ทริปอดสู อยู่กับรถพับ: พับไปปั่นไปในลาว

[bell mania]

กินกาแฟเสร็จผมลาลุงไปปั่นเที่ยวในเมืองวังเวียง บางคนบอกผมว่า นี่น่ะ กุ้ยหลินแห่งลาว
เออ..เนาะ ถ้าจะจริง หินเยอะมาก
ถนนหนทางผมปั่นไปสงสารลูกเสี่ยวหงไปกระเด้งกระดอน
ผมว่านะบริษัทLAจักรยานไทย แค่ส่งขายลาวอย่างเดียวก็รวยได้ คนบ้านตัวเองต้อง Trek ต้อง มียี่ห้อ โน่นนี่ ต้องแพง เท่านั้น(ด่าตัวเอง) คนลาวเขาใช้เยอะจริงๆครับLA สินค้าไทย เพื่อคนลาว

รวมถึง คนอร์ น้ำปลาตราปลาหมึก(ใช้ของดีกว่าคนไทยอีก)
กะปิระยอง(ลาวไม่ติดทะเล แต่เฝอต้องกินกับกะปิ ให้ตายผมก็ไม่เชื่อว่าลาวเป็นต้นกำเนิดเฝออย่างที่แม่ค้าบอก)
และมองไปทางไหนก็เจอแต่สินค้าไทย
อย่างที่ผมบอกว่า อาหารมันจะไม่แพงได้ยังไง นำเข้ามาทั้งนั้น
ตอนเช้าผมปั่นเข้าไปเที่ยวถ้ำช้างหรือเปล่าผมไม่แน่ใจ เพราะเขียนเป็นอังกฤษ Chang
ถ้าเขียนแบบลาว ลาวเขาต้องเรียกซ้าง และอังกฤษต้องเป็น Xang
เอาเป็นว่ามันติดแม่น้ำซองนั่นแหละครับ เข้าพื้นที่ก็ต้องจ่ายเงิน จะเข้าชมถ้ำก็ต้องจ่ายอีก 15พัน

หลังชมถ้ำ ผมปั่นเข้าตลาดมาหาข้าวกิน
ไปเจอ2นักปั่น หนุ่มสาวแคนาเดียน เขาบอกเมื่อวานจำผมได้ที่ปั่นสวนกันแถว ท่าเฮือ
เขาหยุดงาน1ปี เพื่อปั่นจากไทย ไปเขมร ลาว จีน ทิเบต และปลายทางเป่ย์จิง(ปักกิ่ง)
Peterกับ Gen เขาถามผมว่าผมพูดกับคนลาวรู้เรื่องเหรอ?
ผมบอกลาวไทยฟังกันรู้เรื่อง แล้วก็จัดการแลกเมล์กันเล็กน้อย
เพราะเขาบอกจะเมล์ถามผมเรื่องภาษาจีนเวลาเดินทางในจีน
และจะนินทาอะไรProbikeหน่อย ร้านคุณทำยังไง ฝรั่งเขาถึงรู้จักไปค่อนโลก
คุยกับตาน้ำข้าวคนไหน เป็นรู้จักหมด(ผมไม่ได้รู้จักโปรไบค์ส่วนตัวนะครับพูดตามเนื้อผ้า)

[bell mania]

กินข้าวเสร็จไปซื้อตั๋วขนส่ง เพราะผมต้องย้ายก้นไปหลวงพระบางต่อ
รถออก12.00 ค่าปี้ 1แสน

วันนี้ทั้งวันจึงอยู่แต่บนรถ VIP ไต่เขาสูงจนหูอื้อ
ตัดGoogle earthไปจากสารบบได้เลย เพราะทางคดคี้ยวอย่างนี้
ประมาณระยะทางตรงๆอย่างตาเห็นไม่ได้แน่ๆ
ผมเกือบซวยคิดปั่นเวียงจันทน์มาเขื่อนน้ำงึมในวันเดียวแล้วไหมล่ะ ดีไหวตัวทัน!

