Steel is real!!!

[สับถังเก่า]

บทความสำหรับสมาคมคนรักเหล็กไหลแห่งประเทศไทย ขออนุญาตมาเอาข้อมูลที่หามาได้มาวางไว้ก่อน แล้วจะแวะมาตกผลึกองค์ความรู้ต่อไป...

บทความสรรเสริญเหล็กไหล โดยคุณจอห์น คุโคดะ จากนิตยสาร Bicycling ฉบับเดือนกรกฎาคม พ.ศ.2531

เนื่องด้วยบทความนี้เขียนขึ้นในปี พ.ศ.2531 หรือกว่ายี่สิบปีมาแล้ว เทคโนโลยีของวัสดุเส้นใยคอมโพสิตได้พัฒนารุดหน้าไปมากแล้ว รวมถึงความรู้ทางด้านโลหะการ ในการผสมอัลลอยด์ เหล็ก และเทคนิคการรีดท่อก็มีความก้าวหน้ามากมาย หลายส่วนของบทความนี้อาจจะล้าสมัยไป แต่ในส่วนที่เป็นความรู้ทางด้านวัสดุ คุณสมบัติพื้นฐานต่าง ๆ ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนแปลงไป สิ่งเหล่านี้ก็ยังคงเหมือนเดิม และยังคงมีความเชื่อในหมู่นักจักรยานกลุ่มหนึ่งว่า "Steel is real" หรือ "คาร์บอนเป็นมายา เหล็กไหลคือของจริง"








โฆษณาของท่อโคลัมบัส

[มาดมะขาม]

บทความเก่าไป(ไม่หน่อย) แต่คิดว่าเหล็กไม่มีวันตายจริงๆครับ นอกจากว่าจะทำให้ไททาเนียมราคาถูกได้เท่ากับเหล็กนั่นแหละ

[janisa88]

ถ้าได้แปลเป็นไทยละแล่มเลย...

[tommy1975]

ถ้าได้แปลเป็นไทยละแล่มเลย...

เห็นด้วย +1

[BoyMTB]

ณ ปัจจุบัน ก็ยังมีคนเอามาคิดเลยว่า
โครโม เหล็ก ขี่ดี ขี่ไหล กว่าคาร์บอน ดีกว่าไทเทเนียม

ถ้าเหล็ก โครโม มันดีจริง ทำไม ณ ปัจจุบัน นักแข่งระดับโลกใช้คาร์บอน

ถ้าโครโม ดีจริง ไปบอกให้ นักแข่งคนอื่น ๆ เชร็ค คาวิดิช ธอร์ ใช้สิ เผื่อจะชนะ คอนธาดอร์ ได้บ้าง

คารฺบอนด์ยังไงก็ดีกว่าเหล็ก โครโม อลูฯ แน่นอน

ไม่ต้องแข่งกับใครหรอก แข่งกับตัวเองก็รู้.......

[สับถังเก่า]

แม้นว่าไฟเบอร์นั้นสุดเยี่ยม แต่โครโมลียังคงเป็นหลัก (เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว )

สำหรับผู้อ่านของนิตยสาร Bicycling แล้ว คุณอาจจะได้พบพานผลการทดสอบรถจักรยานล้ำน้ำสมัยยุคอวกาศที่สร้างจากวัสดุสุดแปลกใหม่ ไม่ว่าจะเป็นกราไฟต์, เคฟลาร์ หรือโบรอนคอมโพสิต, ไทเทเนียม, อลูมิเนียม หรือแมกนีเซียมอัลลอยด์ คุณคงจะทราบถึงความนุ่มเมื่อยามอยู่บนอาน ความเบาของจักรยานดั่งแมงปอกระพือปีกแหวกกระแสอากาศ รวมถึงความเข้มงวดในกฎระเบียบของคณะกรรมการ USCI

บทความนี้อาจจะทำให้คุณเชื่อว่าเฟรมเหล็กไหลนั้นจะมีอนาคตเฉกเช่นเดียวกับเสื้อจักรยานขนสัตว์และบันไดแบบรัดเท้า แทนที่จะนิ่งเฉยและเฝ้ามองการจบลงของเหล็กไหล ผู้ผลิตท่อเหล็กยังคงพยายามต่อสู้กับนวัตกรรมใหม่บนวัสดุที่เข้ามาแทนที่ โดยมีความเชื่อมั่นที่ว่า เหล็กไหลนั้นมีความแน่นอน ทนทานต่อกาลเวลา มีคุณสมบัติที่ดีพร้อมในทุกด้าน รวมถึงต้นทุนที่ต่ำที่ทำให้เหล็กไหลเป็นวัสดุที่โปรดปรานของเหล่านักปั่น รวมไปถึงนักแข่งระดับอาชีพ

มีเหตุผลหลากหลายประการว่าทำไมเหล็กไหลนั้นไซร้จึงแสนเหมาะ รวมถึง...

