 3-4 กม.ต่อ ชม.) ก็เลยได้ยินคำทักทายที่เขาพูดออกมา ผมว่าถ้าคิดจะทำกับแบบนี้ก็อย่ามาขี่ดีกว่านะครับ เอาเปรียบชาวบ้านเขา ถึงบางครั้งจะไม่มีใครรู้ก็น่าจะละอายใจกันบ้าง ที่เจอมาส่วนมากจะเป็นคนหนุ่ม ๆ ที่เอาเปรียบคนสูงอายุ สำหรับงานนี้ผมว่าจัดในระดับดีที่เดียว น่าจะเป็นประเพณีไปแล้ว การมาลองวัดกำลังใจ ทดสอบจิตใจไม่ได้มาแข่งกับคนอื่นนะครับ ท่านแข่งกับตัวเอง ตัวท่านเองยังไม่ซื่อสัตย์กับตัวเองเลย ผมหวังว่าปีหน้าถ้ามีโอกาส ก็คงจะมาร่วมกิจกรรมอีก แต่พวกที่อ่านกระทู้แล้วรู้สึกว่าเป็นตัวของท่านที่กระทำเรื่องดังกล่าวลงไป หากว่ามีความสำนึก ปีหน้าลองซื่อสัตย์กับตัวเองแล้วมาทดสอบใจตัวเองใหม่ได้นะครับ หวังว่าปีหน้าคงไมมีใครคิดหาตัวช่วยมาขี่ทดสอบใจอีกนะครับ หวัดดีครับ

โทษนะครับผมเป็นคนปั่นorbea ล้อ fulcrum เองครับ
คำว่าตัวช่วย หมายถึง เอาขึ้นรถรึเปล่าครับ พี่น่าจะเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้มาแก้ตัวแต่มาบอกข้อเท็จจริง
ผมมาคนเดียวครับเพื่อมาพิสูจน์ตัวเองมาจากชลบุรีไม่รู้จักใคร มากับแฟน แฟนช่วยถ่ายรูปให้ตลอดทาง ผมถึงยอดดอยใช้เวลาประมาณ3ชม 22 นาที และเนื่องจากแฟนผมตื่นเช้า และแบ็ตกลัองหมดช่วงท้ายพอดี แฟนเลยจอดนอน แต่เผอิญตรงที่เขาจอดนอนไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ทำให้เมื่อผมพิชิตยอดดอยได้แล้วก็ติดต่อไม่ได้ แต่ก็อยากถ่ายรูปกับป้ายจุดสูงสุด รออยู่เกินครึ่งชม หนาวมากด้วย ผมยังเจอกับเสืออิฐคนหลังอาน และยังได้ทักทายกันจับมือกันและบอกว่าผมหนาวมากๆ ผมเลยตัดสินใจปั่นลงมาตามแฟนผมเพราะผมหนาวและเป็นห่วงเค้าที่ติดต่อเค้าไม่ได้ด้วย ซึ่งนั้นคือหลังจากเข้าเส้นชัยและได้รับเหรียญพิชิตยอดแล้ว แฟนผมเองตื่นมาแล้วก็ตกใจรีบขับรถตามขึ้นไปเจอผมปั่นสวนลงมาพอดี (ยังโดนผมสวดไปชุดใหญ่ แหะๆๆ)สวนกันและเรียกจอดช่วงประมาน4-5โลจากยอดดอย พอเจอกันก็เลยเอารถขึ้นท้ายรถ ซีอาวี ถ้าใครเห็นผมตอนนั้นอาจจะเข้าใจผิด คิดว่าผมไม่ได้ปันขึ้นเอง การที่ผมย้อนขึ้นไปอีกรอบ เพราะผมเองก็อยากทราบสถิติของตัวเองว่าได้กี่นาที และอยากถ่ายรูปกับป้ายสูงสุดกับแฟน ผมจึงจำเป็นต้องเข้ามาบอกกล่าวเพื่อนๆชาวนักปั่นทุกคนว่า การที่ผมมาไกลจากชลบุรี เพียงคนเดียว ตั้งใจฟิตซ้อม ผมจะมาพิชิตยอดดอยเพื่อเอาสถิตจอมปลอมเพื่ออะไร จึงอยากเรียนเพื่อนๆนักปั่นทุกๆท่านให้ทราบนะครับ จาก นักปั่นน่องเล็ก

