เฮียมนูวันนี้เป็นฮีโร่ของผมเลยนะนี่ ไม่ได้เฮียช่วยดึงขึ้นมาจากกอไผ่ข้างทางนี่แย่แน่ๆ ขอบคุณมากๆครับ
ล้มตอนไหนไม่รู้ มารู้ตัวตอนเท้าชี้ฟ้าติดอยู่ในก่อไผ่พร้อมจักรยาน... เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก
ขอบคุณกอไผ่ข้างทางที่ช่วยรับไว้ไม่งั้นเพื่อนๆในก๊วนคงได้ไปรอที่ปลายน้ำกกแน่ๆ
ไม่มีกอไผ่รับไว้นี่กลิ้งลงเหวแน่นอน
ระหว่างรอพรรคพวกก็ชมหมูป่าไปพลางๆ
ทางแยกวัดใจ..วิวสวยแต่ทางโหดไปหน่อย
มาถึง รร.ป่าไม้ ส่วนอนุรักษ์ต้นน้ำ
จากนี้ไปอีกประมาณ17 กม.จะถึงบ่อน้ำร้อน มาถึงนี่สะบักสะบอมกันทุกคน ได้แผลเป็นของฟากกันท่วนหน้า
พร้อมแล้วไปกันต่อ
มาถึงที่หมายจนได้..เฮ
พี่เสือประเวศ(จำชื่อผิดขออภัยด้วยครับ) พึงเจอกันกับกลุ่มครั้งแรกเลยแต่ขอมาแจมด้วย
พี่บอกมันส์จริงๆน้อง คราวหน้าเรียกพี่ด้วยนะ... เห็นได้แผลลึกที่หัวเข่า ล้มใกล้ๆกันกับผม
พี่บอกล้มแค่นี้ไม่รู้สึกหรอก พี่โดนลูกปืนยังไม่ร้องเลย
ผมได้แค่แผลช้ำๆแบบนี้ ตามร่างกายซีกขวาทั้งแถบแค่นั้น ...แต่เล่นเอาลุกไม่ขึ้น เดินไม่เป็นเลยพับผ่าซิ
ทริปหน้า 4 ธันวาคมดอยจ้าง มาล้ม..เฮ้ยมาลุยกันใหม่ครับ
