ข้ามาคนเดียว 4 กรุงเทพฯ - แม่สาย เชียงราย

[wintutor]

รูปของวันที่ 6 ต่อกันเลยครับ ...

[wintutor]

รูปวันที่ 6 ยังมีอีกครับ

[wintutor]

รูปวันที่ หก ยังไม่หมดแค่นี้...

[wintutor]

รูปวันที่ 6 มีอีกครับ

[wintutor]

อีกนิดครับ

[wintutor]

ขณะที่ผมรายงานอยู่นี่ ผมอยู่ที่แม่สายแล้วครับ

สำหรับสรุปทริปของวันสุดท้าย พร้อมรูปกับป้ายเหนือสุดแดนสยามจะมาลงให้ช่วงค่ำๆ คืนนี้นะครับ รอติดตามนะครับ

ตอนนี้ขอออกไปเที่ยวเชียงแสน แล้วขอทานปลาแม่น้ำโขงก่อนนะครับ

[ลุงแซม]

สุดยอดเลยครับ ขอบคุณสำหรับภาพและเรื่องราว

[r11]

เกาะล้อมาจนถึงเชียงรายเลยยยย สุดยอดครับ

[k.nop]

สุดยอดครับสุดยอดจริงๆ ผมก็ฝันอยากทำแบบนี้เหมือนกันครับ..

[wintutor]

การเดินทางวันที่ 7
อ. เมือง เชียงราย – อ. แม่สาย จังหวัดเชียงราย
ระยะทาง 60 กิโลเมตร

เช้าวันนี้ผมทานอาหารเช้าจากที่พัก พูดคุยกับเจ้าของรีสอร์ทในเรื่องการเดินทางหลายวันที่ผ่านมาพอสมควร ผมจึงมุ่งหน้าสู่แม่สาย โดยเลี้ยงซ้ายออกมาจากแยกราชภัฎเชียงราย มาออกทางหลวงหมายเลข 1 เพื่อจะผ่านไปทางอำเภอแม่จัน ก่อนที่จะมุ่งหน้าเข้าสู่แม่สายซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง เช้านี้อากาศยังคงเย็นสบาย ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ไม่มีหมอกเหมือนสองวันที่ผ่านมา ถึงแดดจะแรงแต่ลมเย็นสบายก็คลายความร้อนลงไปได้เยอะ อีกทั้งวันนี้ผมปั่นออกมาอย่างสบายใจ ไม่รีบร้อย และค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่จุดหมายอย่างเยือกเย็น ผมแวะเก็บวิวทิวทัศน์รอบข้างพอสมควร และปั่นราวกับไม่อยากให้ถึงที่หมาย ทั้งที่แม่สายนั้นเป็นความใฝ่ฝันและความตั้งใจมาตั้งแต่ต้น แต่พอมาถึงวินาทีนี้ ผมกลับไม่อยากให้เวลาของการสิ้นสุดการเดินทางต้องมาถึงเลย

ผมออกเดินทางมาหลายวัน และค่อยๆ ปั่นผ่านหลักกิโลแล้วกิโลเล่า ทุกๆ นาทีก็ห่างไกลจากจุดเริ่มต้นมากขึ้นเรื่อยๆ จนใกล้ที่หมายเข้าไปทุกเวลา และเมื่อถึงที่หมายปลายทางคือแม่สายแล้ว เท่ากับว่าการเดินทางครั้งนี้ก็จะถือได้ว่าบรรลุเป้าหมาย และสิ้นสุดลงโดยปริยาย ผมจึงปั่นช้าๆ แบบค่อยเป็นค่อยไปเพื่อประวิงเวลา และรักษาความรู้สึกของการเดินทางครั้งนี้ไว้ แต่ถึงอย่างไรก็ตามผมก็ค่อยๆ เข้าใกล้แม่สายเข้าไปทุกขณะ จนกระทั่งเหลืออีกเพียงไม่มีกิโลเมตร ผมจอดแวะถ่ายรูปกับป้ายตรงทางแยกไปเชียงแสน และไต่เนินเล็กๆ เพื่อไปถึงเขตชายแดนไทยพม่าตรงจุดผ่านแดนแม่สาย เมื่อมาถึงผู้คนค่อนข้างจ๊อกแจ๊กจอแจพอสมควร นักท่องเที่ยวทั้งชายไทยและต่างชาติเดินกันขวักไขว่ รวมถึงพ่อค้าแม่ขายก็ทำมาหากินกันจ้าละหวั่นทีเดียว