ผมรู้แล้วทำไมลาว ทรัพยากรป่าไม้ยังเยอะอยู่
เพราะถนนหนทางมันลำบากอย่างนี้สิครับ
รถทั้งคันมีผู้โดยสารไม่ถึงครึ่งคัน ถึงหลวงพระบางเอาตอน17.30
เจอสาวคนหนึ่ง เป็นสาวไทยที่มาเที่ยวลาวคนเดียวเลยคุยกันพักใหญ่ๆ
ทำงานใน ทาวน์ อิน ทาวน์ เหมือนกันอีก อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น
กางลูกสาวเสร็จผมก็จรรีหาที่ซุกหัวนอนตามเคย
วนหาในเมือง 2-3ที่ ก็ได้การ…
ดวงตะวันกำลังจะเอาหัวโขกพื้นอยู่แล้วเชียว ความมืดกำลังจะกรายเท้าเข้ามาหา
ได้ห้องคืนละ 340บาทไทย ผมเลยบอกว่าจะอยู่3คืน จ่ายแบงค์โน้ต 1,000.-ให้ไป จบ

คืนนี้ปั่นหาข้าวกินและ เดินตลาดกลางคืน หาซื้อของHandicraft หน่อย
เพราะผมบ้าของทำมือแบบชาวบ้านๆมาก ยิ่งพวกเครื่องเงินนะ สาวกเลย
ไม่ก็พวกผ้าปักทำมือ จ่ายไม่เลี้ยง
ตั้งแต่มาเหยียบลาวเนี่ยโดนไปเยอะ.. ดีนะเป็นคนไม่ดื่มไม่กิน อุย นี่มัน5ทุ่มแล้วนี่ครับ ผมจัดที่หลับที่นอนก่อน ราตรีสวัสดิ์

[bell mania]

12กุมภา หลวงพระบาง ในเช้าวันแรก

ผมนึกออกแล้ว!ถ้ำที่ผมไปเมื่อวานที่วังเวียงชื่อถ้ำจังChang
เพราะแม่ค้าขายเฝอที่หลวงพระบางถามผมว่าไปเที่ยววังเวียง ไปถ้ำจังหรือยัง?
เช้านี้ผมตั้งใจตื่นสาย ตั้ง8โมงกว่าแหนะ เพราะผมยังมีเวลาอยู่หลวงพระบางอีกเยอะ เลยอยากนอนให้เต็มสูบ
อากาศตอนกลางคืนหนาวมาก
ผมงัวเงียๆดึงผ้าห่มและขดตัวหลายคำรบกว่าจะหลับสนิทในช่วงใกล้สาง
กว่าผมจะอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จก็9โมงกว่า
ผมจะบอกว่า ผมพักอยู่แถวๆสะพานข้ามแม่น้ำคานแห่งเก่า แต่ผมปั่นมาหาของกินแถวถนนสีสว่างวง (เขียนตามลาวก็แล้วกัน)เป็นไก่ย่าง ธรรมดาๆกับข้าวเหนียว
แล้วก็เข้าสู่การสำรวจเมืองวันแรก
ผมปั่นไปริมแม่น้ำของ(โขง)ทันที เพราะอยากดูว่าที่ก้นแม่น้ำที่มองเห็นคนกำลังทำงานเขาทำอะไรกัน
อุ้มเสี่ยวหงลงไปด้วย
ออ..คนแถวนี้เขาได้สัมปทาน ขุดเอาหินไปขายนี่เอง
ชาวบ้านชาวเมืองที่นี่น่ารักมากเลยครับ
ชวนผมกินข้าวด้วย เด็กๆดูไร้เดียงสาอ่อนโยน ยิ้มเก่ง
ปั่นมาหลายวันจึงถือโอกาสอาบน้ำให้เสี่ยวหงและล้างหน้าล้างตา
น้ำโขงช่วงนี้แห้งจนเดินข้ามได้เลยแหละครับ
แต่ก็ยังมีร่องน้ำสำหรับเรืออยู่ พอล้างเสร็จก็มองหาฝั่งขึ้น
อ้าว! ผมต้องเดินลากเสี่ยวหงหาทางขึ้นตั้งร่วมกิโล แบกบ้าง ไสบ้าง สมเป็นคู่หูที่ผมรักและฝากชีวิตไว้กับเธอจริงๆ
ชาวบ้านแถบนี้นิยมปลูกพืชลมลุกริมโขงช่วงหลังฤดูน้ำลดนะครับ ถั่วลิสง ถั่วฝักยาว ผักคะน้า ข้าวโพด(สาลี) ผมกะว่าวันนี้จะสำรวจเมืองแบบผิวเผินแล้วค่อยไปเจาะรายละเอียด พรุ่งนี้กับมะรืน
และเพื่อไม่ให้ผิดแผน!!!!
ผมจึงปั่นไปดูสถานีรถสายเหนือซึ่งผมกำลังชั่งใจว่า จะไปออกไทยที่เชียงของดีไหม? หรือเวียงจันทน์

