ต้องตามมาดู
ขอแอคกับสัญญลักษณ์ประเมืองหน่อย
เอ๊ะนั่นอะไร
ช่วงที่แกผ่านผมไปนี่แกชูสองนิ้วให้ด้วยครับแต่ผมกดชัตเตอร์ไปแล้ว
คนสูงอายุที่นี่เขาช่วยเหลือตัวเองได้ครับ รถทอลลี่นั่นรัฐบาลออกเงินซื้อให้นะครับ
อีตอนขากลับบ้านเราผมนั่งรถไฟจาก โกลด์โคสต์ มาขึ้นเครื่อง ที่ บริสเบน มีผู้หญิงสูงอายุคนหนึ่งแกใช้รถแบบนี้ละครับ
แกพิการทางสมอง ปากเบี้ยว หน้าตาเหยเก บ่นพึมพัม บางทีก็ร้องออกมา ตลอดทาง แกมาคนเดียวผมยังสงสัยว่าแกจะลงได้อย่างไร ลูกหลานไปไหนหมด เห็นแล้วน่ากลัวน่าเป็นห่วงมาก
ผิดคาดครับ ผมคุยกับแฟนว่าแกลงไม่ถูกหรอก แกนั่งรถไฟมาพร้อมๆกับผม (ขึ้นมาก่อนด้วย) ไกลมาก 50 กว่ากิโล
พอเลย บริสเบนเซ็นทรัล (หัวลำโพง) ไปสัก 2-3 สถานี แกชี้ให้ผมไปเลื่อนกระเป๋าเดินทางของผมที่ขวางทางรถแกอยู่ ผมละเซ่อแดรกก
พอรถไฟจอดการ์ดรถ เอาสะพานระหว่างตัวโบกี้กับชานชาลา แกวิ่งลงและขับขึ้นสะพานข้ามทางรถไฟไปปร๋อ ธงปลิวไสวเลยครับ
