ปั่นทะลุหมอก เย้าหยอกเปลวแดด...สะบายดีหลวงพระบาง-เวียงจันทน์

[Katingthon]

หลังอาหารหลายคนเริ่มเอนหลัง

ส่วนผมออกไปนั่งคุยกับกัปตันเรือ ผู้มีแผนที่ร่องน้ำโขงอยู่ในหัว...

[Katingthon]

ยิ่งใกล้หลวงพระบาง ทัศนียภาพยิ่งเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว พอๆกับแสงยามเย็นสะท้อนน้ำ เป็นสีทองของลำน้ำโขง

ใกล้เข้ามาทุกทีเมืองมรดกโลกที่ยังมีชีวิต หลวงพระบาง...

[Katingthon]

ผ่านถ้ำติ่ง เห็นเรือนักท่องเที่ยวกำลังแวะไปชมกัน...

[Katingthon]

ใกล้สี่โมงเย็น ก็ใกล้จุดหมายไปทุกขณะ...

[Katingthon]

16.43 น. เรือก็พาเราผ่านหน้าวัดเชียงทอง หลวงพระบาง

16.49 น. เรือเข้าเทียบท่าที่หลวงพระบาง...

[Katingthon]

ทุกคนช่วยกันขนจักรยานและสัมภาระลงจากเรือ ขึ้นฝั่งมาที่ด้านพิพิธภัณฑ์ของหลวงพระบางหรือพระราชวังเดิม...

[Katingthon]

หลังจากนี้ก็คงเป็นการเที่ยว ชื่นชมเมืองมรดกโลก

มาดูกันว่าจะน่าตื่นตาตื่นใจแค่ไหน...

สมกับที่ปั่นข้ามน้ำ ข้ามเขามากันหรือไม่


ตอนนี้ขอพักยกอีกครั้ง...

[s_prom]

หนังเรื่องยาวสาระดี ขอติดตามชมอีกคน

[leeo]

พี่พีไปหัวหินกับสวนธน ผมก็ไปแล้วเจอกันครับ " เสือสายสี่ "

[Katingthon]

หนังเรื่องยาวสาระดี ขอติดตามชมอีกคน

ขอบคุณคุณs_prom ที่ติดตามชมครับ

ตั้งใจเขียนไว้เป็นคู่มือเบื้องต้น สำหรับผู้อยากปั่นเที่ยวเส้นหลวงพระบาง-วังเวียง-เวียงจันทร์ พร้อมสถานที่เที่ยวที่เป็นไฮไลท์ ที่น่าจะไปเที่ยวกัน แม้ไม่ได้ปั่นไปก็ตามครับ...

สวัสดีปีใหม่ ขอให้มีสุขภาพที่แข็งแรง มีความสุขมากๆนะครับ.

[Katingthon]

พี่พีไปหัวหินกับสวนธน ผมก็ไปแล้วเจอกันครับ " เสือสายสี่ "

ไว้เจอกันครับเสือโอ...

ขอให้สนุกกับการปั่น มีความสุขมากๆสำหรับปีใหม่นี้นะครับ.

[Katingthon]

[จุก]

สวัสดีปีใหม่ครับ คุณพี
ขอให้สุขภาพแข็งแรง มีความสุขกับการปั่นและวิ่งด้วยครับ และมีเวลาเยอะๆที่จะปั่นเที่ยวในปี 2554 นี้ครับ

หลังจากพบกันวันนั้น ผมก็ไปนอนที่วังเวียง โชคดีได้ที่พักดีราคาถูกชื่อเรือนพักภูมิใจ อยู่ตรงข้ามเรือนพักโทนี่ นับว่าที่เรือนพักภูมิใจนี้เป็นที่พักที่ดีที่สุดของทริปนี้เลยครับ นอนคนเดียวคิด 5000 กีบ เท่ากับที่อื่นแต่ห้องน้ำ เครื่องนอน และสภาพห้องดีมาก ลักษณะเป็นรีสอร์ทชั้นเดียวทั้งหมด ถ้าเป็นหลังเดี่ยวก็ราคาสูงกว่านี้หน่อย แต่ที่ผมพักเป็นเรือนแถวไม้ยกพื้นบันได 3 ขั้น ซึ่งไม่มีปัญหาเรื่องการรบกวนจากห้องข้างเคียงเพราะเป็นฝรั่ง(มีการศึกษา)

