" เหมันต์หรรษา " เยือนอุษาคเนย์ ถิ่นลาวใต้ โดย คณะคมช.

[Chonburi Cycling]

"พับ"ลงเรือ ที่พักส่วนใหญ่จะมีเรือบริการส่งแขกกลับไปนากะสังทุกที่ ไม่ต้องกลับไปขึ้นเรือที่ดอนเดช

[Chonburi Cycling]

ส่วนเจ้าของ"พับ"ขึ้นอีกลำ ธรรมดาราคาเรือปกติที่ดอนเดชคนละ 12,000 กีบ แต่ที่นี่คิด 20,000 กีบรวม"พับ" ก็โอเคครับเพราะไม่ต้องเสียเวลาปั่นกลับไปดอนเดชอีก เรียกว่าออกจากห้องพักก็เดินลงเรือเลย

[Chonburi Cycling]

"พับ"ล่องโขง

[Chonburi Cycling]

ซ้อใหญ่นั่งเรือหน้าตาผ่องใสผิดกับตอนนั่งมากลางคืน สงสัยโดนเทียนไปหลายหยด

[Chonburi Cycling]

บรรยากาศริมฝั่งระหว่างนั่งเรือล่องโขง

[Chonburi Cycling]

มีเพื่อนร่วมเดินทางอีกหนึ่งคน "น้องทิพย์"สาวตรังมาดเข้ม

[Chonburi Cycling]

ฝั่งที่เห็นข้างหน้าคือ"บ้านนากะสัง" จุดลงเรือไปดอนเดช-ดอนคอน ที่เรามาถึงกลางดึกเมื่อสองวันก่อน

[Chonburi Cycling]

ที่นี่มีรถตู้ที่เราเช่าไว้มารอรับอยู่แล้ว "พับ"ลงจากเรือก็ดันขึ้นรถต่อเลย

[Chonburi Cycling]

วันนี้เราจะไปเที่ยว"คอนพะเพ็ง"กัน ที่จริงคอนพะเพ็งเลยนากะสังเพียง 7-8 หลักเท่านั้น ปั่นไปได้สบายๆ แต่ว่าขากลับไปปากเซเราจะแวะเที่ยวที่ ปราสาทวัดภู ถ้าปั่นไปปั่นมาเวลาไม่พอแน่ๆ เลยหาเช่ารถดีกว่า ..ว่าแต่น้องทิพย์นั่งข้างใครรู้ตัวหรือปล่าววว...

[Chonburi Cycling]

นั่งรถยังไม่ทันหาวก็ถึงแล้ว"ไข่มุกแม่น้ำโขง"
เดี๋ยวมาดู"คอนมะเพ็ง"กัน ยิ่งใหญ่สมคำร่ำลือหรือปล่าว..

[Charlie 02]

บันทึกประจำวัน
เมื่อคืนที่ผ่านมา ก่อนที่คณะของพวกเราจะเดินทางกลับขึ้นฝั่งนี้ เรามีมิทติ้งกันเล็กๆน้อยๆ ที่ร้านอาหารคุณป้าเจ้าเดิม แบบว่า...ตลอดทั้งทริปที่อยู่..ที่บ้านดอนคอนนี้ เราฝากท้องไว้กับร้านอาหารคุณป้าร้านเดียวเลย...ว่างั้นเถอะ ก็บรรยากาศน่านั่ง อาหารสะอาด และอร่อย...แถมถูกปากคนไทยอย่างพวกเรานี่หน่า?

[Charlie 02]

ตอนที่คณะพวกเรา ไปถึงร้านอาหาร เกือบ 1 ทุ่มตรง ตามโต๊ะต่างๆ มีแขกเหรื่อนั่งเกือบเต็มหมดแล้ว แต่ว่าคณะเราได้จองโต๊ะไว้ก่อนหน้านี้แล้วเมื่อตอนเช้า..จึงมีที่นั่งสบายๆ เห็นคลาสโนว่าบอกว่า คืนนี้...ทางร้านจะมีการเตรียมจุดเทียนไว้ให้ด้วย ไอ้เรา...ก็เข้าใจผิดคิดว่า วันนี้ วันเกิดใครกันนะ? แหม..!.จะฉลองวันเกิดทั้งที จัดที่ต่างประเทศเลยนะเพื่อน...แต่เปล่าหรอก ที่ไหนได้ พอ 3 ทุ่มปุ๊ป ไฟดับปั๊ป ทางร้านเขาก็จุดเทียนให้แขกกันทุกโต๊ะนั่นแหละเฮีย.....ช่างเล่นมุก..จริงๆ...ฝากไว้ก่อนเถอะ..ฮื่ม...คลาสโนว่านะคลาสโนว่า

[Charlie 02]

หลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว ได้ไม่นาน พวกเราก็เริ่มเดินทางกลับที่พักทันที ระหว่างทางถนนมืดมาก แทบจะไม่มี แสงไฟ จากบ้านเรือนหลังใดๆเอาเสียเลย เรามีไฟฉาย ขนาดเท่านิ้วก้อย ส่องงมกันมาตลอดทาง กว่าจะถึงเฮือนพัก เลี้ยวผิด เลี้ยวถูก...จำทางไม่ค่อยได้...มันมืด

[Charlie 02]

...พอกลับมาถึงที่พัก นึกว่าจะเข้านอนกันที่ใหนได้ ตั้งวงนั่งดริ๊งกันต่อทันที...ที่ด้านหน้าเฮือนพักของเรา...มีม้าหินอ่อนตั้งอยู่ริมน้ำตัวหนึ่ง....จุดเทียนไขนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ จนดึกดื่น ก็เห็นมีแต่ผู้การรักเร่ กับ ท่านคลาสโนว่าวัยทองเท่านั้นแหละที่ดื่ม ส่วนพวกเราอีก 4 ไม่มีใครดื่มเป็นเลย มองออกไปทางด้านขวามือของเฮือนพัก เห็นมี GUEST HOUSE อยู่หลังหนึ่ง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำในระนาบเดียวกัน เปิดไฟสว่างไสว ในขณะที่อื่นๆ ปิดไฟมืดสนิทกันแทบทั่วทั้งเกาะ...หรือว่าเขามีอะไรดี เสียงเครื่องปั่นไฟก็ไม่มี เราเองก็แปลกใจ...

[Charlie 02]

4 ทหารเสือวัยทอง...เลยรับอาสาเดินไปสำรวจดูกัน สักครู่หนึ่งกลับมาแจ้งว่า...ร้านอาหารที่นั่น เขาใช้ไฟจากพลังงานแสงอาทิตย์ เราเลยถึงบาง อ้อ...มิน่าล่ะ ถึงไม่ได้ยินเสียงเครื่องปั่นไฟ...และค่ำคืนนี้ เขาก็มีแขกผู้หลักผู้ใหญ่มาสังสรรค์กัน...เลยได้อภิสิทธิ์...เปิดร้านดึกได้คืนนี้...นึกไปนึกมา ไม่ว่าที่ไหนๆ จะบ้านเรา หรือทีบ้านเขา...แขกผู้ใหญ่ ก็คือแขกผู้ใหญ่...ย่อมมีอภิสิทธิ์เสมอ..เหมือนกัน