สรุปทริปจากแดนไทยสู่หลังคาโลกรวมภาพประกอบและบรรยายทิเบตสองขา

[โอ๊ตนนท์]

ทริปแรกในจีน ..โหด...ซมซานไปพักที่เมืองลุน

เราออกจากท่าเรือ ยามเช้าหลังจากพักบนเรื่อ อีกคืน ก็ปั่นผ่านหมู่บ้านต่างๆ ที่อยู่ทางขึ้นเขาทางแยกของเมือง....ซึ่งเป็นทางที่เราไม่คาดไม่ฝันว่ามันจะโหดกว่าที่คิด..ในทางข้างหน้าที่เรากำลังจะไป..สำหรับทริปตอนรับเราวันแรกในจีน...




บรรยากาศก็ยังคงร่มรื่น..มีฝนตกบ้างในช่วงสายๆเกือบเที่ยง..เราแวะหลบฝนกับขอน้ำชาวบ้านข้างทางก่อนเดินทางต่อ..





เหมือง หรือที่โม่หิน ..เป็นสิ่งแปลกตาใหม่ๆสำหรับผม..ไม่เคยเห็นแบบนี้..



ตั้งแต่เช้า..เราไม่มีอะไรตกถึงท้อง ผ่านหมู่บ้านตอนขึ้นเขาตลอดทาง..ไม่มีร้านขายอาหารเลย..มีแต่ร้านขายขนม...ปั่นยันเลยเที่ยง..ยังไม่มีอะไรกินหิวมากๆเลย..มาหยุดกลางหมูบ้าน บนสูงสุดของเขา..และเราก็ได้ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรองท้องคนล่ะถ้วย.. ระหว่างนั้นโรงเรียนเลิกพอดี..






ชีวิตความเป็นอยู่ของเด็กชาวเขา..หาให้เห็นไม่ได้ในเมืองกรุง...

[โอ๊ตนนท์]

จากช่วงเวลาที่เราเริ่มเหนื่อยและบ่นๆท้อนิดๆ บนยอดเขาสูงสุดทางที่เราผ่าน..เริ่มรู้สึกดีขึ้นหลังได้บะหมี่สำเร็จรูป กับการที่ชาวบ้านบอกว่า ทางข้างหน้าเป็นต้นไป ลงเขาอย่างเดียว...



แต่ทว่า..ทางลงเขาก็ไม่หมูๆ ทางที่ปั่นลงเป็นพื้น หินแบบเนี่ยะ..สะเทือนมากๆ แถมบางช่วงเป็นแอ่งน้ำหลุ่มบ่อก็มี เพราะรถบรรทุกยักษ์ใหญ่ ใช้เป็นทางวิ่งผ่านด้วย..







ชักเริ่มสงสัย..เรามากันถูกทางเปล่า?? ทำไมเรายังไม่โผล่ออกเมืองเลย จะเย็นแล้วนะนี่??





ปั่นไปเรื่อยๆ..ใจชักเริ่มหวิวๆ..ก้องมันพามาถูกทางแน่เหรอฟ๊ะเนี่ยะ?? เนี่ยะนะทางลัดของเค้า??

[โอ๊ตนนท์]

และแล้วก็เริ่มเย็นๆราวๆ ห้าโมงเย็น..เห้ย..เราอยู่ส่วนไหนของโลกฟ๊ะเนี่ยะ...





ปั่นไปอีกราวชั่วโมง..ตลอดทางเจอแต่บรรยากาศแบบนี้..จนในที่สุดก็หลุดออกมาถนนใหญ่ คอนกรีตเรียบๆอย่างดี...เอ๊ะมันชักยังไงเนี่ยะ??.. แถมหาโรงแรมที่พักไม่ได้ต้องปั่นต่อไปอีก ยี่สิบโล ถึงจะมีเมืองใหญ่กว่าแถวนั้นหน่อย..





