>>>เชียงของ-หลวงน้ำทา-ซาปา-ปักกิ่ง/Thank you Chinese<<<

[ping_deb]

คร่าวๆก่อนนะครับเนตช้ามาก

[hbongkot]

ว้าว พี่มุก นึกไม่ถึงจริงๆว่าคนที่แนะนำให้นกเปลี่ยนยางจะเป็นคนที่ปั่นไปเมืองจีน สุดยอดค่ะพี่ ^^ ทริปหน้า เดวนกขออาสาไปส่งพี่ตรงทางออกยุธยานะคะ 55555

..................................................................................................................

สวัสดีครับ เอาไกลกว่านั้นหน่อยก็ได้ครับ ประมาณเชียงของก็พอครับ .................................มุก

[มุก]

สวัสดี น้องวุฒิ ยินดีด้วยสำหรับการเดินทาง"ตามหารักแท้"ครั้งนี้ หวังว่าคงกลับมาคงได้ฟังเรื่องสนุกๆนะครับ

[ping_deb]

ขอบคุณครับพี่มุก ที่นี่ค่อนข้างจำกัดการใช้เวปไซด์น่ะครับ

ไม่งั้นได้เล่ากันทางเฟซบุ๊คได้

ขอบคุณที่แนะนำและเป็นกำลังใจ รวมถึงข้าวหมูแดงแสนอร่อยมื้อนั้นด้วยครับ

[มุก]

สวัสดีน้องวุฒ ที่หนันหนิง เป็งไงบ้าง ฝนตกชุกอยู่มั๊ย??? หลังจากน้องไปไม่กี่วัน พี่มีแขก แต่เป็นชาวจีนมาเยี่ยม นักศึกษา ม.หนันหนิง น้องแชมป์ กับน้องเมย์ (ชื่อไทย) คงเป็นรุ่นพี่ของแฟนน้อง พี่เลยพาไปกินข้าว จริงๆน้องๆตั้งใจมาเลี้ยงข้าวพี่ แต่พี่ไม่ยอมให้แกจ่ายเอง น้องๆ ให้เหตุผลว่า ตอนนี้พวกเขามีงานทำแล้ว เขาอยากตอบแทนอะไรเล็กๆน้อยๆ พี่เลยเอาภาพมาโชว์นิดหน่อย ถามน้องๆที่หนันหนิงให้หน่อยซิ คิดถึงส้มตำไทยมั๊ย บอกน้องๆที่นั่นว่า พี่มุก คิดถึงทุกๆคน โดยเฉพาะ น้องใบไผ่ (jing ling) และน้องแพร (liyuting)

[ping_deb]

สวัสดีครับพี่มุก ตอนนี้มีนักศึกษาภาษาไทยมาสอบถามค่อนข้างมากครับ

มีทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง ผมมีโอกาสได้เล่าเรื่องพี่มุกคนเก่งและได้เปิดกระทู้ให้พวกเขาได้มีโอกาสชมการเดินทางไปปักกิ่งของพี่ด้วยครับ

เขาชื่นชมพี่มากๆ และบอกว่าชอบมิตรภาพของคนไทยครับ อยุ่ที่นี่ได้รับความช่วยเหลืออย่างอบอุ่นมากครับ

ปีหน้าผมคงมีโอกาสได้มาศึกษาต่อที่นี่ด้วยครับ มีหลายๆคนที่ไปไทยมาแล้วคิดถึงไทยมากครับ และได้มีโอกาสเล่าเรื่องประเทศไทยให้กับรุ่นที่ำกำลังจะไปด้วยครับ

เป็นการเกริ่นนำและสร้างกำลังใจให้เขาครับ และหากเจอคนที่รู้จักพี่มุกจะฝากความคิดถึงให้นะครับ แต่ตอนนี้คนจีนชอบเรื่องการเดินทางของคนไทยที่มาจีนมากครับ

ที่นี่ฝนไม่ตกผิดกับก่อนเข้าชายแดนจากหน้าเป็นหลังมือเลยครับ และพรุ่งนี้จะได้มีโอกาสออกทริปกับนักศึกษากลุ่มหนึ่งครับ ไปกันสิบกว่าคน ไปห้าัวันครับ

ไปที่ไหนไม่ทราบครับตามๆเขาไป แล้วจะเก็บภาพมาฝานะครับ

ปล รูปที่สถานีที่พี่ถ่ายให้ผมสวยจัง ได้แต่งหรือเปล่าครับ ผมคิดว่าผมถ่ายรูปไม่สวยเลย

