มือใหม่มาก จะเดินทางประมาณ 1000km ต้องเตรียมตัวยังไงบ้างครับ

[Jor'a]

up up

กลับมาแล้วรายงานตัวทีครับ
ติดตามผลงานอยู่
ขอให้ทำสำเร็จน่ะครับ

[kwan it]

ตามเข้ามาดูอีกรอบ ถึงไหนแล้วครับ....
เอาใจช่วยครับ

[raiarj]

อ่านกระทู้แล้ว ก็อยากเข้ามาให้กำลังใจ ให้ตามฝันได้สำเร็จ ไม่เคยปั่น ยังไม่มีรถ

- อันดับแรก เรื่อง ไซส์รถ เลือกให้เหมาะกับความสูงของตัวเอง
- รถที่ซื้อมาต้องติดแร็คได้ เพราะเดินทาง ต้องมีกระเป๋า
- ขากระติก ขวดน้ำ นี่ขาดไม่ได้
- ไฟส่องสว่าง ( ถ้าเดินทางกลางคืน )
- หัดเปลี่ยนยาง ( ชุดปะยาง , สูบ , ยางสำรอง )

ระยะทาง 1000 km เวลาไม่จำกัด ก็ปั่นมันวันละ 50 km โดยวางแผนเดินทางช่วงเช้าๆ สัก 20 -30 km พอสายๆแดดร้อนก็พัก ช่วงเย็นๆ แดดร่มเราก็ปั่นต่อในระยะทางที่เหลือ ลองวางแผนการเดินทางดูครับ ปั่นใหม่ ๆ มันจะเมื่อยขา เมื่อยตัวเป็นธรรมดา ดังนั้น แนะนำว่า ปั่นสักสองสามวัน แล้วหยุดพักหนึ่งวันครับ

ในบอร์ดนี้ มีเพื่อนๆ นักปั่นเก่งๆ มากมายครับ เท่าที่อ่านมาก็มีคำแนะนำดีๆเยอะแยะเลย ผมเองก็ ขอให้ตามฝันได้สำเร็จนะครับ

ขอให้กำลังใจครับ ลงมือเลยครับ วันแรกๆได้ระยะทางน้อยๆก็ไม่เป็นไร ปั่นๆไปเหนื่อยก็พัก ไม่ต้องรีบร้อน ระยะทางไม่เท่าไร ใจสัมคันที่สุดครับ

[Silverliner]

ถึงหาดใหญ่แล้วใช่ไหมครับ

เล่าประสบการณ์ให้ฟังด้วยนะครับ

ถ้าไม่ถึง ได้แค่ไหนก็เอาครับ

คุณ จขกท. คุณได้ทำอย่างดีที่สุดแล้ว

เท่าไหร่ก็เท่านั้นครับ ชนะตัวเองได้ก็ชนะทุกอย่างละครับ

[rainbow]

พวกเราตอบกันมามากแล้ว หมดมุมให้ผมได้แนะนำ
เลยเล่าของตัวเองมั่ง

ผมเองเป็นลูกโทน แม่เลี้ยงแบบประคบประหงม เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
โตขึ้นรู้ตัวว่าเป็นอย่างนี้ อยากเปลี่ยนแปลง ลุกขึ้นขี่จักรยานทางไกล
ยอมรับว่าจักรยาน(ทางไกล) เป็นเครื่องมือที่ช่วยเปลี่ยนตนเองได้ดีมาก
ถนนจะสอนเราทุกอย่าง ไปเถิดวิญญาณเสรี โบยบินไปเถิด
ไปเพื่อพบเจออุปสรรค ไม่ว่าเจ้าจะเตรียมตัวพร้อมขนาดไหน
มันก็ยังมีเรื่องนอกเหนืออยู่เรื่อยๆเป็นธรรมดา
คนเราก็เรียนผิดเป็นถูก ไม่เป็นเลยก็จะได้เป็น
ไม่ล้มแล้วจะรู้การทรงตัวได้อย่างไร

เตรียมตัวเท่าไรเท่านั้น แล้วหมุนล้อ
ขอให้โชคดีน้องรัก

[rainbow]

ถ้าจะประมวลถ้อยคำให้สั้นที่สุดเพียงแค่คำเดียวเหลือเพียงแค่ว่า
"ลงมือ" แม้เราจะเตรียมตัวน้อยไปบ้าง

แม้เบาะจะเอาอย่างนุ่มๆก็แล้ว แถมกางเกงก็อย่างดี
ยังไงก็เจ็บตูด ก็ขี่วันละไม่ต่ำกว่า 6 ช.ม. ไม่ว่าเก้าอี้สวรรค์วิมานอะไรมันก็ไม่สบายแน่

ประเมินแรงให้ต่ำเข้าไว้ แรงเหลือ พรุ่งนี้ปรับขึ้นได้
ถ้าประเมินสูงไป รุ่งขึ้นแม้จะปรับลดลง แต่แรงเพลียไปแล้ว อืดเหลือทน
ค่อยๆไป

ช.ม.นึงมี 60 นาที ให้ลองขี่ปั่นสูตร 50 / 10
คือปั่น 50 นาที (ไม่ว่าจะได้กี่กิโลก็ตาม) หยุดพัก 10 นาที
ทำแบบนี้ตั้งแต่เช้า ห้ามตะลุยจนหมดแรงแล้วค่อยทำ ไม่ได้นะครับ
ย้ำให้ทำตามเรโชนี้ตั้งแต่ต้น