[bell mania]

สนามบินที่หลวงพระบางผมว่าเครื่องชุกกว่าเวียงจันทน์อีก
แต่เป็นเครื่องใบพัดเสียทั้งหมด นานๆจะเจอไอพ่นหลงมา
อากาศกลางวันกับกลางคืนที่นี่ต่างกันมากเลยครับ
ผู้ชายที่ไม่เคยทาแป้งมาสิบปีอย่างผม แดดมันยังเผาได้ลงคอ ดำเมี่ยมเป็นเงาะป่าซาไก ดีนะไม่มีแฟน(ถ้ามีมันคงเลิกไปพร้อมกะทริปนี้)
ผมดูตารางรถไป บ่อแก้ว ห้วยซาย(ตรงข้ามเชียงของ ประเทศไทย)
รถออกวันละ2เที่ยว 9โมงเช้ากับ 5โมงเย็น ค่าตั๋ว 130พันกีบ
แพงดีเหมือนกัน เออ..แล้วจำเป็นอะไรทำไมต้องกลับเส้นนั้น
เปล่า! แค่ไม่อยากกลับซ้ำทางเดิม เบื่อเวียงจันทน์ ดูก่อนถ้าไม่คุ้มจริงๆค่อยว่ากัน
ขากลับจากขนส่ง ปั่นไปสะพานข้ามน้ำคานแห่งใหม่
กะเอาไว้ว่ายังไงวันนี้ต้องมาอาบน้ำที่นี่ให้ได้ และเที่ยงนี้เลยอาศัย เฝอ แถวๆแม่น้ำกินแก้หิว
ตั้งแต่กินเฝอในลาวมา เจ้านี้ทำอร่อยที่สุด คนลาวเขาเอาขนมจีนใส่น้ำเชื่อมกินเป็นของหวานด้วยหรือเนี่ย
ผมงงเป็นไก่ตาแตก
คนลาวที่นั่งกินอยู่ก่อนพอรู้ว่าผมคนไทย เขาถามทันทีว่า “ตอนนี้สีแดงกับสีเหลืองไปถึงไหนกันแล้ว?”
ผมแทบสำรอกเส้นเฝออออกมา บอก “อย่ามาถามผมเลย พี่ดูทีวีไทยทุกวัน ผมนี่ไม่ได้ดูข่าวเลย!”
กินเสร็จผมกลับที่พัก เตรียมชุดมาเล่นน้ำ
เย็นนี้มาซื้อของกินที่ตลาดเหมือนตอนเช้า
ข้าวเหนียวกับกุนเชียงพออยู่ท้องเพราะไม่รู้จะกินอะไร
มืดๆออกปั่นเช่นเดิม มาตลาดขายของแบกะดินทีไร เสียเงินทุกทีชอบซื้อจังเลยไอ้กำไล งานหัตถกรรมเนี่ย เห็นไหมว่า ตัวเองต้องทำงานอย่างเครื่องจักรอุตสาหกรรมตอนอยู่ไทย เฮ้อ!!

….ภาษาลาววันละคำ วันนี้เสนอคำว่า กะแล้ม :กะแล้ม เป็นของกิน เด็กๆกินได้ผู้ใหญ่กินดี มีต้นกำเนิดมาจากจีน ฝรั่งเขียนว่าIce cream คนไทยนิยมเรียกไอติม
ไปแล้วครับ หิวน้ำ อยากกินน้ำใส่น้ำก้อน(น้ำแข็ง) ราตรีสวัสดิ์

[bell mania]

ศุกร์13 กุมภา52 ฝันหวานที่หลวงพระบางอีกวัน

“โดยที ตามสันยา ว่าด้วยการปกปักฮักสา มอละดกโลก ทางด้านวัดทะนะทำ และทำมะซาด
เมืองหลวงพะบางได้ฮับกานขึ้นบันซีเป็นมอละดกโลกในวันที 2 ทันวา 1995
การมีซื่อในบันซีสะแดงเถิงคุนค่าสากนที่พิเสดของวัดถุ วัดทะนะทำ หลือ ทำมะซาด
ซึ่งต้องได้ฮับการปกปักฮักสา เพื่อผนปะโหยดของมวนมะนุด”


