สาวนักเปิบกับหนุ่มนักปั่น "ขี่รถพับไปจับหอย"

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

“เอ๊ะ มันเหมือนยังขาดอะไรไปสักอย่างนะ”
คุณสามีบ่นกระปอดกระแปด ขณะกำลังจะปั่นออกจากตัวเมือง
“ขาดอะไรล่ะ”
“อ้าว ก็เรามาไหว้พระธาตุไชยาแล้ว กินหอยใหญ่แล้ว
พักโรงแรมร้อยเกาะแล้ว แถมเมื่อเช้าตอนกินข้าวแกงก็ได้กินไข่เค็มแล้ว
แต่ยังไม่ได้กินเงาะอร่อยเลยนี่”
“จะได้ครบตามคำขวัญประจำจังหวัดไงจ๊ะ”
“เมืองร้อยเกาะ เงาะอร่อย หอยใหญ่ ไข่แดง แหล่งธรรมะ”

โอ้โห! ช่างคิดไปได้
แม่โปเต้เกือบจะแวะซื้อเงาะกระป๋องที่ 7-11 มายัดปาก เอ๊ย! ป้อนใส่ปากให้อยู่แล้ว
ดีที่ตอนปั่นผ่านแถวๆ โรงพยาบาลเจอรถขายเงาะ
ก็เลยจอดซื้อมาให้พ่อเจ้าประคุณ ปรากฏว่าถูกใจค่ะ
ถึงผิวนอกจะดูเหี่ยวๆ ดำๆ ไปสักหน่อย (หมายถึงเงาะ)
แต่อร่อยและหวานมาก
คราวนี้เลยมีแรงปั่นต่อไปจนถึงแยกกิโล 0 ที่อ.พุนพิน
ซึ่งเป็นจุดนัดพบกับรถของที่บ้าน

[แม่โปเต้]

พอไปถึงปรากฏว่าป๊ะป๋ายังไม่เสร็จธุระค่ะ
บอกให้ปั่นรถเล่นกันไปก่อน อีก 2 ชั่วโมงเจอกัน
เย้! แม่โปเต้จินตนาการบรรเจิด
รีบชวนคุณสามีปั่นไปเที่ยวบ่อน้ำร้อนที่อ.บ่อกรัง
ตามป้ายที่เห็นแว้บๆ ระหว่างทางที่ปั่นผ่านมา
ทันทีที่เลี้ยวรถผ่านแยกกิโล 0 มาได้ไม่ถึงเมตร
ก็เห็นเนิน และเนิน และเนิน ตั้งตระหง่านรออยู่ตรงหน้า
ก้มลงมองล้อน้อยๆ ของรถพับแล้วแทบจะเปลี่ยนใจ
แต่พอเหลือบไปเห็นคุณสามีทำตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นถูกใจ
ก็เลยกัดฟันร้องบอกว่า “ไปกันเถอะ” แล้วก้มหน้าก้มตาปั่นไปแต่โดยดี

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

ปั่นไปไม่นานพอขาตึงๆ ก็ถึงที่หมาย
ไม่น่าเชื่อค่ะว่ากลางป่ายางแบบนี้
จะมีบ่อน้ำร้อนที่สร้างอย่างไฮโซซ่อนอยู่
เรารีบล้างตัวลงไปแช่ตัวแช่เท้ากันอย่างสบายใจ
ก่อนที่ป๊ะป๋าจะตามมาเก็บลูกสาวและลูกเขยขึ้นรถไปต่อตามนัด

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

จากสุราษฎร์เราแวะไปทำธุระกันต่อที่ทุ่งสงในช่วงบ่าย
ก่อนจะมุ่งหน้าถึงอ.หาดใหญ่ในคืนนั้น
ที่หาดใหญ่มีร้านอาหารละลานตานานาสัญชาติ
ให้เลือกชิมตั้งแต่เช้าจรดเช้า (คือขายกันทั้งวันทั้งคืน)
แต่เนื่องจากมีเวลาน้อย ประกอบกับต้องเน้นไปกินข้าวกับญาติๆ
จึงไม่ค่อยได้ไปเปิบตามอำเภอใจกันสักเท่าไหร่
ได้แต่หมายมั่นปั้นมือเอาไว้ว่าจะต้องกลับมาตะลุยหาดใหญ่กันให้ได้สักครั้ง

ตอนแรกนึกว่าจะต้องพับจักรยานเก็บไว้ท้ายรถจนถึงวันกลับ
แล้วจบทริปไว้เพียงเท่านี้
แต่พอดีแม่โปเต้ไปเจอโปสเตอร์ชวนปั่นแรลลี่จักรยานเพื่อสุขภาพเข้า
ลองโทรไปเลียบๆเคียงๆถามดู พี่ๆ ทีมจัดงานก็บอกว่าปั่นสนุกๆ ครับ
รถอะไรก็มาร่วมได้
แม่โปเต้กับคุณสามีจึงรีบเคลียร์คิวกับที่บ้านด่วนจี๋