ผมไม่ลังเลใจที่จะลงจากรถจักรยานตรงหน้าจุดผ่านแดนและเข็นจักรยานคันเก่งผ่านเข้ามาในทางเท้าเพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ป้ายเหนือสุดแดนสยามตรงหลักเขตแดนเหนือสุดของประเทศไทยโดยทันที พอเข็นจักรยานเข้ามาท่ามกลางสายตาของคนหลายคนที่ต่างจับจ้องเขม็ง พอผมเข้ามาถึงลานเล็กๆ ซึ่งเป็นที่นักท่องเที่ยวต่างๆ พากันมาถ่ายรูปกับจุดเหนือสุดของประเทศไทยเรา ผมจึงค่อยๆ พึงจักรยานไว้กับโคนเสาตู้ไปรษณีย์ด้านข้างเพื่อรอที่จะถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานว่าครั้งหนึ่งผมเคยพาเจ้าจักรยานของผมมาถึงที่นี่แล้ว

ผมรอนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งถ่ายรูปกันจนเสร็จ ก็มีนักท่องเที่ยวอีกหลายคนเปิดทางให้ผมได้เข้าไปถ่ายรูปก่อน โดยคนเหล่านั้นทั้งชายไทยและต่างชาติต่างพากันสอบถามถึงที่มาที่ไปของการเดินทางของผม และทำท่าตกอกตกใจอยู่พอสมควรเมื่อรู้ว่าผมปั่นจักรยานมาจากกรุงเทพฯเมื่อ 6 วันที่แล้ว และก็มีชาวเยอรมันคนหนึ่งเป็นคนถ่ายรูปให้ผม ผมจึงได้เก็บภาพนี้ไว้มาอวดท่านนักปั่นงัยครับ

และหลังจากเดินทางระหกระเหินออกจากบ้านมาหลายวันผมก็มาถึงที่หมายที่ตั้งใจไว้โดยสวัสดีในตอน สิบเอ็ดโมงครึ่งของวันที่ 25 ธันวาคม 2553 นี้เอง และการเดินทางของผมในครั้งนี้ก็ได้สิ้นสุดลงตรงนี้ด้วยเช่นเดียวกัน แต่ทุกหยาดเหงื่อของแรงกาย ความพยายามและอดทน ก็ได้แสดงให้เห็นถึงพลังที่สามารถขับเคลื่อนเจ้าสองล้อนี้ให้มาไกลจากบ้านถึง 860 กิโลเมตรในเวลาหนึ่งอาทิตย์ และคงเป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตที่ผมจะต้องจดจำ และเก็บไว้เป็นแรงผลักดันเพื่อจะทำวันใหม่ให้ดียิ่งขึ้นไป

[wintutor]

รูปของวันสุดท้ายเพิ่มอีกครับ

[wintutor]

รูปชุดสุดท้ายแล้วครับ

[wintutor]

ผมต้องขอขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคำอวยพร และทุกความเห็นนะครับ

และผมก็มาถึงที่หมายตามที่ตั้งใจไว้ได้ โดยปลอดภัย




แม้การเดินทางในครั้งนี้ของผมจะจบลงไปแล้ว และผมก็ได้รายงานเป็นวันต่อวันให้ท่านนักปั่นได้ติดตาม

เดี๋ยวสำหรับวันพรุ่งนี้ ผมจะเข้ามาทำการสรุปรวบยอดให้เชิงความคิด ของการเดินทาง และสิ่งที่ผมได้รับจากการเดินทาง

รอติดตามนะครับ

[tomaxe191]

สุดจริงๆครับ นับถือๆ

[bailey]

สุดยอดจริง ขอบคุณมากครับ ผมติดตามตั้งวันเเรกจนจบ