น้องเขาออกมาแจงรายละเอียดแล้ว......รับทราบ

[blackswan]

ผมปั่นปีนี้เป็นปีแรกและเริ่มปั่นจักรยานได้เกือบปี ผมทำเวลาไปร่วมๆ "หกชั่วโมงกว่าๆ" แต่ผมรู้สึกภูมิใจมากครั้งหนึ่งในชีวิตเหมือนกับว่าประสบความสำเร็จในชีวิต
แม่เวลาจะไม่ดีเท่าผู้อื่นแต่ผมก็ยังดีใจที่ได้ขึ้นไปถึงด้วยตัวของผมเอง แต่จะต้องลงเข็นในช่วงระยะทาง 2-3 กม.สุดท้ายก็ตาม สิ่งที่ผมได้รับรู้และสำผัสคือ
ความมีน้ำใจให้กันและกัน การพูดคุยกันแบบเป็นกันเองไม่ถือตัว และที่สำคัญทำให้เห็นถึงกำลังใจของทุกฅนที่เป้าหมายต่างอยู่ที่เดียวกัน ผมรู้สึกประทับใจ
มากที่ได้มาร่วมงานนี้และผมจะมาทุกปีถ้าไม่ได้ติดธุระสำคัญอะไรจริงๆ ขอบคุณทุกฅนที่พูดคุยและแบ่งปันรอยยิ้มให้กันแม้ขณะเหนื่อยแทบขาดใจแล้วผมจะ
ไม่ลืมความทรงจำที่ดีนี้ครับ หวังว่ามันจะมีความทรงจำแบบนี้ทุกปีตลอดไปครับ

จักรยานเพื่อมิตรภาพและร่างกายครับ (ถึงซะที)

[Hoon]

ขอบคุณ คุณ โยซูวา สำหรับรูปถ่าย ดีใจที่ได้เจอกัน คงได้ปั่นด้วยกันบ่อยขึ้น
เรื่องเข้าใจผิดแบบนี้เกิดขึ้นเสมอ เพราะความฟิตร่างกายและอายุต่างกันมาก พวกที่เข้าเส้นแล้ว อยากมาเชียร์เพื่อนๆ บ้างขี่ย้อนบ้างนั่งรถย้อนมาตามเส้นทาง ทำให้ผู้ที่ขี่ยังไม่ถึงเส้นทั้งเหนือยทั้งเพลียเข้าใจผิดได้ ดูเวลาพวกเก่งๆขี่2ชั่วโมงกว่า ถ้าเขาถึงแล้วปล่อยไหลลงมาแล้วขี่ขึ้นไปใหม่ ผมก็ว่ายังเร็วกว่าพวกเราหลายๆคน เพราะระยะทางแค่100เอง สำหรับนักแข่งแล้วมันเรื่องเล็กมากครับ

[Hoon]

ผมเองเคยโดนผ่าตัดหัวใจมาแล้ว ปีนี้ก็65 ไม่ได้ซ้อมเขาเลยหลังกลับจากทริปอุ้มผาง ขี่ได้4.52.26 ( นาฬิกาผม )ตะคิวเริ่มกินโคนขาซ้ายแถวด่าน2แล้วก็มาโคนขาขวาแถวพระธาตุ 3ก.ม.สุดท้ายทรมานมาก เพราะมันเป็นตะคิวทั้งสองขาเลย แต่ก็ทั้งเข็นทั่งขี่จนเข้าเส้นจนได้ แต่ที่พูดมาทั้งหมดนี่ไม่ลำบากเท่ากับการนั้งรถตู้กลับกรุงเทพ สิบช.ม.เป็นอะไรที่ทรมานมากๆ ปีหน้าถ้าไปอีกคงต้องหาวิธีกลับอื่น
ปีหน้าก็66ถ้ายังขี่ไหว และจะขี่ขึ้นดอยให้ได้ในเวลา4ช.ม. ต้องซ้อมเขา อาทิตย์ละไม่ต่ำกว่า200ก.ม. สัก2เดือน คิดว่าทำได้แน่นอนครับ