" เหมันต์หรรษา " เยือนอุษาคเนย์ ถิ่นลาวใต้ โดย คณะคมช.

[Charlie 02]

เราจึงตกลงที่จะเช่ารถ..ให้ไปส่ง คันแรกบอกว่า...2,500 บาท...เลยลองต่อราคาดู สักพัก ลดราคาให้เหลือ 2,000 บาท เราก็ยังไม่ Ok. เพราะแม่ค้า บอกเราว่ายังมีรถเที่ยวสุดท้ายที่จะไปนากะสังยังมีอยู่......เที่ยวสุดท้าย สี่โมงเย็น

[Charlie 02]

ปรึกษากันสักครู่.....ไปรถโดยสารดีกว่า.....แต่ต้องปั่นไปขึ้นที่คิวรถนากะสัง...ซึ่งห่างจากตำแหน่งที่เราอยู่ตอนนี้ร่วม 10 กม. กับเวลาที่เหลืออีกครึ่งชั่วโมง...รีบไปกันเลยดีกว่า

[Charlie 02]

ระยะทางไม่ไกลนัก....แต่มีเนินซึมหน่อยๆไปเรื่อยๆ.....เพิ่งจะทานข้าวกลางวันเสร็จใหม่ๆ....จุก

[Charlie 02]

เมื่อเห็นสภาพรถแล้ว มึน...จะไปได้ยังไงว่ะเนี๊ยะ..?

[Charlie 02]

เห็นโซเฟอร์ บอกว่าจักรยานคันเล็กอย่างนี้ไปได้สบายมากเลยครับอ้าย...เอ้า..ไปก็ไปว่ะ....ถ้าไม่ไปก็ไม่รู้จะไปนอนที่ไหนเหมือนกัน..คืนนี้

[Charlie 02]

เห็นเด็กรถ รีบช่วยกันยกจักรยานกันอย่างเร่งรีบ...สงสัยกลัวว่าเราจะเปลี่ยนใจไม่ไปมั้ง.....วางบนหลังคา 3 คัน ด้านซ้าย 2 คัน และด้านขวา อีก 1 คัน หมดพอดี

[Charlie 02]

บนหลังคารถสองแถว เต็มไปด้วย ถุงผัก ถุงละ 50 กก. กะด้วยสายตา ประมาณ 10 กว่าถุง อีกทั้งเข่งไก่ ไหปลาร้าอีกไม่ทราบว่าเท่าไหร่ เล่นเอารถ เอียงกะเท่เล่เลย.....นึกในใจ....จะไปรอดหรือเปล่าหว๋า...ส่วนผู้โดยสาร...ก็พอได้นั่งเบียดๆกันไป..พอไหว

[Charlie 02]

ผู้โดยสารที่นั่งไปด้วยกัน...ส่วนใหญ่ก็จะเป็นชาวบ้านที่มาซื้อของไปขาย และไปเฮ็ดเหวียก (ทำงาน)อยู่ในเมือง เนื่องจากว่ารถเที่ยวนี้เป็นคันสุดท้าย ผู้คนจึงหนาแน่นพอสมควร....นั่งไปคุยกันไป....โขมงโฉงเฉง......เต็มไปหมด ทักทายปราศรัย ถามสาระทุกข์สุขดิบกันตามประสา..พี่น้อง..ไทย-ลาว...เว้ากันรู้เรื่องสบาย

[ละออ สุจิมงคล]

สำบายดี.....ถ่าเบิ่งต่อหยู่เด้อ....ผ่อหยั่ย

[Charlie 02]

รถโดยสารวิ่งไปเรื่อยๆ...ความเร็วไม่ทราบว่าจะถึง 50 หรือเปล่าไม่รู้ไม่แน่ใจ....สองฝากฝั่งของถนนแห้งแล้ง.....นานๆจะผ่านหมู่บ้านคนสักครั้งหนึ่ง....ทำให้มีชีวิตชีวา..ไม่เงียบเหงาจนเกินไปนัก.......

[Charlie 02]

ตะวันพลบค่ำแล้ว ท้องร้องจ๊อกๆ หิว ผ่านมาได้ราวครึ่งทาง เห็นชาวบ้านเอามันเภา (มันแกว) มาขาย อาซ้อลักษณ์ใจดีชื้อใหญ่เลย 2,000 กีบ มัดเบ่อเร่อ แจก กินกันทั้งคันรถ เฮ้อ...ค่อยยังชั่วหน่อย (ช่วงนี้ไม่ได้ถ่ายภาพ แบตฯหมด)

[Charlie 02]

2 ทุ่มกว่าแล้ว รถโดยสารยังคงทำหน้าที่ตามปกติ ควบ ปุเลงๆ ทะยานฝ่าความมืดไปเรื่อยๆ สักครู่เดียวเห็นโชเฟอร์กระโดลงจากรถ...ทำเอาคณะของพวกเราใจเสียหมด ...นึกว่าจะทิ้งกลางคันเสียแล้ว.....แอบท่องในใจ...นโมตัสสะ....นโมตัสะ ที่ไหนได้หม้อน้ำแห้ง...เฮ้อ ..กรรม

[Charlie 02]

ขับไปเติมน้ำไปตลอดทาง.....(สงสัยจะรั่ว ).แวะส่งผู้โดยสารตามรายทาง ในหมู่บ้านเกือบจะทุกคน....เวลาเข้าหมู่บ้านที ฝุ่นตลบอบอวน คลุ้งกระจาย...พวกเรารีบหาผ้าปิดจมูกกันยกใหญ่......นี่ล่ะผจญภัยไร้พรมแดนล่ะ...อยู่บ้านดีๆ ไม่ชอบ.....ฉม

[Charlie 02]

ในที่สุด....คณะของเราก็เป็นชุดสุดท้าย...ที่ไปส่ง.....เวลานี้เกือบ 2 ทุ่มครึ่งแล้ว...จะมีเรือข้ามฟากไหมหนอ?......เด็กรถพยายามคะยั้นคะยอให้เราค้างคืนบนฝั่ง พรุ่งนี้เช้าค่อยข้ามไปดอนเดด...เพราะกลัวว่าเรือวิ่งกลางคืนอันตราย..อาจพลิกคว่ำ...หากไปชนโขดหินเข้า.....เราสุ่มหัวปรึกษากันด่วนทันที...จะเอายังไงดี?

[Charlie 02]

ในที่สุด หัวหน้าหน่วยก็สั่งลุยทันที...ตีฝ่าความมืด...ลุยไปเลย...ยังไงคืนนี้ต้องนอนดอนเดดให้ได้...โชคดีได้ได้คนขับเรือใจกล้า...คิดเดาเอาว่า...คงชำนาญร่องน้ำ...อยู่พอควร...เรือลำเล็กนิดเดียว...จอดรออยู่ก่อนแล้ว...พร้อมผู้โดยสารชาวฝรั่งอีก 2 ท่าน