คงไม่ต้องให้ผมถอดเป็นไทยนะครับ ป้ายเหล่านี้จะเห็นได้ทั่วไปในหลวงพระบาง
รู้ไหมครับ ผมไม่ชอบให้วัดในลาวเขียนเลขอารบิก หรือบอกปีเป็น คศ.เลย
เออ..ถ้ามีเลขลาวเขียน เขียนไปเลย ไม่ต้องมาตามฝรั่ง
วิถีความเป็นพุทธมันดูยังไงชอบกล เหมือนวัดในไทยถ้าเขียนเป็นเลขอารบิกขึ้นประตูโบสถ์รู้ไหมว่ามันเป็นถาวรวัตถุที่มันจะจารึกไปชั่วลูกชั่วหลาน
ถ้าสุโขทัยหรืออยุธยาเขียนเลขอารบิกมาตั้งแต่ต้นก็ว่าไปอย่าง
บอกให้รู้ว่าผมกังวล พอๆกับเณรในเมืองนี้ที่ 2ทุ่มผมยังเห็นเตร่อยู่Internet café อยู่เลย กลัวชาวโลกเหมาว่าไทยก็เป็นแบบนี้

เถอะ! วันนี้ผมตั้งใจตื่นสาย สบายๆ
ภารกิจวันนี้คือ ละเมียดละไมกับการเข้าชมสถานที่ต่างๆ เรียกว่าวันนี้คลุกวงในอย่างเดียว
วัดในหลวงพระบางดูแปลกตาออกไปจากวัดที่ภาคกลางในลาว
แต่ศรัทธาของคนที่นี่ต่อ พญานาคมีเหมือนกันกับภาคอื่นๆ สมัยก่อนดินแดนแม่น้ำโขงมันไม่มีประเทศหรอกครับ
พระธาตุพนม ธาตุหลวง มันก็สมบัติของชาวพุทธแถบลุ่มน้ำโขงทั้งนั้น พอมีดาบ ปืน การปกครอง มาแบ่งมันถึงได้แยกว่าจะชื่อประเทศอะไร ยิ่งตะวันตกเข้ามาด้วย
“ยังนอนกลางวันกันอีกไหมน้อง?”ผมถาม
“นอนค่ะ”

[bell mania]

คุยกับคนลาวแล้ว
ผม อึ้งในความศรัทธาของเขาจริงๆ เขายังไปไหว้พระธาตุพนมอยู่ทุกปีไม่ขาด
วัดทุกวัดหันหน้าหาแม่น้ำโขง และมีพญานาคเป็นราวบันไดเหมือนๆกัน
ผมอยู่แถวๆแม่น้ำคานไหลไปตกแม่น้ำโขงนานพอสมควร
ที่นี่ไม่ว่าสะพานอะไรถ้าจะข้ามต้องจ่ายสตางค์ทั้งนั้น เพราะเป็นสะพานเอกชน ทำจากไม้
พูดถึงวัดที่คนสนใจไปเข้าชมมากที่สุดน่าจะเป็นวัดเซียงทอง(ไทยเรียกเชียงทอง) อยากรู้ประวัติ search engineเลยครับ อิอิ เดี๋ยวรู้แล้วจะไม่อยากมาหลวงพระบาง..ไว้มาเที่ยวเองนะ
ขึ้นชื่อว่าวัดดัง ก็ต้องมีเครื่องรางของขลัง และมีผลประโยชน์มหาศาล แต่ไม่รู้ลาวเขาเล่นพระเครื่องแบบไทยบ้างหรือเปล่า ชักอยากรู้..
ผมมาแปลกใจเจ้าแมวสองตัวที่ริมโขง ท่าน้ำหน้าวัดนี่ครับเลยถ่ายรูปกับมันหน่อย

[bell mania]

