สะบายดี พงสาลี : แดนสวรรค์ในม่านหมอก

[khunhan]

ภูผาแสดงให้เห็นถึงความหนักแน่น



ขณะที่ สายน้ำ สอนให้รู้จักความเยือกเย็น







กับเรื่องบางเรื่อง เราปล่อยมันให้ผ่านเลยไปบ้างก็ได้







พอเรือปล่อยออกจากท่า ทุกคนก็รู้สึกสดชื่นขึ้นอีกครั้ง

[khunhan]

ชมวิถีชิวิต และเกาะแก่งน้อยใหญ่สองฝั่งลำน้ำอู

[khunhan]

ชมภาพต่อ







เรือเรากระโจนแก่งกันเป็นระยะ ๆ แรกทีเดียวก็เกร็งกัน แต่พอคุ้นเคยแล้วก็สนุก แฝงด้วยความหวาดเจี๋ยว บาที น้ำกระจาย บางทีก็กระเซ็นเปียกไปตาม ๆ กัน เฮ้! เฮ้! เฮ้!

[khunhan]

คนเรือ พาเราแวะเมืองสำพันเพื่อกินอาหารกลางวัน



ถ้ายกกล้องไวกว่านี้ จะเห็น เค้ามองเรา เราก็จ้องมองเค้า ต่างคนต่างคิดว่า อีก ฝ่ายหนึ่ง แปลก!
ขณะที่ กลุ่มอ้ายถม เสือหมาน กำลังเดินผ่านไปอย่าง มั่นใจ



กลุ่มอ้ายได กินข้าวปุ้น



เราไม่ค่อยถนัด เลยขอไข่เจียว กินกับข้าวเหนียว



เมืองสำพัน เป็นเมืองเล็ก ๆ ขึ้นกับแขวงพงสาลี เพิ่งมีเฮือนพักเมื่อไม่นาน คนที่นั่น ชวนพักด้วยสำหรับท่านใดที่เดินทางไปเย็น/ค่ำที่นั่นก็ไม่ต้องกังวล





ภาพวาดแสดงความหลากหลายชนเผ่าของชุมชนที่นี่

[khunhan]

อิ่มกันแล้ว เตรียมลงเรือ เดินทางต่อ








การเดินทางสายหลักอีกทางหนึ่งของผู้คนที่นี่




เรือล่องลัดเลาะไปตามสายน้ำ




ซอกซอนไปตามร่องเขา






หลับก็แล้ว


ตื่นก็แล้ว

[khunhan]

ประมาณ 5 ชั่วโมง จากพงสาลี เราก็ถึงเมืองขวา

[khunhan]

ขอเวลาพักอีกยก ว่าง จะมาเล่าต่อค่ะ

[เสือลูกรัง]

มีนายท่าเรือแบบนี้อยู่ในลาวด้วยเหรอป้า เสียชื่อเมืองลาวหมดเลย

[khunhan]

มีนายท่าเรือแบบนี้อยู่ในลาวด้วยเหรอป้า เสียชื่อเมืองลาวหมดเลย

เพราะเป็นอย่างนั้น อ้ายคำได ถึงได้หงุดหงิด บ่นอู้ อุตส่าห์บอกว่า เป็นคนลาวนะ ก็ยังโดนด้วย

เรื่องนี้ต้องให้เสือหมานมาเล่า

แม่บักข้าวฯ เดินทางรึยัง?

[khunhan]

ระหว่างที่ขึ้นไปทำธุระเมืองขวา ก็ได้เจอแม่ค้าชาวเวียดนาม คุ้นตา หันกลับไปมองอีกครั้ง
ใช่จริง ๆ ด้วย

แม่ค้าสวมเสื้อสีเหลืองคนนี้เป็นคนเวียดนาม กลุ่มไทดำ เคยส่งข้าวต้มมัดเมืองเวียดฯ ให้ชิมตอนนั่งรถจากเดียนเบียนฟูมาเมืองขวามาด้วยกันในทริปซาปาปีที่แล้ว



โลกใบนี้ เล็กนิดเดียวจริง ๆ


แล้วการผจญภัยรอบ 2 ก็เริ่มขึ้น ระหว่างนั่งเรือจากเมืองขวา-หนองเขียว

[khunhan]

หันกลับไปอำลา...เมืองขวา



ที่เมืองขวา กำลังมีการก่อสร้างสะพานข้ามลำน้ำอู อีกไม่กี่ปีคงแล้วเสร็จและเิปิดใช้ อีกหน่อย ท่าเรือแห่งนี้ เราคงไม่ได้ใช้บริการอีกแล้ว



วิถีชีวิต คนกับน้ำ ยังคงมีให้เห็นตลอดทั้งสองฝั่ง









เราไม่ได้ตื่นเต้นกับบรรยากาศสองฝั่งเหมือนช่วงแรก จึงไม่ได้บันทึกภาพมามากนัก หากแต่ คนเรือ ก็มีวิธีการทำให้เราไม่เบื่อหน่าย โดยการทำหน้าที่เพียงคนเดียว แถมซ้ำ ตะวันก็เริ่มค่ำมืดลงแต่เกาะแก่งกลับมีมากขึ้น บ่อยครั้งที่เรือกระโจนลงไปในแก่งหินอย่างไม่ทันตั้งตัว ต้องได้ร้อง กรี๊ดดดด ...วี้ดดด ..ว้าย...