[แม่โปเต้]

พอไปถึงศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ซึ่งเป็นสถานที่จัดงาน
ก็พบพี่ๆ นักปั่นทั้งจากในหาดใหญ่และที่มาจากอำเภออื่นๆ มาร่วมงานกันเป็นจำนวนมาก
กวาดตาดูแล้วเห็นแต่รถเสือภูเขาระดับเทพๆ ก็ชักเริ่มเอะใจ เดินไปดูแผนที่เส้นทางแข่งแรลลี่
ปรากฏว่านอกจากจะมีเส้นทางขึ้นควน (ขึ้นเขา) เป็นระยะๆ แล้ว
ยังมีเส้นทางลงแทร็กด้วย
เอ...แล้วรถพับน้อยของเราจะไหวมั้ยเนี่ย

[แม่โปเต้]

สองสามีภรรยามองหน้ากันแล้วก็ตัดสินใจว่า “ไม่ลองไม่รู้”
แต่สุดท้ายก็ผ่านไปได้ด้วยดี แม้จะมีลุ้นช่วงลงแทร็กในป่ายางบ้าง
เจอฝนกระหน่ำบ้าง แต่ก็เกาะกลุ่มเข้าเส้นชัยได้เป็นชุดสุดท้าย

ที่ประทับใจมากๆ ก็คือการออกแบบจุด RC และเกมที่สนุกสนานสไตล์ปักษ์ใต้ค่ะ
ตอนช่วงแรกคุณสามีก็ยังทำเวลาได้ดี
มาเสียท่าตอนเจอคำใบ้ให้ไปหา RC ที่ “ลูกหนำ”
อ่านปุ๊บก็วิ่งหาย..ย...ไป ก่อนจะเกาหัวแกรกๆ กลับมาถามว่า
“ไม่เห็นมีเลย ลูกหนำนี่มันเหมือนลูกไหนมั้ย” เล่นเอาพี่ๆ เจ้าถิ่นฮากันตึง
เพราะลูกหนำก็คือ ขนำ ซึ่งหมายถึงเรือนผูกยกพื้นไม่มีฝา
ที่สร้างไว้สำหรับใช้เป็นที่ชั่วคราว ไม่ใช่ผลไม้ซะหน่อย เฮ้อ! แม่โปเต้ล่ะอ๊าย...อาย

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

...

[แม่โปเต้]

สำหรับงานนี้ต้องขอบคุณพี่ๆ ทีมงานมากค่ะ
ที่จัดงานและดูแลได้ดีมากๆ มีป้ายบอกทางชัดเจน
มีพี่ๆ อส.คอยดูแลทุกๆ ทางแยก มีพี่ๆ ทีมงานขับรถและขี่มอเตอร์ไซค์ประกบ
แถมยังมีรถพยาบาลคอยดูแลปิดท้ายขบวนด้วย สุดยอดจริงๆ ค่ะ

[แม่โปเต้]

ทริปครั้งนี้จบลงด้วยการแยกทาง
เปล่าค่ะ แต่ไม่ได้แยกทางกับสามีนะคะ แยกทางกับรถต่างหาก T_T
ขากลับแม่โปเต้กับคุณสามีต้องขึ้นรถทัวร์จากหาดใหญ่กลับกทม.
เพราะแม่โปเต้มีประชุมส่วนคุณสามีเป็นห่วงร้าน
จักรยานทั้งสองคันเลยกลายเป็นภาระให้ป๊ะป๋าพากลับบ้านตามมา

“เอาเวลาที่ไหนไปปั่นจักรยานเที่ยวกันบ๊อย...บ่อย”
แม่โปเต้มาย้อนนึกทบทวนสิ่งที่เพื่อนๆ พี่ๆ ถาม

ที่จริงทุกคนก็มีเวลาเท่าๆ กัน
ขึ้นอยู่กับว่าเราจะจัดสรรให้มันเป็นเวลาของเรา ของเขา หรือของใครเท่านั้นเอง
แม่โปเต้อาจจะโชคดีที่เวลาของจักรยานกับเวลาของครอบครัวเป็นเวลาเดียวกัน
แต่ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะคุณสามียอมเสียสละความตื่นเต้นท้าทายจากการปั่นในเส้นทางโหดๆ ไกลๆ
มาปั่นแบบง่ายๆสบายๆขำๆ ไปพร้อมๆ กัน
นานทีปีหนแม่โปเต้ก็ไปแจมทริปแมนๆ แบบที่คุณสามีอยากไปบ้าง ก็สนุกไปอีกแบบ

ก็เลยได้มีวันว่างที่ “หรอยจังหู” แบบนี้ไงคะ