เสร็จจากริมโขงผมก็ลัดเลาะหาเส้นทางปั่นใหม่ๆ
ปั่นจนมาทะลุสนามกีฬาแห่งใหม่ของหลวงพระบาง
ปั่นจนลิ้นห้อยเพราะอากาศร้อน
ก็มาพักแดดที่วัดมโนรม เขากำลังมีงานฉลองวัดเลยได้ทำบุญกับกรรมการวัดไป2พันกีบ จุดหมายต่อไปของผมคือ พิพิธภัณฑสถาน แต่ปรากฎว่าพอจะเข้าไป อ้าว!ปิดซะแล้ว ได้แค่ถ่ายรูปข้างนอก
งั้นขึ้นเขา ไปดูธาตุพูสีก็ได้
เอาลูกสาวจอดไว้ข้างใต้ แล้วก็เดินไต่ความสูงชันขึ้นไป ค่าขึ้น 20พันกีบ
จะบอกว่าข้างบนมีปืน ปตอ.ด้วย ทิวทัศน์มองเห็นไกลสุดลูกหูลูกตา แต่มันถ่ายพระธาตุไม่สวยนะสิ เป็นอันว่าวันนี้สิ้นสุดภารกิจแต่เท่านี้ พรุ่งนี้ผมต้องเดินทางอีกครั้งแล้ว มาทายกันว่าผมจะไปโผล่ที่ไหน ยังไม่ได้แพลนเลยเจ้านาย!
ภาษาลาววันละคำ วันนี้ขอเสนอคำว่า ซะซาย
“คนดีฮู้ฮักซาด
คนมีมาละยาด บ่ทิ้มขี้เหยี้ยวซะซาย บ่ทำลายต้นไม้ ต้นดอกไม้ของเพิ่นปลูก”
ซะซายเป็นคำขยายกริยา (กริยาวิเศษณ์)วางไว้หลังคำกริยา มีความหมายถึง ไม่เป็นที่เป็นทาง
จะ4ทุ่มแล้ว ผมต้องนอนก่อนครับ พรุ่งนี้ตื่นเช้า zzzzzzz….

[bell mania]

ดูวิวบนยอดภู

[Day Hasa]

คนมีมาละยาด บ่ทิ้มขี้เหยี้ยวซะซาย บ่ทำลายต้นไม้ ต้นดอกไม้ของเพิ่นปลูก”
ซะซายเป็นคำขยายกริยา (กริยาวิเศษณ์)วางไว้หลังคำกริยา มีความหมายถึง ไม่เป็นที่เป็นทาง
จะ4ทุ่มแล้ว ผมต้องนอนก่อนครับ พรุ่งนี้ตื่นเช้า zzzzzzz….

น่าขี้เยื้อ ,ขี้เยี้ยง สำเนียงลาว ซึ่งหมายถึงเศษขยะ เพราะเดี๋ยวคนไทยด้วยกันจะอ่านเป็นขี้เยี่ยว อันนี้ผมก็บ่ฮู้คือกันครับ

ชอบอ่านครับและติดตาม ทั้งรูปที่แปลก มุมมองที่แตกต่างทั้งข้อความสนุกดีครับ ยังงัยยังรอติดตามอยุ่นะครับยังไม่จบเลยสรุปออกเชียงของ หรือเวียงจันทน์

[bell mania]

อิอิ เหรอครับ มันต้องอ่านยังงั้นใช่มะ
ผมถอดคำตามตัวอักษรน่ะครับ ก็เลยงงอยู่ว่า มันหมายถึงขี้เยี่ยว หรืออะไรอย่างอื่น
แสดงว่าต้องเชี่ยวชาญภาษาลาวสิอย่างงี้พี่Day Hasa

[bell mania]