เราบอกกับทุกคนว่า ค่าเรือโดยสาร คนละ 90 พับกีบ ส่วนที่เหลือ เป็นค่า Adventure ตั้งหลายชั่วโมง ถูกนะเนี่ย

[khunhan]

ตะวันโพล้เพล้ เราก็เข้าเขตเมืองงอย

ล


นาทีนั้น ความมืดและความหนาวเย็นก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วแทบตั้งตัวไม่ติด













กระทั่งมืดสนิท


ความมืดเข้ามาเยือนหลังเราผ่านเมืองงอย ไม่นาน

แรกทีเดียว ว่าจะหันเรือกลับเมืองงอย ตามคำขอของอ้ายคำได แต่ก็ตัดใจแล่นเรือต่อในทิศทางเดิม ซ้ำร้ายกว่านั้น คนเรือดับเครื่องยนต์กลางน้ำ ปล่อยให้เรือหมุนวน ๆ ๆ จนเราหลงทิศ

ทุกคนนั่งนิ่ง ราวถูกมนต์สะกด ความมืดและความเงียบที่เกิดขึ้น ทำให้เราได้ยินเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง กลั้นใจสังเกตคนเรือ เค้าทำอะไรของเค้านะ

ที่แท้ โชเฟอร์ กำลังต่อไฟส่องทาง เพราะมองไม่เห็นอะไรเลย เกรงว่าเรือจะชนแก่งหิน

พอต่อไฟได้ ก็ติดเครื่อง เดินเรือต่อ


ไฟที่ว่า ก็ไม่ได้สว่างไปกว่าส่องกบเราซักเท่าไหร่ ตอนโชเฟอร์ใช้ไฟสาดไปด้านซ้ายพร้อมชะโงกหน้าออกไปดู เราก็เป็นห่วงว่าจะชนแก่งด้านขวา พอแกเปลี่ยนมือ ส่องไฟด้านขวา เราก็กลัวเรือจะชนด้านซ้าย


ทันใด ก็รู้สึกเหมือนเรือตกลงไปในเหว
น้ำกระจาย คลื่นสูงจนท่วมกราบเรือทั้งสองด้าน
บึม !! กรี๊ด....

[khunhan]

นาทีนั้น เราคิดว่าเรือคงไม่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาแล้ว

ทุกคนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น คิดไปต่าง ๆ นานา บ้างก็อาราธนาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้มาช่วยคุ้มครองปกปักรักษาชีวิต บ้างก็คิดถึงคนที่รัก บ้างก็สารภาพผิด ฯลฯ



แต่ในท่ามกลางความมืด เสียงอ้ายคำไดตะโกนพร้อมเสียงตบมืออย่างดีใจ
เย้!! ฮอดแล้ว

ตามด้วยเสียงเฮจากทุก ๆ คน เย้!!
ฮอดแล้ว ..ฮอดแล้วอีหลี !!!



ในที่สุดเราทุกคนก็เดินทางถึงหนองเขียวด้วยความปลอดภัย


ที่ท่าเรือหนองเขียว





การเดินทางที่ใช้เวลาและตื่นเต้นมากไป ทำให้ทุกคนเหนื่อย ... ล้า และหิว







เราทุกคนชื่นชมในความสามารถของโชเฟอร์เรือด้วยความขอบคุณ ที่นำเราฝ่าฟันอุปสรรคมาได้อย่างปลอดภัย

ทราบในเวลาต่อมาว่า เค้าขับเรือแทบทุกวัน มาตั้งแต่เป็นหนุ่ม กระทั่งถึงวันนี้ ทุก ๆ เกาะแก่ง เค้าจำได้หมด แม้เพียงแสงจันทร์เพียงเล็กน้อย เพียงแต่วันนี้ มันมืดมาก จนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย จึงเป็นเรื่องไม่ง่ายนักที่จะนำพาผู้โดยสารให้ถึงเป้าหมายอย่างปลอดภัยได้ (ที่สำคัญ เค้าไม่มีชูชีพให้ผู้โดยสารเลย)

[เสือ90]

อารายกาน....บึ้ม..กรี๊ด...วี้ด..ว้าย...โตะจายโหมะเลอ...แป๊บเดียวโผล่ขึ้นฝั่งแล้ว...เปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันเลยป้า..

[ทิวากร]

ผมได้ภาพสวยมากฝาก จากสุโขทัยครับ