ความยืดหยุ่น: เหล็กไหลมีความสามารถที่จะกระจายแรงเค้นในบริเวณเดียวจากการแรงกดหรือแรงดึง ทำให้บริเวณอื่นของเฟรมสามารถรับภาระ (ภาษาจะแสนวิชาการ แรงภาระมาจาก load) โดยไม่มีความเสียหายเกิดขึ้น

วางใจได้: เหล็กไหลจะส่งสัญญาณเตือนถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยจะค่อย ๆ ร้าวและแตก แทนที่จะหักทันใด

ซ่อมแซมได้: การเปลี่ยนรูปร่างเล็กน้อยสามารถซ่อมได้โดยการดัดแบบเย็น (ดัดท่อโดยใช้แรงกระทำ) ท่อที่ผลิตจากเส้นใยคาร์บอนไม่สามารถเปลี่ยนแปลงแบบเย็นได้ สำหรับอลูมิเนียมนั้นก็สามารถซ่อมแบบเย็นได้แต่อาจเสี่ยงต่อการเสียหายก่อนอายุเนื่องจากอลูมิเนียมจะไม่แสดงให้เห็นถึงความเสียหายที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เฟรมเหล็กไหลที่ประกอบด้วยการเชื่อมด้วยเงินหรือทองเหลืองสามารถที่จะนำไปอบอีกครั้งเพื่อจะสมานความเสียหาย

แอร์โรไดนามิกส์: เหล็กไหลมีค่าความยืดหยุ่นสูงซึ่งทำให้สามารถทำท่อเฟรมที่มีขนาดเล็ก เพื่อลดแรงต้านจากลม
ง่ายต่อการผลิต: เหล็กไหลสามารถเชื่อมทองเหลืองได้โดยไม่ต้องอาศัยการเสริมความแข็งแรง ซึ่งต่างจากอลูมิเนียมและคอมโพสิต

มีพร้อมใช้งาน: ท่อเหล็กจักรยานสามารถผลิตในเส้นผ่านศูนย์กลางและความหนาต่าง ๆ เพื่อรองรับกับการออกแบบและการใช้งาน ถึงแม้ว่าความหนาของท่อจะเปลี่ยนแปลงไป (ดูได้จากตารางด้านล่าง) ในทางกลับกัน จนถึงปัจจุบัน (สมัยยี่สิบปีที่แล้ว) ท่ออลูมิเนียมที่ผ่านการรีดนั้นยังไม่มี เช่นเดียวกันกับเฟรมไทเทเนียม แท้จริงแล้วท่อไทเทเนียมเหล่านั้นถูกออกแบบเพื่อใช้กับงานทางด้านสารเคมีที่มีการกัดกร่อนสูงหรือท่อที่ต้องรับแรงดันสูงในเครื่องปฏิกรณ์ปรมาณู ผู้ผลิตเฟรมจึงจะต้องออกแบบบนท่อที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางและความหนาที่มีอยู่ในตลาด ซึ่งแลกกับประสิทธิภาพของเฟรม

ความงามแท้: ความละเอียดอ่อนละเมียดละไมของการบรรจงตัดข้อ (lug - ข้อมีจุดประสงค์ดั้งเดิมเพื่อที่จะกระจายแรงเค้นผ่านบริเวณจุดเชื่อมต่อ) นั้นหามีไม่ในเฟรมที่ผลิตจากวัสดุอื่น (ความคิดเห็นส่วนตัวของผู้แปล: ความงามและฝีมืออันปรานีตของการเข้าข่อนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้สาวกผู้คลั่งไคล้เหล็กไหลนั้นเพียรพยายามเสาะแสวงหาเฟรมเหล็กไหลอันสวยงามอย่างอย่างลำบาก รวมถึงอุปสรรคจากราคาที่สูงลิ่ว)

[เสือคำ ทาดขาว]

โครโมดีจริงครับ ทางเรียบไหล ลงเขาไหล ขึ้นเขาไหล(กลับหลัง)ครับ 5555.....