ระหว่างทางปั่นไปอีกเมืองเพื่อหาโรงแรมที่พักสำหรับคืนแรก ในวันเริ่มทริปแรก ก็ได้เรื่อง ก้องปั่นจักรยาน ล้อหน้าตกลงไปหลุมบนถนน ที่มองไม่ค่อยจะเห็นเพราะเริ่มจะมืดบนเขา และตีลังกา ทำให้พ่วง ตัดเอาตีนผีและดร็อปเอ๊าท์หักกระจุ๊ย พร้อมกับโช๊คหน้างอเลย..





ผมเลยรีบจัดการซ่อมให้เสร็จภายในสามสิบนาที..สังหรณ์ใจไว้แล้วว่าสักวันดร็อปเอ๊าท์ต้องหัก เลยซื้อดร็อบเอ้าท์เผื่อรถก้องไว้ชุดนึง...ส่วนตีนผี เอ๊กซ์ที ผมเอาไว้สำรอง ก็ต้องมาใช้ก่อนตั้งแต่ทริปวันแรก.... แถม บรรดายุง มารุมดูดเลือดซ่อมไปเกาไป..ฝนก็ตกเหยาะแหยะ..โอ้ว ทริปวันแรก ต้อนรับซะ..






ป้ายภาษาไทลื้อ กับ ภาษาจีน.แปลกตาดีไม่เคยเห็น.
....มาแวะพักโรงแรมในเมืองลุน..กว่าจะหาโรงแรมได้ก็มืดสนิท รถก็เต็มไปด้วยโคลน เลยต้องจอดรถไว้นอกโรงแรมเหยียบพื้นโรงแรมเค้าทำพื้นเค้าเละมีแต่โคลน..

[โอ๊ตนนท์]

ภาพ ป้าย สองภาษา ไม่แน่ใจว่ามันแปลว่าไร..
.........หลังจากวันนั้นเราพักที่โรงแรม ก็ไม่ทำไรแล้ว..นั่งซ่อมรถ ล้างรถ...นอนแผ่หลาทั้งวันหยุดทริปไปเลยวันนึง..





ศูนย์โทรศัพท์ไชน่ายูนิคอม กับ ไชน่าโมบาย...จริงๆก็ของรัฐบาลทั้งคู่ เพียงแต่ทำมาสองแบนด์ ให้คนเลือกใช้ แต่คนนิยมใช้ไชน่าโมบายมากว่า..

[โอ๊ตนนท์]

สู่เมืองเชียงรุ่ง สิบสองปันนา
เราปั่นออกจากเมืองลุนตั้งแต่เช้าโดย การเริ่มทริปวันที่สองหลังจากหยุดทริปไปวันนึง เราจึงไม่พลาดที่จะหาอะไรกินรองท้องก่อน...ปั่นออกจากเมืองมุ่งหน้าไปสู่เชียงรุ่ง

บรรยากาศ หมู่บ้านสไตร์ ไทลื้อ..





แวะผ่านเมืองที่มีตลาดระหว่างทาง..แวะทานก๋วยเตี๋ยวของชาวไทลื้อคนนี้..พูดไทยได้นิดหน่อยด้วย..




ปั่นต่อก็เจอวัด..เห็นป้ายเกี่ยวกับวิหาร..(ศาลา)มีภาษาไทลื้อ จีน และภาษาไทยบ้านเราด้วย..แต่เขียนแปลกๆ??นิดหน่อย






ป้ายเกี่ยวกับสื่อ ของศาสนาพุทธ?

[โอ๊ตนนท์]

ให้ผมแปลเป็นไทยอีกที น่าจะแปลว่า สวัสดีปีใหม่ แก้วไทยลื้อ ปี1366??? อะไรหว่า??โตคงหมายถึงปีมั๊ง??เพราะตัวภาษาจีนมีคำว่าเหนียน แปลว่าปี?





เพื่อนก้อง ที่ก้องเคยพบ หลายปีก่อน ที่จะมาไทย..ทำงานอยู่ร้านอาหารแห่งนี้ ซึ่งเป็นทางผ่านระหว่างทาง.





บรรยากาศหน้าร้าน..เงียบสงบ พลางทำให้ผมนึกถึงสมัยอยู่ชนบท กับตากับยาย..บรรยากาศคล้ายแบบนี้..แต่ถนนลูกรังแดง..




