ผมไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ ไม่ต้องเป็นห่วง มีรอยเย็บที่หน้าและในปากรวม 70 กว่าเข็ม จริงๆแผลจากอุบัติเหตุ แค่ 3 เข็มเองครับ แต่พอทราบว่าหมอที่เย็บเป็นหมอศัลยกรรมพลาสติก เลยบอกให้คุณหมอช่วย เสริมจมูก ตัดกราม กับฝนคางให้ด้วยเลย เลยได้แผล 70 กว่าเข็มครับ เจอกันความหน้าอย่าทักผมผิดเป็น โต๋ นะครับ (อันนี้มุกนะครับ
แล้วก็มีแผลลึกประมาณ 1 นิ้ว ที่หลังไหลขวา ส่วน ต่ำกว่า เอวลงไป ไม่มีบาดแผลและส่วนใดๆเสียหายเลย (อันนี้ดีใจมากถึงมากที่สุด
ส่วนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จำไม่ได้เลยครับ จำได้แค่ก่อนเกิดเหตุการณ์คุยกับเพื่อนตอนอยู่ท้ายกลุ่มหน้าสุด หลังจากกลุ่มเร่งความเร็ว(ซึ่งถามเพื่อนภายหลัง เพื่อนบอกว่า นั้นเป็นก่อนผมลงไปข้างทางประมาณ 5นาที) เหตุการณ์ตอนเชี่ยว ล้ม ลง กลิ้ง มุดเข้าไปในพุ่มหนาม จำไม่ได้เลยครับ เหตุการณ์น่าจะเป็นอย่าที่พี่เรียวเล่า หลังจากลงไปแล้ว พี่เม้งเห็นเหตุการณ์ก็จอดเข้าไปช่วย เล่าว่า ผมนอนกอดเสาปูนหลักถนนอยู่ใต้พุ่มหนาม โผล่มาแต่ขา พี่เอกตามมาถึง ก็เข้าไปช่วย ตอนแรกคิดว่าพี่เม้งล้ม พอเข้ามาดูจึงรู้ว่าเป็นผม ก็เลยพยามปลุก หลังจากสลบไป 5 นาที ผมฟื้นและมุดออกมา (ซึ่งภาพตอนนี้ก็ยังจำไม่ได้เลย)
แล้วก็มารู้สึกตัวและจำความได้อีกทีตอนอยู่บนหลังรถกะบะทีม La Infinite นั่งกับพี่ณรงค์ ก็ งง ว่า เรามาทำอะไร อยู่ที่ไหน จำไม่ได้ว่ามาปั่นจักรยานอยู่ จนพี่ณรงค์ต้องถามว่า จำพี่ได้ไหม ตัวเองชื่ออะไร ผมก็ตอบไปแบบงงๆ มาเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองล้มบาดเจ็บ ตอนที่น้องทีม La เอาภาพก็อดที่กดไหลออก แล้วเลือดพุ่งออกมา แล้วพี่ๆทีม LA ก็พามาส่งที่รถพยาบาล นำส่งโรงพยาบาลต่อ รักษาแล้วก็ออกมาโม้ให้เพื่อนๆพี่ๆได้ฟังนี้แหละครับ ใครรู้เรื่องมากกว่าผม ช่วยมาเล่าที่ครับ อยากรู้เหมือนกัน
ขอบคุณ พี่เม้ง พี่เอก มากครับ ถ้าพี่ไม่หยุดช่วย คนอื่นอาจจะผ่านไปไม่เห็นผมก็ได้ครับ ขอบคุณ พี่น้ำและพี่ๆน้องๆทีม Infinite ที่ช่วยปฐมพยาบาล และพาส่งรถพยาบาล ขอบคุณพี่ๆทีม สวนธนที่ช่วยเหลือดูแลครับ
และพี่ๆทุกท่านที่ช่วยเหลือแต่ผมจำไม่ได้ด้วยนะครับ รวมทั้งพี่ๆเพื่อนๆที่เป็นห่วงเป็นไยผมมาก
สิ่งดีๆที่ได้ทุกครั้ง จากทุกทริป คือ น้ำใจ ไมตรีจิตดีๆ จากเพื่อนๆนักปั่น ซึ่งเป็นสิ่งที่ชอบมากๆจนอยากได้รับได้เจอไปเรื่อยๆเลยครับ