[vt..]

ผมคิดว่าคงไม่มีอะไรดีที่สุด วัสดุทุกอย่างก็มีข้อจำกัดในตัวมันเอง นักวิทยาศาสตร์ก็คงต้องคิดค้นกันตลอดเวลา
แต่เหล็กไหลก็เป็นอะไรที่มีประวัติศาสตร์ และมีสเน่ห์ในตัวมันเอง จึงทำให้มีผู้ชื่นชมอยู่มิได้ขาด

ขอบคุณที่ได้เก็บเอาข้อมูลในเชิงวิชาการมาให้ได้อ่านกันครับ

[pskorat]

1. ผมกำลังประกอบหมอบโครโม 631 (853 เอือ้มไม่ถึงครับ!!) เพื่อรำลึกถึงความรู้สึกวันก่อนเก่าที่เริ่มรู้จักกับ...จักรยานเสือหมอบ..ครับ ผมจำได้วา..มันสุดยอดในอีกมิติหนึ่งที่วัสดุสังเคราะห์สมัยใหม่ให้ไม่ได้...

2. ไทเทเนียม แนวโน้มจะเป็นโลหะที่เข้ามาแทนที่โลหะอื่นๆ สินแร่อยู่คู่กับการถลุงเหล็ก ประเทศที่มีอยู่ในสต็อตมากที่สุดเท่าที่รุมาคือ..จีน..ครับ เดาว่าพอเหล็กเริ่มหมด ไทเทเนียม จะมาแทนที่ เพียงแต่จุดหลอมเหลวมันสูงกว่านี่แหละครับ ในสายงานอาชีพของผมก็คือ..หลักรากฟันเทียมไงครับ ที่เราสามารถพัฒนามาเป็นสิทธิบัตรไทย K80 ได้รับ CE mark ซึ่งมีไม่กี่ยี่ห้อเท่านั้นในโลกที่ได้มา โดยพระบารมี และ พระมหากรุณาธิคุณของ ..ในหลวงของเรา

[มาดมะขาม]

ข้อดีของเหล็กคือเชื่อมซ่อมได้ครับ ส่วนที่คดงอก็ใช้การดัดได้(ฉุกเฉินต้องดัดถ่างเพื่อเปลี่ยนดุมก็ยังทำได้ แถมไม่หักเป๊าะเมื่อสะสมแรงเครียดจนถึงขีดสุดด้วย

[giro]

steel รวมหมายถึงเหล็กและโครโมลี่ด้วยกันครับ
ว่ากันตรงๆ วัสดุนี้มีความเด่นและด้อยอยู่ชัดเจนครับ ทั้งเรื่องน้ำหนักและ stiff ซึ่งถือเป็นสองหัวใจแรกๆของการมองเฟรมจักรยาน รวมถึงเรื่อกงารขึ้นรูปด้วย

ทำให้ต่อมาอลูมินั่มตีตลาดเหล็กได้ขาดกระจุยก่อนที่คาร์บอนจะตามมา เนื่องจากเทคโนโลยีคาร์บอนเองเพิ่งก้าวขึ้นสู่มาตรฐานที่ยอมรับได้ในด้าน stiffness เมื่อซักครึ่งทศวรรษที่ผ่านมา และแม้แต่คาร์บอน 5 ปีก่อนกับคาร์บอนตอนนี้ เอาท็อปสุดมาชนกันคำว่า stiff ของตอนนั้นกับตอนนี้ก็คนละเรื่องกัน

แต่ทุกวันนี้ก็ยังมีคำว่า "steel feeling" ในเฟรมคาร์บอนเน้นสบายหลายๆตัว ซึ่งฟิลลิ่งที่ว่าไม่สามารถหาได้จากคาร์บอนและอลูมินั่ม ส่วนไทเทเนี่ยมนั้นตราบใดที่ยังลงมาเป็นอุตสาหกรรมผลิต mass ราคาเบาไม่ได้ก็คงยากที่จะเป็นกระแส แถมตั้งแต่อลูมินั่มแก้ปัญหาเรื่องความล้าก้าวมาเป็นวัสดุหลัก ทุกคนก็หลงรักในความเบา+stiff ที่ไทเทเนี่ยมไม่สามารถมอบให้ได้
ดังนั้นเมื่อเทียบแล้วเหล็กจึงเป็นวัสดุที่น่าจับตามองมากกว่าเไทเทเนียมในตลาดหรือแม้แต่การแข่งขัน ในยุคแรกๆของอลูมินั่มมีเฟรมที่ใช้การผสมโครงสร้างบางส่วนเป็นอลูฯและบางส่วนเป็นเหล็ก เหมือนๆกับที่เฟรมอลูฯทำกับคาร์บอนในยุคที่คาร์บอนยังไม่ stiff มาก