ที่วังเวียงนี้ผมรู้สึกชอบอะไรหลายๆอย่าง แม้กระทั่งฝรั่งวัยรุ่นเมา มันเล่นกันทะโหล่โถ่ทิ่ม ดูแล้วนึกถึงสมัยตัวเองยังเป็นวัยรุ่น ร้านอาหารดีๆก็เยอะแล้วราคาก็รับได้เมื่อดูปริมาณและคุณภาพแล้วโอเค ผมว่าคงเป็นเพราะมีการแข่งขันกัน และฝรั่งคนหนึ่งๆ จะพักอยู่เป็นเวลานาน จึงเอาลูกค้าประจำ และผมได้ซื้อกระเป๋ากันน้ำที่นี่ด้วย ขนาด 10 ลิตร 200 บาท พอดีสีมันเข้ากับกระเป๋าแขวนตะแกรงพอดี เป็นของจีน แต่ดูงานแล้วใช้ได้ครับ ของบ้านเราลดแล้ว 400 นิดๆ คุณภาพดีกว่าหน่อย ถือว่าซื้อไม่แพงใช้ถูลู่ถูกังจะได้ไม่เสียดาย และก็ได้ใช้ทริปนี้คุ้มเลยครับ

ขอทานข้าวก่อนครับ ไว้จะเข้ามาคุยต่อนะครับ

[จุก]

ขออนุญาติเล่าต่อนะครับ

เช้าที่วังเวียงระหว่างที่หาร้านอาหารเช้าอยู่ ก็ได้พบกับนักปั่นไทยท่านหนึ่ง(ขอโทษ ณ ที่นี้ด้วยที่จำชื่อไม่ได้) ตะโกนทักมาจึงได้เข้าไปคุยด้วยและก็ได้ข้อมูลที่ดีจากท่าน จากนั้นอีกท่านหนึ่งก็มาสมทบและได้ทราบว่ากำลังจะขึ้นรถกลับไปเวียงจันทน์กัน 2 คน

แยกกันแล้ว จากวังเวียงผมก็มุ่งสู่ภูคูน และระหว่างทางช่วงนี้เอง ที่ผมรู้สึกอยากเตะคนเลือกแนวที่ตัดเป็นถนน ที่ทำให้เราได้ฝึกสมาธิด้วยความจำใจ ระหว่างทางได้ยินแต่เสียงร้องทัก สบายดีๆ จากเด็กๆ แต่บางทีผู้ใหญ่หรือคนแก่ก็ทักเหมือนกันครับ ผมก็ตอบไปว่าสบายดีครับ ซึ่งหมายความว่ายังสบายดีอยู่ยังสนุกกับการปั่นอยู่ บางทีก็ตอบว่าสวัสดีครับ และเด็กบางคน (นานๆ ครั้ง) จะขอเงินด้วย ผมก็จะทำเป็นไม่ได้ยิน ถ้าพบเด็กที่เดินอยู่ตามทางร้องทักแล้วไม่ขออะไร พอผมขี่เลยไปหน่อยผมจะจอดรถแล้วเปิดกระเป๋าเอาดินสอ ยางลบ และลูกอมออกมาส่งให้ไปแบ่งกัน หลายครั้งจึงจะได้ยินคำว่า ขอบใจเด้อ สักหน และจะไม่ไหว้แบบเด็กไทย และมีอยู่ครั้งหนึ่งเด็กประมาณ ป.6 ถามกลับมาว่าทำไมให้เยอะจัง แล่นเอาผมตอบไม่ถูกเลย เพราะก็แค่ดินสอคนละแท่ง ยางลบคนละ 2-3 ก้อนเพราะก้อนมันเล็ก กับซูกัสอีกคนละ 4-5 เม็ด และวันนั้นผมถึงภูคูนประมาณ 5 โมงเย็นครับ เป็นไปตามที่ท่านนักปั่นที่พบกันตอนเช้าบอกว่าที่นี่ไม่เหมือนบ้านเรานะ 5 โมงเย็น ก็จะมืดแล้วต้องรีบหาที่พัก พอเข้าที่พักอาบน้ำจากก็อกที่ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น แล้วออกไปหาข้าวกิน พอออกมาอีกทีมืดตื๋อ ตลาดวาย ร้านปิดเกือบหมด กินปลาปิ้ง ไส้อั่วกับข้าวเหนียว ที่ดูแล้วไม่ค่อยน่าไว้ใจ แล้วก็เป็นจริงตามที่สังหรณ์ใจ หวยออกหลังจากระยะฟักตัว 24 ชม.ที่กิ่วกระจำครับ ที่ภูคูนนี้ก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ค่อยดีปนกันครับ ที่พักก็แย่ที่สุดของทริป ห้องพอทนแต่ผ้าห่มไม่ไหวจริงๆ ผมต้องเอาถุงนอนออกมาใช้เลยครับ ไม่เสียแรงที่แบกไปด้วย