โอ้ว..นั่นสะพานพระรามแปดเปล่า?? เราปั่นหลงทางบนเขาโผล่กลับมา กรุงเทพเหรอ??

[โอ๊ตนนท์]

สะพานเชียงรุ่นนี่เอง...




ขอถ่ายรูป ก่อนข้ามสะพานหน่อย..




สะพานคล้ายๆ สะพานขึงพระรามแปดบ้านเราจัง..เอ๊ะ?หรือว่าเราเหมือนเค้า??





ข้ามสะพานพระรามแปด เอ๊ยสะพานเชียงรุ่งข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาเอ๊ย..แม่น้ำโขง..ก็เห็นท่าเรือเชียงรุ่ง..ถ้าเรานั่งเรือโดยสารมาก็คง มาส่งเราถึงท่าเรือนี้มั๊ง??

[โอ๊ตนนท์]

ระหว่งปั่นหาที่พัก..ก็เจอ เจ้าของร้านจักรยานใจดี..ทักทายเราสวัสดีครับ.เป็นภาษาไทยเลย..และชวนเราทานมือค่ำด้วย..ขอบคุณคร้าบบบบ...





วันถัดมา หนุ่มน้อย เสี่ยวหลง.. ก็ชักชวนเรา จะพาเราปั่นเที่ยวชมเมืองเชียงรุ่ง..นัดเราตั้งแต่เช้าพาปั่นชมวัด..เห็นลายศิลป วัดออกไปทางจีนๆบางอย่าง..แต่ก็วัดเหมือนไทยพุทธนะแหล่ะ..





เสี่ยวหลงยังพาปั่นซิกแซก ซอกซอนไปตามหมู่บ้านของชาวไทลื้อ..




บรรยากาศสงบ น่าอยู่จัง..

[โอ๊ตนนท์]

ถ่ายรูปคู่กับไกด์หนุ่มซะหน่อย..





พาเราเที่ยวชมบ้านไทลื้อ จนมาเจอทางตันซะแล้ว.. บ้านเค้าดูสงบ ร่มเย็นดีจัง.





ก้อง ถ่ายคู่กับเสี่ยวหลงมั่ง...พาเราหลงไปไหนก็ไม่รู้..หลงสมชื่อเลย




วัดบ้านคอง(คลอง)เชี่ยงรุ่ง..ป้ายวัดยังสามภาษาเลย..

[โอ๊ตนนท์]

มานั่งพัก ร่มทางเดินขึ้นบันได้เข้าวัด...





ก้องเอ่ยปากชวน ไปชมวัดข้างบน ก็เห็นพระภิกษุสงฆ์ รูปหนึ่งกำลังนั่งเรียนภาษาไทยอยู่... ภาษาไทยจริงๆแหะ..





ตัวอักษรภาษาไทยลื้อ..ดูคล้ายๆ ตัวอักษรกำเมืองภาคเหนือบ้านเราเลยเน๊อะ..





เทียบตัวเลข ไทลื้อ พม่า(มั๊ง)อาราบิค และไทย..





ตัวสระภาษาไทยลื้อ...เหมือนกับ และตรงกับภาษาไทยเลย..อะ อา อิ อี อุ อู..แต่เรียงไม่เหมือนกับบ้านเรา

[โอ๊ตนนท์]

ข้างล่าง มองจากบนวัด..ก็ยังคงเป็นบ้านไทลื้อ..





อ่านบ่ออก......ภาษาไทลื้อ..คงจะพูดถึงค่าก่อสร้าง วัดนี้มั๊ง..






ไกด์หนุ่มของเรา พาเรามานั่งดูเครื่องบินลงที่สนามบินเชียงรุ่ง พอดูเสร็จก็พาไป โรงเรียน ที่ญาติเค้าสอนอยู่ และไปเจอ กับนักเรียนไทย ที่มาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ด้วย..