สุดท้ายอยากบอกว่าวันนึงกล้องโดนลักไปขณะเที่ยวอยู่โดยไม่รู้ตัว แต่ตำรวจจับผู้ต้องสงสัยได้และมาตามไปดู โชคช่วยจริงๆครับ ไม่งั้นหายหมด

ไม่เสียดายล้องแต่เสียดายรูปครับ

ส่งท้ายด้วยภาพบรรยากาศที่บ้านคุณแฟนครับ ปลูกเห็ดหลินจือด้วยคับ

[มุก]

สวัสดีน้องวุฒ รูปน้องน่ะ พี่มิได้ตกแต่งนะครับ เขาเกิดมาหล่อเอง

ทุกๆที่มีคนไม่ดีปนอยู่บ้างครับ ต้องระวังนิดนึ่ง แต่เชื่อว่าเป็นแค่คนส่วนน้อยนิดของทุกสังคม โชคดีที่ได้ของคืน แปลว่าตำรวจเขาเอาจริง พี่ก็เพิ่งโดนฉกกระเป๋ากล้องคาร้าน ได้คืนแล้วเช่นกัน

..พี่ฝากขอบคุณชาวจีนทุกๆคนด้วยครับ บอกพวกเขาว่า ประเทศเขายิ่งใหญ่และมีสิ่งที่น่าภูมิใจอยู่มากมาย แต่สิ่งหนึ่งที่พี่จะไม่มีวันลืมเลือน คือ ความมีน้ำใจของชาวจีนทุกๆคน ซึ่งเป็นที่มาของมิตรภาพต่อเนื่องในเมืองไทย ที่พี่ปฎิบัติต่อนักศึกษาจีน ในไทย และมิตรภาพนี้จะอยู่ในใจของพี่เอง และหวังว่ามิตรภาพนี้ จะอยู่ในใจของชาวไทยและชาวจีนดลอดไป

มีภาพมาโชว์ อีกนิดหน่อยครับ

[มุก]

ภาพน้องๆ ที่ถ่ายที่ประเทศจีน หลังกลับจากศึกษาจบจากเมืองไทย

[ping_deb]

สวัสดีครับพี่มุก โห พี่อยู่ในรังยังโดนลักกล้องเลยหรอครับ โชคดีครับที่ได้คืน ดีใจด้วยครับ

มีเรื่องจะปรึกษาพี่ครับ เนื่องจากตอนนี้เรตติ้งความสนใจ เรื่องพี่มุกไปปักกิ่ง ไม่เพียงแต่เป็นที่น่าสนใจแก่นักศึกษาวิชาภาษาไทยเท่านั้น
ตอนนี้มีนักศึกษาที่ศึกษาวิชาภาษาอื่นๆสนใจเป็นจำนวนมาก และอยากเข้าใจคำพูดและความรู้สึกของเรื่องเล่าในกระทู้นี้ จึงจะขออนุญาตนำบทความในกระทู้นี้บางส่วน
ได้แปลเป็นสองภาษาคือไทยและจีนคู่กันไป เพื่อเป็นที่เข้าใจของชาวจีนครับ เพราะเสียเรียกร้องเยอะครับ

จึงสอบถามมาว่าเห็นสมควรและอนุญาติหรือไม่แล้วแต่ความกรุณาครับ

และผมเคยบอกน้องๆที่กำลังจะไปศึกษาแลกเปลี่ยนที่ไทยครับว่า ปิดเทอมจะพาไทยเที่ยวพัทยาและอยุธยา และพาไปเยี่ยมพี่มุกตัวเป็นๆครับ

บางคนฝากบอกว่าคิดถึงส้มตำและก๋วยเตี่ยวเรือของไทยมากครับ

[มุก]