ข้อดีของเหล็กที่นักแข่งรุ่นเก่าๆชอบ คือมันซ่อมดูแลง่ายดายมากๆ หัก ร้าว ขาด แตก ก็เปลี่ยนใหม่เชื่อมใหม่ได้ง่ายๆ ไม่เหมือนอลูฯและคาร์บอน
แถมเหล็กก็เป็นวัสดุที่มีความล้าในตัวเองน้อย ใช้งานได้นานแสนนานตราบที่ยังปลอดจากออกไซด์มากัดกร่อน ผิดกับอลูฯที่ความล้าจะสะสมภายในจุดต่างๆ นานไปเกิดอาการฟ้องมาเป็นรอยฉีก รอยร้าว และไม่มีทางที่จะซ่อมกับมาให้ได้เหมือนเดิม

แต่ถ้าถามว่าทำไมการแข่งถึงไม่ใช้เหล็ก ก็บอกแล้วครับว่าด้านสมรรถนะเหล็กทุกวันนี้พ้นคำว่า"เลิศ"ไปแล้ว แม้แต่อลูฯก็ตกเก้าอี้ไปแล้วเมื่อคาร์บอนสามารถสร้าง stiff ในจุดเฉพาะได้เท่าหรือมากกว่าแล้ว แถมขึ้นรูปได้หลากหลายกว่ามาก ต้นทุนการผลิตก็ถูกกว่าอย่างไม่น่าเชื่อ เฟรมอลูฯเทพๆทั้งหลายล้วนมีรูปทรงท่อที่เป็นเอกลักษณ์ และขึ้นรูปได้ยาก ต้นทุนมาก

[แมวทอง]

แปลกเนอะ ในเมื่อต้นทุนการผลิตถูกลง แต่ทำไมเฟรมคาร์บอนมันต้องขายเราแพงอยู่ สงสัยต้องรอให้หายเห่อก่อน ราคาจึงจะลงมั้งเนี้ย เมื่อไหร่เอ่ยย

[สับถังเก่า]

ขอขอบคุณทุกความเห็น ทุกคำแนะนำที่มีให้ เรื่องถกเถียงสำหรับวัสดุที่ใช้ผลิตเฟรมนั้นเป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับคนมอง ความชอบ ลักษณะการใช้งาน ที่แตกต่างกันออกไป มิได้เป็นแต่เพียงวิทยาศาสตร์ วัสดุศาสตร์ที่สนใจแค่เพียงคุณสมบัติวัสดุที่ต่างออกไปเท่านั้น สิ่งเหล่านี้เป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ ไม่มีขาว ไม่มีดำ ไม่มีถูก ไม่มีผิด ...

มาดูกันต่อ หลังจากห่างหายไปหลายวัน...

ความอ่อนตัว ดัดงอได้: ด้วยคุณสมบัตินี้ของเหล็กไหลนั้นทำให้ผู้ผลิตเฟรมสามารถดัดเปลี่ยนองศาของข้อซึ่งง่ายสำหรับการออกแบบเฟรมที่ต่างไปจากมาตรฐาน ผู้ผลิตหลายรายยังผลิตงานที่เป็นเฟรมเหล็กไหลที่ไม่ได้เข้าข้อ ซึ่งทำได้สำหรับทุกแบบ ในทางตรงกันข้าม การเชื่อมอลูมิเนียมหรือเฟรมคาร์บอนด้วยข้อพิเศษนั้นมีต้นทุนที่สูง เนื่องด้วยเฟรมแต่ละขนาดจะมีข้อที่แตกต่างกัน ผู้ผลิตจึงผลิตเฉพาะเฟรมที่มีความต้องการสูงด้วยเหตุผลทางธุรกิจและเศรษฐศาสตรื แม้นว่าการเชื่อมอลูมิเนียมและไทเทเนียมสามารถทำเฟรมขนาดตามต้องการได้ แต่มีน้อยรายนักที่ทำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเฟรมอลูมิเนียม

ความแข็งแรง: ค่า ultimate tensile strength (UTS) หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า tensile strength (TS) แสดงถึงลักษณะของแรงต้านที่อยู่ภายในของวัสดุที่มีความพยายามในการต้านทานต่อแรงภายนอกที่มากระทำ ซึ่ง ณ ที่นี้คือ ความเค้นแรงดึงที่กระทำต่อวัสดุ สำหรับตัวเหล็กไหลโครโมลีแล้วนั้นมีค่า TS สูงกว่าอลูมิเนียมอัลลอยทั่วไปราว 3 เท่า สูงกว่าแมกนีเซียม 5-6 เท่า และแข็งแรงกว่าไทเทเนียมอัลลอยประมาณร้อยละ 50
อย่างไรก็ตาม ตัวโครโมลีน้นมีความแข็งแรงต่ำกว่าวัสดุคอมโพสิตเรซินบางตัวเมื่อทดสอบกับแรงดึง (เมื่อแรงดึงกระทำบนแนวเดียวกับแนวเรียงตัวของเส้นใย)

สิ่งที่สำคัญยิ่งสำหรับเฟรมจักรยานนั้นคือ เหล็กนั้นมีขอบเขตความล้าต่ำ ซึ่งทำให้มันสามารถถูกดัดงอเปลี่ยนรูปทรงได้ตลอดโดยไม่แตกหัก ในทางตรงกันข้าม อลูมิเนียมไม่มีขอบเขตความล้า ซึ่งหมายความว่า เฟรมอลูมิเนียมจะแตกหัก"ในที่สุด" ตามหลักไตรลักษณ์ที่ว่า ตั้งอยู่ เปลี่ยนแปลง และไม่มีตัวตน ฉันใดก็ฉันนั้น คำที่สำคัญคือ "ในที่สุด" และความมั่นใจได้ในระยะยาวเป็นองค์ประกอบสำคัญในการออกแบบเฟรมอลูมิเนียม เนื่องจากอายุการใช้งานของเฟรมอลูมิเนียมขึ้นอยู่กับรูปแบบการปั่น ความแข็งแรงของเจ้าของ ระยะทางการใช้งาน เส้นทางที่ขี่ สภาพถนน และอื่น ๆ อีกมากมาย มากมาย ฉะนั้นจึงไม่สามารถที่จะระบุชี้ชัดลงไปได้ว่าเฟรมอลูมิเนียมนั้นจะอยู่คู่กับผู้ใช้งานได้นานเท่าไร ดังที่เห็นมากมายจากเพื่อนนักจักรยานที่ประสบพบพานกับปัญหาเฟรมแตก เฟรมร้าว ส่งซ่อม อยู่ในประกัน ไม่อยู่ในประกัน

ความไม่แน่นอนเหล่านี้ทำให้นักออกแบบต้องทำให้เฟรมสามารถทนทานต่อสภาพการใช้งานในกรณีที่เลวร้ายที่สุดบนสมมติฐานที่ว่า เฟรมนี้จะถูกใช้โดยนักปั่นล่ำสันกำยำซึ่งปั่นขึ้นเขาสูงชัน บนเส้นทางหฤโหด (เฉกเช่นเดียวกันกับการก่อสร้างอาคารบ้านเรือนที่จะต้องออกแบบโดยเผื่อค่า safety factor เพื่อเผื่อเหลือเผื่อขาดนั่นเอง) หากคุณเป็นเพียงนักปั่นรูปร่างบอบบางหรือจะอ้วนลงพุงตะติ๋งโหน่ง ปั่นแบบเรื่อย ๆ มาเรียง ๆ กับกลุ่มไปทานกาแฟตอนเช้า ก๋วยเตี๋ยวร้านขึ้นชื่อตอนเที่ยงแล้วไซร้ คุณก็คงจะได้แบกน้ำหนักอลูมิเนียมไปทานกาแฟและก๋วยเตี๋ยวมากกว่าจำเป็น


ภาพประกอบ ได้รับความอนุเคราะห์จากแอนดี โคเบิร์น เจ้าของจักรยานและผู้ตัดเฟรมเหล็กไหลที่ทำจากท่อ columbus sx และตะเกียบ columbus tsx เบาะหนังจิงโจ้รุ่น Regal Girardi พร้อมชุดแอร์โรบาร์ ITM Crono CX มากับล้อ Mavic Cosmic รุ่นนี้งามนักแล

[สับถังเก่า]

