ข้ามาคนเดียว 4 กรุงเทพฯ - แม่สาย เชียงราย

[wintutor]

ยินดีต้อนรับสู่เชียงรายครับ...
ยังงัยก็ยินดีต้อนรับสู่เชียงรายอีกครั้งนะครับ ช่วงนี้เชียงรายอากาศกำลังดีครับ ถ้าอยู่นานหลายวัน เชียงรายจะมีงานใหญ่ในวันที่ 25 ธค. นี้ เป็นงานเทศกาล "ดอกไม้บาน ณ ลานริมกก" ยาวจนถึงวันที่ 3 มค. 54 ครับ

ผมจะเดินทางเข้าเชียงรายพรุ่งนี้แล้วครับ (วันศุกร์)

ไม่ทราบว่าพี่อยู่ที่เชียงรายหรือเปล่าครับ น่าจะมีโอกาสได้สนทนากันนะครับ ถ้าเป็นไปได้ โทรหาผมได้เลยนะครับ

[2991]

ผมอยู่ อัมพวา สมุทรสงคราม คราวหลังมาทางนี้โทรมาได้นะ จะพาไปชิม

[r11]

ขอเกาะล้อไปเชียงรายด้วยคนครับ

[konn]

แฟนคลับตามข่าวอยู่ ลุยต่อไปนะพี่เสือวิน

[DeeGee]

เป็นทริปที่น่าติดตามมากครับ
หากผมเตรียมตัวได้พร้อมเมื่อไร จะลองเดินทางไกลแบบนี้บ้าง
พี่จุดประกายไฟในการปั่นของผมเลยครับ

[natpuwa]

ผมว่าการที่เราได้ออกมาเดินทางคนเดียวตามลำพัง มันเป็นช่างเวลาสั้นๆ ที่เราได้อยู่กับตัวเองจริงๆ ได้เรียนรู้ที่จะรู้จักตัวเอง ได้พูดคุยกับตัวเอง ภายใต้แวดล้อมที่ไม่มีสิ่งเร้าต่างๆ และทำให้เรามีความเข้าใจและความต้องการของตัวเองมากขึ้น

+1

ขออนุญาติเกาะขอบล้อ และก๊อปปี้ทริปเอาไว้เผื่อมีโอกาสจะย้อนรอยแบบนี้บ้าง.............?

นับถือครับ...................

[wintutor]

ต้องขอขอบคุณทุกกำลังใจ และความหวังดีนะครับ

เช้านี้อากาศดีครับ ช่วงสายๆ หมอกก็ยังลงจัดเลย ขณะนี้ผมนั่งอยู่ในร้านกาแฟที่ปั๊มบางจากห่างจาก เชียงรายราว 20 กิโลเมตรเศษ เดี๋ยวอีกสักครู่คงเดินทางต่อเข้าไปที่เชียงรายครับ คืนนี้ได้จองที่พักไว้ใกล้ๆ สนามบินเชียงรายน่ะครับ พรุ่งนี้ผมกะจะออกแต่เช้าตรู่มุ่งตรงสู่แม่สาย ปลายทางที่ตั้งใจไว้

วันนนี้เป็นวันที่ผมรู้สึกผ่อนคลายมาก อากาศดีครับ แล้วก็ใกล้สิ้นสุดการเดินทางแล้วล่ะครับ นับเป็นประสบการณ์ชีวิตที่น่าจดจำอีกช่วงเวลาหนึ่งทีเดียว ช่วงเย็นๆ จะมาสรุปทริปในวันนี้ให้ฟังนะครับ ตอนนี้ขอไปทานน้ำทานท่าก่อนเดินทางต่อครับ

[BB_GUN]

เชียงรายกำลังจะมีงานดอกไม้งามครับ เปิด วันเสาร์ 25 .ธค. 2553 ไม่รู้ถึงวันไหน..ยังไงแวะแอ่วก่อนไปแม่สาย...

[TUK จันดี_009]

น่าอิจฉาจัง........สู้ๆ คับ

[2991]

เขามานั่งรอฟังเนื้อหาวันนี้

[s_prom]

ตามชม เยี่ยมจริงๆ

[pokemon2010]

สุดยอด

[chanasuk]

อีกหนึ่งกำลังใจครับสู้.สู้.ครับ...ข้าน้อยขอคารวะ

[jony 6000]

นับถือท่านครับ ขอคาระวะ 1จอก
เหนื่อยขนาดนั้นยังมีอารมณ์ชงกาแฟ ทานเอง ช่างเป้นคนที่ละเมียดละไมกับชีวิตจริงๆ นับถือครับ

[wintutor]