พูดถึงอาหาร ประจำวันเรา นอกจากก๋วยเตียว ราคาสามหยวน ชามเบ่อเริ่มแล้ว..ก็ยังมีอาหารหน้าตาแบบนี้ ทั้งหมด ชุดนี้แปดหยวน หรือสี่สิบบาท รวมข้าวด้วย...อิ่มพอไหม??

[โอ๊ตนนท์]

คงเป็นรายการแข็งขันจักรยานในจีน..แหม.ถ้ามาอยู่ใกล้ๆ เชียงรุ่ง ว่าจะตามไปแข่งสักหน่อย..





ก่อนลากันไปจากเชียงรุ่ง..ในวันรุ่งขึ้น..ถ่ายภาพคู่กับนักศึกษาไทยในต่างแดนซะหน่อย..เอ๊ะๆๆ อย่าเข้าใจผิดนะ...หน้าผมอ่อนที่สุดใช่ม๊า..

[โอ๊ตนนท์]

ตาตุกัง
เราออกจากเชียงรุ่ง มุ่งหน้าสู่ซิเหมา แต่ว่าไปไม่ถึงในวันเดียว เลยพักที่ตาตุกัง..


ระหว่างทางยางล้อหน้ารถของก้องรั่ว เลยหาที่ปะยางที่ปั้มน้ำมันแห่งนี้...ไปนั่งปะยางอยู่แถวหน้าห้องน้ำ เพราะว่ารถบรรทุกวิ่งกันเยอะมากๆ กำลังทำถนนกันใหม่..ไม่สะดวกที่จะนั่งปะข้างถนน เกรงจะไม่ปลอดภัย..กลับโดนพนักงานปั้มไล่ตะเพิด ไม่ให้เรามาอยู่ในปั้มเค้า..เหตุผมคือกลัวเราได้รับอันตรายเพราะปั๊มระเบิด?? มีงี้ด้วย?





ชาวบ้าน แถวๆนี้ก็ยังทำไร่ ทำนา ซะส่วนใหญ่ ผมงง ว่าทำไม นาบ้านเค้าไม่เป็นตารางเหลี่ยมเหมือนบ้านเรา??







พาวเว่อร์บาร์ สไตร์จีนๆ..หรือชื่อเรียกที่เราเรียกกันว่า คุ๊กกี้ทหาร..มันเป็นถั่วบดอัดแทง กินแค่แท่งเดียวดื่มน้ำตามหน่อย..ทำให้อิ่มท้องไปได้หลายชั่วโมงเชียว..







เราใช้เส้นทางเก่า ซึ่งเป็นถนนที่ไม่ค่อยมีรถใช้แล้ว..เพราะมีถนนทางด่วน เรียบๆวิ่งตรงทะเลุเขาตลอดทาง ซึ่งเป็นการเดินทางที่เร็วกว่า ถนนสายเก่าที่เราปั่นหลายเท่า..



เส้นทางเก่า ที่คู่ขนานกับ ถนนใหม่ซูปเปอร์ไฮเวย์ มันจะรัดเลาะ รอดใต้ถนน ไปมาแบบนี้ตลอดหลายรอบ..นานๆจะมีรถชาวบ้านวิ่งสักที.. ข้างทางจะมีร้านขายน้ำไว้สำหรับเติมรถบรรทุก..เพื่อคอยไปหล่อเลี้ยงเบรคของรถบรรทุก..





ยามเย็นๆ ถนนที่เราปั่นคู่ขนานกับซุปเปอร์ไฮเวย์ก็เริ่มแยกออกจากกัน ทางสายเก่าเรามันพาเรามุ่งไปสู่ป่าเขา พระอาทิตย์ก็ตกดิน จนมืดสนิท..เราไปถึงตาตุกัง หาที่พัก ซึ่งเป็นที่พักสำหรับพวกคนขับรถบรรทุก มักจะมาพักกัน แต่ดูแล้วค่อนข้างเงียบเหงา..เพราะว่าตั้งแต่มีถนนสายใหม่ รถไม่ค่อยมาใช้เส้นทางนี้แล้ว..

[หางแฮ้ม]

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวสนุกๆครับ

[SOMA@Tanin]

ขอติดตามด้วยคนครับ