ความแข็งแรงนั้นเป็นหัวใจสำคัญ
ความแข็งแรง พุ่ง ไหลของเฟรมเหล็กนั้นขึ้นอยู่กับรูปทรงองศา และขนาดและรูปร่างของท่อ ความรู้ทางด้านโลหะศาสตร์ของวัสดุผสมอัลลอยนั้นเป็นเพียงปัจจัยโดยอ้อมที่เกื้อหนุนความแข็งของเฟรม

ค่าโมดูลัสความยืดหยุ่นของเหล็กนั้นอยู่ที่ "30 ล้านปอนด์ต่อตารางนิ้ว (psi)" ไม่ว่าจะเป็นเหล็กไหลที่เป็นเพียงเฟรมเหล็กคาร์บอนพื้นๆ (ซึ่งเรียกกันว่า เหล็ก high-tensil หรือ high-tension หรือในภาษาบ้าน ๆ ว่า "เหล็กไฮเท็น") ที่วางขายตามร้านจักรยานแม่บ้านคูหาเดียวเก่าโบราณซอมซ่อ หรือเหล็กไหลขั้นเทพประทานอย่างท่อ Tange Prestige ที่ใช้งานรถระดับแข่งขันออกงานกีฬาสี ราคาสามแสนห้า

สิ่งที่แตกต่างคือความสามารถของเหล็กที่จะทานทนต่อแรงกระทำและความล้า เหล็กโครโมนั้นแข็งแรงกว่าเหล็กคาร์บอนในแง่ที่ว่า ความแข็งแรงที่เป็นความสามารถของวัสดุในการทนทานต่อการเปลี่ยนรูปอย่างถาวร (yield strength หรือที่เรียกกันในมหาวิทยาลัยว่า "จุดคราก") กระนั้นก็ตาม เรามิได้ต้องการค่าความแข็งแรงมากมายอย่างที่มีเพื่อที่จะสร้างเฟรมดีดีที่ไว้วางใจได้สักอัน สุดยอดเหล็กไหลชั้นเทพประทานเยี่ยง Reynolds 753, Tange Prestige, และ Super Vitus 983 นั้นได้รับการอบชุบ รวมถึงกรรมวิธีทางกลเพื่อจะเพิ่มค่าความแข็งแรงดึง (TS) ทำให้เฟรมเหล็กไหลโครโมลีนั้นเบาและตอบสนองได้ดี แต่นุ่มละมุนละไมกว่ารถจักรยานแม่บ้านตามเทสโก้โลตัส

ท่อเหล็กไหลยังคงต่างกันในแง่ของการขึ้นรูป สำหรับเหล็กคาร์บอนพื้นๆ นั้นเริ่มจากแผ่นเหล็กที่นำมาดัดรูปทารงและเชื่อม ทำให้เกิดรอยต่อ ซึ่งหาดูได้จากรถจักรยานแม่บ้านราคาย่อมเยา (โปรดระวัง!!! แม่บ้านในยุคปัจจุบันได้พัฒนามาเป็นเสือหมอบสาวเจ้าความเร็วที่สามารถพบเห็นได้ตามทริปจักรยานค่ายต่างๆ บางคราเธอกลับกลายแปลงร่างเป็นหัวลากตัวแรงในกลุ่มนำอีกด้วย) ซึ่งท่อเหล่านั้นผลิตโดนการเจาะแท่งเหล็กร้อนด้วยแกนสแตนเลสทำให้เกิดท่อขรุขระ ซึ่งจะผ่านเครื่องเพื่อให้ได้ขนาดตามต้องการ

กฎพื้นฐานที่ว่า ท่อไร้รอยต่อนั้นมีความแข็งแรงกว่าท่อที่เชื่อมนั้นถูกหักล้างโดยความก้าวหน้าของท่อที่ผ่านการอบชุบและงานเย็นหลังจากการเชื่อมซึ่งทำให้ท่อที่เชื่อมนั้นมีความแข็งแรงเฉกเช่นเดียวกับท่อไร้รอยต่อ พูดถึงท่อเฟรมที่ผลิตด้วยกรรมวิธีจากแผ่นเหล็กแบนนั้น ได้แก่ ท่อทุกรุ่นของ True Temper, Columbus Cromor, Reynolds 501 และ Tange 900, 1000 และ Infinity

[สับถังเก่า]

คั่นจังหวะด้วยภาพของเหล่าจักรยานในฝัน...