

การชื่นชมธรรมชาติข้างทางเริ่มมีน้อยลงทั้งที่เป็นช่วงเวลาที่สวยมากๆยามเย็น แต่เราต้องทำเวลา(มันเป็นการปั่น-
ที่ผิดวิสัยผมอยู่นิดๆเพราะส่วนตัวชอบเสพความสุขระหว่างปั่น)ก็เลยทำให้กิริยาตัวเองนิ่งไปเหมือนกัน เราต้องข้ามช่องเขา
ที่อยู่ข้างหน้าผมและเลาะไปจนเฉียดยอดเขาลูกขวามือ ไม่อยากเชื่อเลยว่าพอไปถึงแล้วมันคือเขาลูกที่เรามองเห็นเมฆ
ลอยเฉียดอยู่สูงๆนั่นเอง....
