...สวัสดีน้องวุฒ ครับ ดีใจมากๆ ที่กระทู้นี้ไดรับความสนใจจากชาวจีน ดีใจที่กระทู้นี้ ทำให้ชาวไทยและชาวจีน มีความรู้สึกที่ดีต่อกัน ซึ่งพี่เองก็มุ่งหวังให้เป็นเช่นนั้นแต่เดิมอยู่แล้ว ตั้งแต่คิดคำขอบคุณเป็นภาษาจีนแล้ว เพราะพี่ประทับใจมากสำหรับนน้ำใจของชาวจีน
...ส่วนเรื่องแปลเป็นภาษาจีนนั้น เป็นเรื่องที่น่ายินดีครับ แต่น้องวุฒหมายถึงแปลในกระทู้นี้ใช่มั๊ย หรือเปิดกระทู้ใหม่พากษ์เป็นภาษาจีนล้วนๆไปเลยครับ..ลองเสนอมาซิครับว่าเป็นแบบใหน สำหรับตัวพี่เองหากแทรกภาษาจีน พี่สามารถแก้ใขและแทรกภายหลังในกระทู้เดิมได้ไม่ยาก แต่ต้องมีภาษาจีนพิมพ์ส่งมาให้พี่แทรก มันก็ยุ่งยากตอนนี้แหละ .
...แต่หากน้องวุตจะเปิดกระทู้ใหม่แล้วก๊อปปี้รูปจากกระทู้นี้ไปก็ยินดีครับ (อยากให้เปิดกระทู้ในห้อง Ayutthaya Cafe'เพราะพี่เป็น moderater ดูแลแก้ใขได้ง่าย) เพียงแต่รูปในกระทู้นี้หายไปเกือบครึ่ง ความสมบูรณ์ด้านการบรรยาภาพจึงขาดหาย แถมภาษาที่พี่ใช้ก็เป็นแบบพื้นๆ กลัวว่าจะอ่านไม่สนุกครับ แต่ถ้าน้องวุฒคิดว่ามันโอเคแล้ว น้องจะใช้วิธีใหนในการอธิบาย เพื่อเป็นประโยชน์ต่อคนจำนวนมาก ก็ตัดสินใจเลยครับ

...ฝากบอกชาวจีนว่า หากมีโอกาสอยากปั่นไปประเทศจีนอีกครับ แต่แผนเดินทางไกล "ไทย-อังกฤษ" ของพี่ในปี 2012 ก็ผ่าน สิบสองปันนา-ทิเบต ประเทศจีน ก่อนเข้าเนปาล-อินเดีย ฯลฯ พี่เคยคิดหวังว่าถ้ามีโอกาส อยากจะพบชาวจีน คนที่เคยช่วยเหลือพี่ เท่าที่ทำได้ สักครั้งเหมือนกัน ยังประทับใจคุณป้า,คุณลุง เจ้าของโรงแรม ที่เอาเสื้อ-กางเกง ของพี่ไปซักให้ โดยไม่นึกรังเกียจ แถมยังเคาะประตูเรียกไปร่วมโต๊ะอาหารไม่หาย และยังมีคนอื่นๆอีกมากมาย บรรยายไม่ไหวจริงๆ .....ขอบคุณครับ

[rainbow]

มิตรภาพที่ต้องเจียรนัย

โดย Rainbow

ในการเดินทาง ผ่านบ้านเรือนผู้คน ความที่เราแตกต่างกัน เราอาจเขม้นมองผู้แปลกหน้า ที่ทำอะไรอยู่อาจหยุดชั่วขณะ แล้วก็สังเกตผู้มาใหม่ ผมขี่รถผ่านไปชาวบ้านที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ มองมาที่ผมเป็นตาเดียวกัน ที่สนทนาอยู่ก็หยุด เด็กที่เล่นอยู่ก็เลิกเล่น

ธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตเมื่อเผชิญความแปลกหน้า สิ่งแรกคือหลีกเลี่ยงอันตราย หรือความไม่พอใจต่างๆ ต่อเมื่อแน่ใจแล้วว่า ไอ้หมอนี่ มันไม่เป็นภัยแน่แล้ว แววตาที่เคยมองก็เปลี่ยนไป กลายเป็น “แล้วมันเป็นใครมาทำไรแถวนี้”

ผ่านการทำความรู้จัก พอรู้คร่าวๆว่าเราเป็นใครมาจากไหนแล้วจะไปไหน การรับรู้ก็คลี่คลายกระจัดกระจายกันไปตามภูมิธรรม บ้างก็ว่าท่ามันจะบ้า จู่ๆก็มาขี่จักรยานขึ้นภูเขา ทรมานร่างกายเป็นปัญจวัคคีย์ บ้างก็เห็นว่าแปลกดี ให้ความสนใจห้านาที แทนที่จะเป็นครึ่งนาทีแบบคนอื่นเขา บ้างปลาบปลื้มตื่นตะลึง รับรู้ได้จากคำถามและแววตา ที่น้อยลงไปอีกที่คลี่คลาย ถักทอ ร้อยรัด เป็นมิตรภาพใหม่ขึ้นมา ซึ่งย่อมต้องใช้เวลาหนึ่ง