14กุมภา วันวาเลนไทน์ในลาว

จริงๆผมไม่ได้ยึดถือหรือให้ความสำคัญกับวันนี้เท่าไหร่หรอกนะครับ
แต่แอบเห็นคนหลวงพระบางเขาตั้งร้านขายดอกกุหลาบกันเป็นล่ำเป็นสัน
น่าจะมาจากการที่ในเมืองมีแต่ฝรั่งมั้งครับผมว่านะ
เช้านี้ผมตื่นนอนเช้า
แต่
ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจาก นั่งคิดว่า
ผมจะไปขึ้นรถสายเหนือไปห้วยซายตอน9โมงเช้าดีหรือไม่
แต่เมื่อคิดไปคิดมาแล้ว ผมต้องไปถึงที่ห้วยซายตอนดึกแน่ๆถ้าออกจากนี่ตอน9โมง แล้วผมกับลูกสาวจะไปซุกหัวนอนที่ไหน
งั้น
วันนี้ผมอยู่หลวงพระบางตอนกลางวันก็แล้วกัน ไว้ตอน5โมงเย็นค่อยนั่งรถไปห้วยซาย
สรุปCheck out ตอน11โมง
ปั่นเสี่ยวหงออกไปหาอะไรทำเล่นๆ จำได้ว่าเมื่อวานที่วัดมโนรมเขามีงานวัด เลยไปดูเสียหน่อยว่าตอนเช้าเขามีงานอะไรกันหรือเปล่า
ที่นี่มีแต่ของเก่าๆนะครับ วัดวา ประเพณี อะไรก็ดูเก่าไปหมด แต่ความเป็นมิตรของผู้คนที่นี่ผมว่ามีความร่วมสมัยให้เห็นทุกหัวระแหงจริงๆ ผมเดินเข้าไปในวัดก็มีคนเอาน้ำใส่ถุงมาให้ เหมือนกับการบริจาคทานในวันทำบุญยังไงยังงั้นแหละ มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
เสร็จจากวัดผมก็ปั่นร่อนหาร้านขายหนังสือ แต่ไม่ยักมีร้านไหนที่ขายพวกหนังสือเรียนเลยซักกะร้านเดียว
กะว่าจะเอามาอ่านเพื่อให้การอ่านภาษาลาวของผมพัฒนาขึ้น

[bell mania]

ตอนกลางวันแอบมาหลบร้อนแถวๆวัดวิซุนนะลาด แถวๆริมน้ำคาน
คือถ้าจะฝ่าแดดเปรี้ยงๆไปไหนล่ะก็ผมต้องเกรียมเป็นจิ้งจกตากแห้งเป็นแน่
ช่วงบ่ายผมจึงได้ออกปั่นทัศนศึกษาหลวงพระบางในรอบนอก
ปั่นยาวไปจนถึง มหาวิทยาลัย สุพานุวง ถนนเส้นที่จะขึ้นเหนือไปหลวงน้ำทา อุดมไซ บ่อแก้ว โน่น

ได้เวลา5โมงกว่า ผมเก็บลูกลงกระเป๋า ส่งขึ้นไปนอนบนหลังคา
บนรถมีฝรั่ง เกาหลี ลาว ผมเป็นคนไทย คนเดียวในรถ ได้ที่นั่งค่อนไปทางท้ายรถ
ผมนั่งติดกับนักเรียนลาว อายุ20ปี เรียนกฎหมายที่หลวงพระบาง กำลังจะกลับบ้านที่หลวงน้ำทา ซึ่งเป็นชายแดนจีน เราคุยกันตลอดทาง จนกระทั่งตี4เมื่อถึงบ้านน้องเขา

สิ่งที่ผมคุยคือ แนวความคิดในการเรียน, ประวัติศาสตร์ลาว, ภาษา และการเมือง
หลังรถ ในระหว่างทาง มีชาวเขาทะยอยกันขึ้นมา
และมีเก้าอี้เสริมเป็นเก้าอี้พลาสติก
ผมหลงรักเด็กสาวชาวเขาวัยไม่น่าเกิน3ขวบ ที่มากับแม่ด้วยความน่ารัก น่าตาจิ้มลิ้มมาก ขาลงรถ ผมแอบควักเงินค่าขนมให้น้องเขาไป 10พันกีบ(อ้าวผมก็ติดเรียก10พัน แทนที่จะเรียกหมื่น)
แม่เธอได้แต่พร่ำขอบใจ!ขอบใจ!จนเสียงค่อยๆหายไป ตอนประตูปิด
ผมแอบชำเลืองตามเธอไปเพราะความน่ารัก แสดงว่า ผมกำลังอยากมีลูกสาวสิ?

