ทริปอดสู อยู่กับรถพับ: พับไปปั่นไปในลาว

[bell mania]

10 กุมภาพันธ์
เวียงจันทน์- วังเวียง

ตั้งแต่มาอยู่ต่างประเทศเนี่ย ผมตื่นเช้าทุกวัน จิตใจโปร่ง โล่งสบาย ไปไหนมาไหนก็เจอแต่คำทักทาย “สะบายดี!!”
เก็บข้าวของออกจากห้อง คืนกุญแจเอาตอน08.30น.
ปั่นลิ่วมาตามถนน ธาตุหลวง เข้า ถนน 23สิงหา สู่ล้านซ้างอเวนิว
ผมจะไปที่สถานีรถสายใต้ เพราะจะเดินทางไปภาคเหนือ (น่าน!!งงสิ )
ไม่ต้องงง เพราะผมได้ยินว่ามันมีรถไปวังเวียงที่นี่ เมื่อวานผมก็ปั่นไปตั้งไกล เพื่อไปถึงสถานีสายเหนือ รู้งี้ไม่ไปซะดีกว่า

มีรถไปวังเวียงตอน 09.30น. ผมพับลูกสาวสุดรักสุดหวงลงกระเป๋า
แล้วเป็นคนสะพายเธอขึ้นไปเก็บบนหลังคารถเอง
รถที่ผมนั่งเป็นรถร้อน ถ้านึกสภาพกรุงเทพฯยุค 2520กว่าๆกับรถเมล์ยุคนั้น นั่นแหละใช่เลย

[bell mania]

ออกจากเวียงจันทน์ไม่นานโลกก็จะเปลี่ยนไป ทันตาเห็น
จากถนนดีๆ(ดีเท่าที่ลาวพอจะมีดีได้)ก็กลายเป็นถนนปะ ๆรถกระเด้งกระดอนเป็นช่วงๆ
สลับด้วยทิวทัศน์สองข้างทางที่เป็นนา ผสมไร่ผัก
คนลาวแถวนี้เรียกตัวเองว่า “ลาวสูง” มีการเขียนอักษรของตัวเอง
แทนด้วยอักษรโรมัน ผมว่าฝรั่งเศสน่าจะเป็นคนคิดให้
ทั้งหมดทั้งสิ้นผมไม่ได้นั่งเทียนเขียน แต่เป็นเพราะลงไปพูดคุยกับชาวบ้านจริง ๆ
เมื่อรถเข้าสู่เขตเขาสูงชัน ก็ชะลอความเร็วลง ได้ยินเสียงเชนจ์เกียร์ดังกุกกักๆ บางช่วงต้องจอดเพื่อหลีกทางกัน เพราะมีการขุดถนน
มีบางช่วงที่จอดรถให้สาวๆลงไป ทำธุระเบา เป็นสีสันของการเดินทางอีกแบบ
ผมถึงวังเวียงเอาตอนบ่ายโมง หลังยืดเส้นสายเสี่ยวหงเสร็จก็ออกปั่นหาที่พัก
ผมได้ที่พักในเวลา5นาทีต่อมา เพราะอยู่ใกล้สถานีรถมาก ข่าวดีคือ ทั้งบังกาโล มีผมนอนอยู่คนเดียว กับค่าห้อง 50พันกีบ หรือ 200บาทไทย ประมาณนั้น

[bell mania]

ระหว่างที่ผมออกมาสั่งข้าวกิน(ข้าวปุ้น ที่ไม่อร่อยเอาเสียเลย)
ก็ได้ยินเสียงเพลงธรณีกรรแสง ดังมากระแทกรูหู ที่ไม่ได้แคะมาร่วมอาทิตย์ เพราะขนาดแป้งยังไม่ทาเลย
อ้าว!นี่มันเพลงไทยนี่หว่า แต่พอถามแม่ค้า เขาบอกว่า ที่นี่ก็ใช้เพลงนี้เหมือนกัน..
แต่พูดก็พูดเถอะ ต้นฉบับที่ทำแผ่นน่ะ คนไทยทำแน่นอน
เพราะผมฟังในงานศพมาตั้งแต่วิ่งกระเตงม้าก้านกล้วยอยู่โน่น..