การเดินทางวันที่ 6
อ. เมือง พะเยา – อ. เมือง เชียงราย
ระยะทาง 100 กิโลเมตร

เมื่อคืนที่ผ่านมาผมนอนหลับๆ ตื่นๆ หลายครั้ง ทั้งที่วันที่ผ่ายมาเดินทางมาค่อนข้างเหนื่อย แต่ก็ถือว่าหลับสนิทสบายครับไม่ได้เป็นปัญหาแต่อย่างใด มาตื่นเอาช่วงหกโมงเช้าพอดิบพอดี ผมลงมาทานอาหารเช้าง่ายๆ ที่ทางโฮมเสตย์จัดไว้ให้ ก็ตามสไตล์ครับเป็นโจ๊ก กับปาท่องโก๋แบบง่ายๆ แต่อร่อยครับ ประกอบกับอากาศดีๆ ยามเช้า ผมนั่งทานอยู่ริมกว๊านรับลมอย่างมีความสุข เห็นวิถีที่เรียบง่ายของชาวพะเยาทำให้ผมนึกอิจฉาคนที่นี่จริงๆ ครับ ผมทานอาหารเสร็จแล้วยังนั่งอ่านหนังสือที่ติดมาอยู่อีกพักหนึ่งเพื่อประวิงเวลาให้ถึง 8 โมงเช้าให้ได้ กะจะแวะกลับไปนั่งเล่นที่ร้านขนมเค้กที่เมื่อคืนแวะไป ตั้งใจไว้ว่าเช้านี้ก่อนออกเดินทางจะต้องแวะมาให้ได้ ว่าแล้วพอ 8 โมงตรงเคารถธงชาติเสร็จปุ๊ปผมก็ปั่นเอื่อยๆ มาจอดที่หน้าร้านเค้กที่ว่า แล้วก็สั่งโกโก้ร้อนสักแก้ว แล้วก็นั่งจิบสักพักหนึ่งก่อนออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่จังหวัดเชียงรายอันเป็นที่หมายต่อไป

ถึงแม้วันนี้ผมจะออกจากที่พะเยาเกือบๆ เก้าโมงเช้าซึ่งถือว่าค่อนข้างสาย แต่หมอกยังคงลงจัดจนมองทางแทบบไม่เห็น อากาศดี ประกอบกับสภาพเส้นทางวันนี้เป็นทางราบเรียบ ระยะทำการประมาณ 100 กิโลเมตรสำหรับวันนี้จึงไม่เป็นปัญหากับผมเลย ผมปั่นสบายๆ และเนื่องจากอากาศค่อนข้างเย็นสบายทำให้วันนี้ตลอดทางผมดื่มน้ำไม่มากเท่ากับทุกวัน และแวะพักน้อยมาก เรียกว่าปั่นกันเพลินจนลืมเหนื่อยลืมพักกันเลยทีเดียว ในขณะปั่นยังนั่งนึกในใจเลยว่า สรุปทริปสำหรับชาว thamtb ในวันนี้จะเอาอะไรมาเล่าดีล่ะเนี่ย เพราะการเดินทางวันนี้ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเลย มีแต่เพียงความสบายใจ และความทรงจำดีๆ ในการปั่นเท่านั้นเอง

ในขณะที่ปั่นเพลินๆ คิดอะไรไปมาเรื่อยเปื่อยนั้นเอง จู่ๆ ก็มีคนๆ หนึ่งโบกให้ผมจอดมาแต่ไกลเลย พอผมเข้าไปใกล้ๆ จึงรู้ว่าเป็นนักปั่นทัวร์ริ่งเหมือนกัน และแกคงมองเห็นผมมาแต่ไกลแล้วจึงโบกเรียก ณ ต่ำแหน่งที่ผมเจอกับนักปั่นผู้นี้ห่างจากจังหวัดเชียงรายราว 10 กิโลเมตรได้ พอผมหยุดรถ แล้วลงไปทักทายกับแก จึงได้ความว่า แกชื่อ “บังไร” ปั่นจักรยานมาจากตรังโน่น แกเล่าให้ฟังว่าแกปั่นมาเฉลิมพระเกียรติที่กรุงเทพฯ ก่อนเดินทางต่อไปอีกหลายจังหวัดทางตะวันออกแล้วก็มุ่งหน้าขึ้นเหนือมาปะกับผมที่ตรงนี้และก็มีเป้าหมายที่เชียงรายในวันนี้เช่นเดียวกันกับผม