ถ้าคุณแข็งแกร่งพอ(ที่ผมก็ไม่ทราบว่าแต่ละท่านคนละขนาดไหน)
อาจมีเรโชที่ 55 / 5 ก็ได้ หรือแบบหวานเย็น 45 / 15 ก็ไม่มีใครว่านี่นา
ก็บอกว่าเวลามีใช่ไหม เดี๋ยวมันก็ถึงเอง ครับให้ปั่นที่โซน2

น้ำดื่มเป็นไฟต์บังคับ อย่ากระหายค่อยดื่ม ดื่มเมื่อครบ 20 นาที ประมาณ 250 .ซีซี
ไปตลอดเส้นทาง แต่ปรับให้มากกว่านี้ถ้าคุณเป็นคนเหงื่อมาก

น้ำเกลือแร่โออาร์เอส แม้จำเป็น แต่ไม่ดื่มก็ได้ผมว่านะ
เพราะตกเย็น คุณกินข้าว กินอาหาร ร่างกายก็ดูดซึมสารที่ต้องการแต่พร่องไปมากขึ้นโดยอัตโนมัติ
เช่น ขี่ปั่นทั้งวัน น้ำตาลในเลือดพร่อง คุณจะอยากของหวานอย่างแรง
เจอโรตีก็อยากกิน เจอสังขยาก็จะซื้อ เจอฝอยทองโอ้...ของโปรด ไม่มีโปรแนะนำก็กินแหลก
สัญญาณตามธรรมชาตินี่ดีทีสุด ให้เชื่อฟัง
แม้ภาคบ่าย น้ำตาลพร่อง มันก็อยากดื่มน้ำหวานมากกว่าน้ำธรรมดา
ก็แวะเซเว่น กินอะไรก็ได้ที่อยากกิน ผมว่ามันก็เป็นโออาร์เอสแล้วนะครับ

[rainbow]

ระหว่างทางมันไกล เวลามีมาก ให้ระวังความคิด
หรืออีกนัยหนึ่ง ให้สังเกตว่าตัวเองคิดอะไร
สมุดบันทึกกับปากกาช่วยได้

ความคิดอะไรที่ต้องระวัง เช่น
"นี่ฉันมาทำอะไรเนี่ยะ"
ขนาดก่อนเดินทางก็ไตร่ตรองดีแล้วว่าฉันอยากทำ
แต่ ณ นาที ที่กำลังเดินทางจริง ท่ามกลางความเมื่อยล้าครอบงำ
สำนึกเริ่มสับสน
"นี่เหลืออีกกี่โลเนี่ยะ" ความคิดเหล่านี้ไม่เป็นคุณกับการเดินทางเลย
จงคิดว่าทำไมเราจึงคิดเช่นนั้น
ทำไมเราคิดเรื่องที่เรากำลังคิด
พักจอด และบันทึกไว้
รับรองว่า หากคุณมีชีวิตที่ขี่ปั่นไปนานปี
เรื่องเหล่านี้จะกลับมาเป็นประโยชน์กับคุณอย่างนึกไม่ถึง

[rainbow]

กลับไปอ่านหน้า 3 แล้วต้องกลับมาเขียนใหม่

ไม่อยากได้ยินสไตล์ขี่ปั่นแบบ จขกท. กล่าวว่า
"อยากรู้ว่าหมดแรงแล้ว ใจจะลากต่อไปได้แค่ไหน"
ขอบอกว่า ไม่ควรเดินทางแบบนี้

การเดินทางแบบนี้จะไปได้ไม่กี่โล
ต่อให้เก่งเท่าเก่ง คิดแบบนี้ไม่มีใครเกิน 300 โล จอด
ถ้าคุณจะไป 1,000 โล คุณคิดอย่างนี้ไม่ได้

คุณต้องเดินทางด้วยแรงที่น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
เหมือนเลียช็อกโกแลตทีละนิด อย่าขม้ำคำโต
เลียจนหมด คุณจะได้ยินตัวเองกล่าวว่า "มีอีกมะ"

โลกไม่ได้มีแค่หาดใหญ่
โน่น...สิงคโปร์กำลังรอให้คุณฝันอยู่
นู่น...เชียงรุ้งก็กวักมือเรียก

คุณคิดว่าด้วยการเข้าต่อตีด้วยกำลังและแรงใจที่กดลูกบันไดฮึดๆไปเรื่อยๆ
จิตใจที่หาญหล้าจะชนะภูเขากระนั้นหรือ
ลองมองไปที่ยอดเขาซิ ว่าไม่ใช่แค่นั้น...เมื่อขึ้นไปถึงบนนั้นแล้ว
คุณจะเห็นอีกลูกนึง และอีกลูกนึงไปเรื่อยๆ ไม่รู้จบ
จิตใจคุณจะถูกกระหน่ำโจมตีให้รันทดท้อ
แล้วคุณก็จะพ่ายแพ้ในทีสุด

แล้วด้วยวิธีคิดเช่นไรในการเขม้นมองไปที่ขุนเขา
จะทำให้เราสามารถตัดสินใจ เดินเข้าไปหามัน และทำมันจนสำเร็จ
ลองคิดดู