ตอนเช้าที่ภูคูณนี้เองที่เป็นประสพการณ์ใหม่ อย่างที่คุณพีบอกเลยครับ ตื่นเช้าขึ้นมาออกจากห้องนอน ยังไม่ทันออกไปนอกประตูเรือนพัก คือแค่ออกจากห้องนอนมายืนที่ทางเดินกลางหน้าห้องนอนเท่านั้นเอง อะไรกันนี่ เมฆไหลเข้ามาในทางเดินครับ ย้ำนะครับว่าเมฆ ไม่ใช่หมอก พอออกไปหน้าประตูที่จะออกไปที่ถนน มองไม่เห็นร้านค้าอีกฟากถนนเลยครับ และฝนก็ตกปรอยๆ ตลอดเวลา ที่จริงตกตั้งแต่ตอนกลางคืนแล้ว แดดไม่มี ฟ้าปิด ครื้มอยู่อย่างนั้น ผมจะออกเดินทางก็ไม่ได้ รอจนเกือบเที่ยง มีคนบอกว่าพ้นบ้านนี้ไปก็สว่างแล้ว ผมจึงออกเดินทางต่อ ทัศนวิสัยตอนออกจากภูคูนไม่เกิน 8 เมตร เกือบเที่ยงแล้วนะครับตอนนั้น เสียวรถมองไม่เห็นเราเหมือนกันครับ ขี่ไปสักพักอ้อมเขาไปอีกฝั่งก็สว่าง พออ้อมกลับมาก็มืดอีกเป็นอย่างนี้สลับกับหลายรอบเหมือนกันครับ ปั่นอยู่ครึ่งวันก็ถึงกิ่วกระจำครับ ที่ภูคูนนี่ผมพบช้างเผือกด้วยครับ เห็นเดินเข้าเดินออก ร้านแถวนั้นคาดว่าน่าจะเป็นร้านอาหาร แล้วก็พี่ชายเธอนั่งเผาขาวัวด้วยหัวฟู่พ่นไฟอยู่ที่บ้านที่ติดกับเรือนพัก น่าจะราว 17 18 แต่เป็นสาวเต็มตัว เนื้อตัว ผมเผ้า สะอาด สะอ้าน แบบคนเมือง ผมลอบมองอยู่นาน เพราะไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว นับว่างามที่สุดในทริปเลยครับ

ขอบคุณ คุณพีนะครับที่แนะนำให้ผมพักที่ภูคูน

อ้อผมคิดว่าถ้าเราอยู่ข้างล่างแล้วมองยอดภูคูน คงจะไม่เห็นยอดของมันแน่เลย น่าจะเป็นยอดภูประเภทที่มีเมฆคลุมยอดอยู่ เหมือนที่เคยเห็นยอดภูอื่นๆ เวลาอยู่บนนั้นมันจึงเป็นแบบที่ได้ไปเห็นมา นะครับ คุณพี