ถนนเส้นหลวงพระบางไป อุดมไซ-หลวงน้ำทา –บ่อแก้ว สุดโหดนรกหิน
ทางเป็นหลุมบ่อเหมือนสมัยที่ผมเคยเดินทางไปบ้านนอกเมื่อเกือบ30ปีที่ผ่านมา
ลูกรัง ลาดยางร่อนๆ
เวลารถสวนกัน แสงไฟสาดเข้ามาในรถเหมือนอยู่ในโรงหนัง มองเห็นลำแสง
จากฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย ได้บรรยากาศยุคดูสารคดีโจ๋ย บางจาก ยังไงยังงั้น
สองข้างทางมืดสนิท ไม่มีบ้านเรือน ชะโงกออกตัวรถเย็นแทบดึงมือคืนไม่ทัน
คว้าติดมือมาได้เป็นไอน้ำบางๆ เฮ้อ…ผมครึ่งหลับครึ่งตื่น เพราะเขย่าทั้งคืน
ยิ่งกว่านั่งรถไฟไปออกค่ายช่วงปิดเทอมสมัยเรียนอีก!!!!!@#$%&

[bell mania]

รถVIP

[bell mania]

15กุมภา 52
ลาก่อนล้านซ้าง

สายหมอกลากยาวออกไปสุดหูตา โอบคลุมภูเขาทั้งลูก
พูดให้ดูดีต้องบอกว่ามันห่มเขาด้วยผ้าห่มแต่เป็นผ้าห่มแห่งธรรมชาติ
สายๆหมอกถึงได้จางลง มองเห็นบ้านเรือนเรียงรายตามข้างทาง
ใกล้ถึงห้วยซายเข้าไปทุกขณะ แต่รถยังจอดให้คนลงไปปล่อยเบาตามข้างทาง
เวลา8โมงเช้า รถมาถึงสถานีขนส่งห้วยซาย
ผมลงที่นี่
แต่ปลายทางของรถคันนี้จริงๆคือบ่อแก้ว ซึ่งน่าจะห่างออกไปไกลอีกหลายกิโลเมตร

ผมกางเสี่ยวหง และปั่นไปที่ท่าน้ำทันที มารู้ตอนหลังว่า ผมปั่นมาอีกตั้ง 5กม.เลยทีเดียว
ผมเลี้ยวซ้ายเข้าซอยไป
ขึ้นไปCheck out พร้อมจ่ายสตางค์20.-บาทไทย
ระหว่างรอขั้นตอนก็ได้คุยกับนักปั่นชาวต่างชาติที่กลับจากลาวจะเข้ากรุงเทพฯ
มีแต่สายตาที่แสดงความดีใจ ว่ากำลังจะกลับสู่แผ่นดินแม่แล้ว
ค่าเรือ10พันกีบ
เสร็จขั้นตอน ตรวจคนเข้าเมืองผมปั่นเข้าเชียงของ ซื้อตั๋ว สมบัติทัวร์ 888.-บาท ออก15.30
เลขมงคลจริงๆ
กะเพรา เกาเหลาหมู มาม่าผัดขี้เมา รออยู่ที่กรุงเทพฯ
ทำไมกินอะไรๆมันก็ไม่อร่อยเท่า เครื่องปรุงไทยทำ?
ไม่ต้องบอกหรอกว่าผม รักเมืองไทย



สิ้นสุดการเดินทางของผมแล้ว ขอขอบคุณทุกรอยยิ้มในลาว อ้าย เอื้อย น้องทุกคน ที่แบ่งปันน้ำใจ น้ำท่า อาหาร นี่เป็นแค่ตัวหนังสือและรูปภาพเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น แต่ความประทับใจจะจำหลักอยู่ในหัวใจผมตลอดไป ไว้คราวหน้าผมจะมาเยือนใหม่ จะกลับมากราบพระทาดหลวงอันเป็นที่เคารพอย่างสุดใจ ขอบคุณไทเอมทีบีที่เอื้อเฟื้อพื้นที่ ขออภัยที่งานนี้ผมไม่ได้ชวนใครเลย ข้อยลาไปก่อน โซกดีเด้อ!!!!

[bell mania]

ท้ายที่สุด ขอขอบคุณพี่เสือหอบ ร้านด็อกเตอร์ไบค์ เสือเชียงของ ที่แนะนำที่แลกเงินกีบเป็นเงินไทยให้ผมนะครับ
ขอบคุณแต้ๆเน้ออ้าย บ่ฮู้จะยะหยังฮื้ออ้าย น้องฟั่งปิ๊กเมืองกรุง ค่อยปะหน้ากันแหมเทื่อ