จากการพูดคุยกัน บังไร อายุ 72 ปีแล้วล่ะครับ แต่ยังดูแข็งแรงเหมือนหนุ่มๆ อยู่เลย แกเล่าให้ฟังว่าจักรยานที่แกปั่นอยู่ แกใช้มา 40 ปีพอดิบพอดีแล้ว ผมก้มลงดูสภาพแล้วก็คงมีอายุอานามราวที่แกว่าจริงๆ ถ้าเทียบอุปกรณ์และตัวจักรยานแล้วมันตอบคำถามกับนักทัวร์ริ่งอย่างเราๆ ได้ดีทีเดียวว่า การเดินทางนั้นอุปกรณ์มันเป็นเพียงส่วนประกอบ แต่ใจของเราต่างหากที่พาเรามาได้ไกลขนาดนี้ บังไรบอกผมว่า ที่ปั่นจักรยานมาเพราะว่า ถ้าขี่รถหรือมอร์เตอร์ไซค์มา ร้อยคนก็มาถึงร้อยคน แต่ถ้ามาจักรยานบังไรบอกว่า ร้อยคนจะมีมาถึงได้สักกี่คน และนี่คือเหตุผลที่แกเลือกปั่นจักรยานมาจากทางใต้ ผมถามว่าแกปั่นมานี่เหนื่อยมั้ย บังบอกว่าเหนื่อยสิ แต่มีความสุข แล้วแกก็ยังทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคที่ว่า “ถ้าหยุดปั่นเก็ไกล แต่ถ้าปั่นต่อที่หมายมันก็ไกล้ขึ้น เท่านั้นเอง”

เมื่อมาถึงประโยคนี้เอางไม่มีอะไรที่ทำให้พอต้องสงสัยอีกต่อไปว่า เหตุใดบังไรถึงเดินทางไปทั่วไทยเป็นครั้งที่สอง และมาได้ไกลขนาดนี้ เพราะจากที่สัมผัสแกมีทุกอย่างครบเครื่องแต่คุณสมบัติทุกประการที่นักทัวร์ริ่งควรจะมี เมื่อมาถึงตรงนี้ผมไม่ลังเลใจที่จะฝากตัวเป็นศิษย์และจดจำสิ่งที่แกสอนรวมถึงประสบการณ์ที่แกเล่าให้ฟังเพื่อเป็นบทเรียนของการเดินทางของผมต่อๆ ไป แม้เราจะนั่งพูดคุยกับราวสักชั่วโมงเห็นจะได้ ที่หลักกิโลธรรมดานี้เอง มิตรภาพระหว่างสองนักปั่นต่างวัยได้เกิดขึ้นแล้ว และจะยังคงเป็นความทรงจำของเราทั้งสอง

ผมและบังไรได้ปั่นเข้ามาที่ตัวเมืองเชียงรายด้วยกัน เราปั่นมาด้วยกันช้าๆ พูดคุยกันมาตลอดทาง ผมมาแยกกับบังไรตรงแยกทางเข้าเมืองเชียงราย เพราะที่พักที่ผมจองไว้นั้นอยู่ห่างตัวเมืองออกไปอีกราย 10 กิโลเมตรจากตัวเมือง เราแยกกันตรงยี่แยกไฟแดง แต่พอหลังจากที่บังไรเลี้ยวซ้ายแยกออกไป แกก็ไม่วายจะหันหลังมา ตะโกนแล้วก็ยกมือบ๋ายบายผมอีกหลายครั้งหลายครา จนผมเห็นตัวบังค่อยๆ เล็กลง และลับตาไป แบบนี้แหละครับนักปั่นทัวร์ริ่งแต่ละคนก็มีสไตล์ในแบบของตัวเอง มาเจอกันแล้วก็แยกจากกันไปด้วยรอยยิ้ม หากว่าถ้ามีโอกาสก็คงได้พอกันอีกนะครับ “บังไร”

เมื่อแยกจากบังไรผมก็ปั่นตรงต่อมาทางแม่สาย ข้ามสะพานข้ามแม่กกมา มุ่งหน้ามาทางใกล้ๆ สนามบินเขียงรายนั่นแหละครับ ที่พักที่ผมจองไว้วันนี้อยู่หลัง ม. ราชภัฎเชียงราย ผมมาถึงที่พักในช่วงสักบ่ายสองกว่าๆ วันนี้เป็นวันที่ปั่นและไม่รู้สึกเหนื่อยเลย แถมยังรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ และไม่มีอะไรที่ต้องรีบเร่งแล้ว ผมอยู่ห่างจาก “แม่สาย” ที่เป็นที่หมายปลายทางของผมอยู่เพียงไม่กี่สิบกิโลเมตรเท่านั้นเอง และตอนนี้ผมมาไกลจากที่บ้านตัวเองมากกว่า 800 กิโลเมตรแล้ว