[Katingthon]

สวัสดีปีใหม่ครับ คุณพี
ขอให้สุขภาพแข็งแรง มีความสุขกับการปั่นและวิ่งด้วยครับ และมีเวลาเยอะๆที่จะปั่นเที่ยวในปี 2554 นี้ครับ

หลังจากพบกันวันนั้น ผมก็ไปนอนที่วังเวียง โชคดีได้ที่พักดีราคาถูกชื่อเรือนพักภูมิใจ อยู่ตรงข้ามเรือนพักโทนี่ นับว่าที่เรือนพักภูมิใจนี้เป็นที่พักที่ดีที่สุดของทริปนี้เลยครับ นอนคนเดียวคิด 5000 กีบ เท่ากับที่อื่นแต่ห้องน้ำ เครื่องนอน และสภาพห้องดีมาก ลักษณะเป็นรีสอร์ทชั้นเดียวทั้งหมด ถ้าเป็นหลังเดี่ยวก็ราคาสูงกว่านี้หน่อย แต่ที่ผมพักเป็นเรือนแถวไม้ยกพื้นบันได 3 ขั้น ซึ่งไม่มีปัญหาเรื่องการรบกวนจากห้องข้างเคียงเพราะเป็นฝรั่ง(มีการศึกษา)

ที่วังเวียงนี้ผมรู้สึกชอบอะไรหลายๆอย่าง แม้กระทั่งฝรั่งวัยรุ่นเมา มันเล่นกันทะโหล่โถ่ทิ่ม ดูแล้วนึกถึงสมัยตัวเองยังเป็นวัยรุ่น ร้านอาหารดีๆก็เยอะแล้วราคาก็รับได้เมื่อดูปริมาณและคุณภาพแล้วโอเค ผมว่าคงเป็นเพราะมีการแข่งขันกัน และฝรั่งคนหนึ่งๆ จะพักอยู่เป็นเวลานาน จึงเอาลูกค้าประจำ และผมได้ซื้อกระเป๋ากันน้ำที่นี่ด้วย ขนาด 10 ลิตร 200 บาท พอดีสีมันเข้ากับกระเป๋าแขวนตะแกรงพอดี เป็นของจีน แต่ดูงานแล้วใช้ได้ครับ ของบ้านเราลดแล้ว 400 นิดๆ คุณภาพดีกว่าหน่อย ถือว่าซื้อไม่แพงใช้ถูลู่ถูกังจะได้ไม่เสียดาย และก็ได้ใช้ทริปนี้คุ้มเลยครับ

ขอทานข้าวก่อนครับ ไว้จะเข้ามาคุยต่อนะครับ

สวัสดีปีใหม่ครับคุณจุก หลักสี่.

ที่วังเวียงผมพักที่เฮือนพักสุขสมบูรณ์ครับ เจ้าของเป็นคนลำปาง(ถ้าผมจำไม่ผิด) ชื่อพี่วีระศักดิ์ มาอยู่ลาวนานมาก จนเป็นผู้ลี้ภัยตอนลาวแตก ไปอยู่ฝรั่งเศษ ตอนหลังมาอยู่เป็นประชาชนลาวมีครอบครัวที่นี้ อัธยศรัยดีมาก เป็นนักโบราณคดี เก่งเรื่องประวัติศาสตร์ นั่งคุยกันเรื่องปรวัติศาสตร์ชาติลาว-ไทยกับผมจนค่อนคืน ใครผ่านไปแวะไปพักนะครับ วันนั้นลืมแนะนำคุณจุกไป ค่าห้องประมาณ 240 บาท ห้องสะอาดดีที่สุดในทริปนี้เลยครับ ห้องที่แย่ที่สุดของผมอยู่ที่เวียงจันทน์ครับ แล้วจะเล่าให้ฟังวันหลังครับ