ด้วยความสนใจจึงแอบเข้าไปร่วมงาน และเจ้าภาพใจดี หาน้ำมารับรอง พร้อมทักทายด้วยคำว่า “สะบายดี” ผมมาลาวคราวนี้ ผมมีสายรัดข้อมือที่มีลายธงชาติไทย
แสดงให้เห็นชัดๆว่า ผมคนไทย พูดไทย และมีรอยยิ้มเป็นใบเบิกทาง
ไม่ได้กลัวว่าเขาจะขายของแพงเพราะเป็นนักท่องเที่ยว อย่างที่ใครๆเคยเขียนลงในเว็บอื่นๆ
ที่นี่ไม่มีเมรุ แบบบ้านเรา มีแต่กองฟืน (กองฟอน)
เอาร่างคนตายนอนในโลง ที่มีพระธาตุอยู่ด้านบน
แล้วก็บังสุกุล เผา ส่วนที่เก็บเถ้ากระดูก ก็อยู่ด้านข้างป่าช้าเลย

[bell mania]

ผมออกจากงานศพมาเพราะ ยังไงดี!
จะบอกว่า ระหว่างทางจากเวียงจันทน์มาวังเวียง มีสถานที่หนึ่งที่ผมเห็นแล้ว อยากไปมาก
อยากแวะมาก แต่ไม่ได้แวะ
มันคือ บ้านท่าเฮือ (ท่าเรือ) สังเกตที่มีปลาย่างขายข้างทางเยอะมาก เพราะอยู่ติดแม่น้ำงึม
ระยะทางจากวังเวียงย้อนกลับมา 24กม.
เอาล่ะ ผมปั่นกลับด้วยความสบายใจ เพราะสองข้างทางเจอแต่เด็กเล็ก ร้องทัก สบายดี! สบายดี!ตลอดทาง
น่ารักที่สุดเลยครับ ดูใสซื่อบริสุทธิ์ไม่เหมือนสถานที่อื่นๆ ระหว่างทางผมก็จอดแวะถ่ายรูป ล้างหน้าล้างตาในแม่น้ำ
ทักทายผู้คน นักเรียน เด็ก ไปเรื่อย และก็จะถามๆๆๆถึงความเป็นอยู่ การเรียน การงาน ลูกเต้า ตามแบบฉบับของผม

เจอนักปั่นชาวนอรเวย์ด้วย เขารู้จักเมืองไทยดี ปั่นมาจากโพนโฮงจะเข้าวังเวียง
พอเห็นเสี่ยวหง สัญชาติDahon เขาถามถึง Probike ทันที น่ารักดีครับ
ถึงท่าเฮือ
ผมสั่งอาหารที่ทำจากปลามากิน และแวะซื้อปลาย่างมานั่งขบเล่นด้วย1พวง (ผมชอบกินปลา แต่พวกเนื้อสัตว์ใหญ่ งัว ควาย งด)หลายวันมานี้กินอะไรไม่ลงเพราะรสไม่ถูกลิ้น
มื้อนี้แหละวิเศษสุด มีต้มส้มปลา และทอดปลาส้ม
ในเมนูเขาแนะนำให้กินดู เลยไม่ขัดใจแม่ค้า อร่อยดีเหมือนกัน
โดนไปเกือบ 50พันกีบ เวลาปาเข้าไป 17.30แล้ว ผมต้องเดินทางขึ้นเขากลับวังเวียงอีกหนอ
ใจตุ้มต่อม กลัวจะมืดก่อน เพราะรู้ดีว่า ในลาวถนนหนทางไม่มีไฟเลย
เอาล่ะทีนี้.. ปั่นขาเป็นระวิง และเมื่อปั่นกลับมาได้ถึงครึ่งทางก็มืดแล้วจริงๆ
โชคเข้าข้างที่ มีรถสองแถวกำลังจะไปวังเวียงพอดิบพอดี ผมโบกในทันใด
ถึงวังเวียงมืดตึ๊ดตื๋อ ที่พักผม มีผมนอนอยู่ห้องเดียว ดีนะ ผมยังมีLaptopมานั่งพิมพ์เล่าเรื่องแก้เซ็ง เพราะมันไม่มีทีวีให้ดูเลย เจอกันพรุ่งนี้ครับ บรื๋อ!!!!!

[เสือน้อย-mosso]

ทริปสบายๆ....ชอบครับ..

[มุก]

แวะมาทักทาย สะบายดีครับ

[bell mania]

มื้อนี้กินดีสุด ริมน้ำงึมอย่างเดียวดาย
แต่นึกถึงตอนขากลับแล้วเสียวสันหลัง กลัวมืดๆ
หึๆๆ เอาชนะใจตัวเอง

[bell mania]

ขอบคุณพี่ เสือน้อย-mosso สวัสดีพี่มุก ด้วยครับพี่ คิดถึงพี่ตลอดทริปเลย รู้หรือเปล่า

[bell mania]

เอ้า ไปเจอมาได้ไง ที่วังเวียง
ไซซะนะ ที่ยิ่งใหย่ ที่สุดคือกานเอาซะนะใจตนเอง

[iteerex]

สะบายดี

คักหลาย ๆ ทริปนี้

[ทิวากร]

นำมาเบิ่งคือกัน(บ่ออดสูดอกอ้าย)ไฮโซอยู่

[ครูชิต]

สุดยอดเลยครับไปคนเดียว.................
บรรยายภาพเยี่ยมเหมือนได้ไปด้วย.........
ขอติหน่อย..................................
ภาพเล็กไป.................................
บางภาพตะแคง แกล้งคนแก่ป่าว

[Kukku]

มีบริการกลับภาพด้วย

[bell mania]

อุย ต้องขอโทษและขอขอบคุณด้วยครับ จริงๆไม่ได้เจตนาแกล้งคนแก่ อุ๊บ!
แต่รูปมันเยอะน่ะครับ งิงิ ดีจริงๆมีบริการกลับรูปให้ด้วย
พึ่งว่างมาเขียนต่อ
อะมาว่ากัน ไปเลย

[bell mania]

11กุมภาพันธ์ เช้าที่วังเวียง
ผมนอนไม่ค่อยหลับ
เพราะทั้งรีสอร์ท มีผมนอนอยู่คนเดียวและจะบอกว่า
อยู่ติดกับป่าช้าด้วย บรื๋อ!!!
พึ่งกล้าเขียนเพราะเมื่อคืนเขียนไปมองหน้าต่างไป กลัว…
จริงๆผมไม่ใช่คนกลัวผีหรอกครับ กลัวโจร! คนลาวเขาเรียก โจนปุ้น (โจรปล้น)
เช้านี้ตื่นเช้ามาก รีบๆลุก ล้างหน้าออกมาตลาดเช้า ที่อยู่ห่างจากตัววังเวียงพอสมควร แต่ผมนอนแถวนี้ไงครับเลยใกล้หน่อย อากาศเย็นๆถามชาวบ้านเขาบอกว่านี่เป็นตลาดใหม่ ของเดิมอยู่ในเมืองวังเวียง
หาดูของแปลกๆ แปลกจริงๆ
เขาไปจับมาจากไหน นก หนู อ้น เม่น ค้างคาว และอีกสารพัดสาระเพ
และหาสภากาแฟสำหรับพูดคุยเจ้าถิ่นหน่อย กาแฟถ้วยละ3พันกีบ และประเด็นที่คุย การเมืองล้วนๆ

ลุงคนลาวเขาแอบหัวร่อกีฬาสีที่บ้านเมืองเรา
แถมยังคุยถมอีกว่า คนลาวมีเป็นสิบๆร้อยๆชนเผ่า แต่รวมกัน อยู่ด้วยกันอย่างสันติ หน้าเหี่ยวเลยผม(คนลาวเขาดูทีวีไทยนะครับ แล้วใครหน้าไหนดูทีวีลาวล่ะ คนไทย)
ลุงที่คุยกับผมไปเรียนที่เวียดนาม ลุงอีกคนเรียนจีน
ผมเข้าใจแล้วล่ะว่า ทำไมคนลาวสนิทชิดเชื้อคนอื่นมากกว่าไทย
ทั้งๆที่ภาษาใกล้เคียงกัน เรื่องการเมืองสังคมนิยมนั่นยังไงล่ะครับ
ไม่แปลกนะที่ประวัติศาสตร์ จะมีชื่อ ลุงโฮจิมิน ท่านไกรสร โจ เอิน ไหล จับมือกัน ไปลองฟังเพลงลาวปะติวัดดูสิครับ คนลาวเขานับถือคนเวียดเป็นอะไร พ่อแม่เดียวกัน เกิดด้วยกัน ตายด้วยกัน เฮ้อ…
ไม่ได้ๆในยุคนั้นคนไทยกลัวคอมมูน ยุคนั้นถึงได้ปราบปราม(นักศึกษา)กันอย่างหนัก อุ๊บ!!พอการเมืองดีกว่า