ส่วนผสมที่สร้างสรรค์มิตรภาพขึ้นมาย่อมต้องการเวลาเสมอไป เฉกเช่นการปรุงอาหาร , เขียนหนังสือ , หรือเจียรนัย ไม่มีทางที่นึกปรุงก็เสร็จปุ๊บเลย เขียนปั๊บสมบูรณ์ทันที กว่าจะเอาอักษรที่มีกว่าสี่สิบตัวมาวางเรียงกัน ไม้เอกอยู่ตรงไหน สระอาไว้ที่ใด ย่อมต้องใช้เวลาร้อยเรียง

เวลาที่เพาะปลูกมิตรภาพ บอกไม่ได้ว่าต้องใช้เวลานานสักเท่าใด แต่ที่แน่ๆต้องผ่านการ “ปรับเกลียว” เหมือนร่องเกลียวที่ขวดกับฝา แม้จะเป็นขนาดเดียวกัน แต่ต้องให้มันลงร่องกันด้วย ปีนเกลียวเมื่อไรเป็นต้องถอย แล้วเอาใหม่ บางคนทีเดียวเข้าเลย บางคนถอยหน้าถอยหลังอยู่นั่นแหละกว่าจะเข้ากันได้

คนในกรุงเทพ แม้จะรู้หน้ากันว่าเป็นคนในซอยเดียวกัน แต่ถ้าไม่รู้จักทักทายพูดคุยกันไว้ มิตรภาพก็หาเติบโตไม่ แม้จะผ่านเข้าออกซอยเป็นปีๆ เผลอๆอคติต่างหากที่ลุกลาม เป็นเพราะพวกเขาไม่ได้บ่มเพาะมิตรภาพนั่นเอง

มิตรภาพที่ผ่านการบ่มเพาะแล้วที่ให้ผลเติบโตน่าชื่นใจ จะทำให้เราเห็นข้อแตกต่าง จากวันแรกๆที่หวาดระแวงกันจนมาถึงวันที่พร้อมจะหันหลังชนกันได้ เมื่อหันหลังชนกัน มันเท่ากับแสดงความไว้วางใจท่วมท้นที่ให้แก่กันและกัน ว่าอีกฝ่ายย่อมไม่ใช้คมดาบแทงมาจากเบื้องหลัง

คนเก้าสิบแปดคนในร้อย ล้วนแล้วแต่ถ้าเจียรนัยออกมาย่อมจะกลายเป็นอัญมณีที่ทรงค่าทั้งสิ้น ส่วนใครจะเป็นทับทิม ใครจะเป็นบุษราคัม หรือใครจะเป็นเพชรก็แล้วแต่

ขี่จักรยานผ่านมา เรามองเห็น คนธรรมดาๆหนึ่งคนที่ไม่ต่างจากกรวดหินรายทางนับไม่ถ้วน แท้จริงพวกเขาหาใช่กรวดไร้ค่า พวกเขาต่างเป็นอัญมณีเกือบทั้งนั้น เพียงแต่ยังไม่ได้เจียรนัยเท่านั้นเอง

เมื่อเจียรนัยเข้า ความงดงามจึงประจักษ์ เกิดมาเพิ่งเคยเห็น ไม่มีหินใดน้ำงามเท่านี้เลย มันผูกพัน ใจมันเริ่มเกาะเกี่ยวรัดรึง

แต่ธรรมชาติของการเดินทางเป็นกิจกรรมที่ต้องคำสาป เมื่อเจียรนัยเสร็จ ไม่ว่าจะได้น้ำงามขนาดไหน ไม่ว่าจะได้มูลค่าประมาณใด แต่เราต้อง “วางไว้” จับต้องยึดครอง เอาเป็นของตัวเองมิได้

วันหนึ่งวันใดก็ต้องออกเดินทาง แล้วเราก็ต้องพรากจากกัน น้ำตารื้นขึ้นมาเมื่อใด ใจจะขาดปานนั้น แล้วนี่มันอะไรกัน เจียรนัยเพื่อพบ และพบเพื่อจะต้องวางมันลง มันทุกข์แท้ๆเลยนะเนี่ยะ

ความประการนี้ ไม่ใช่ไม่รู้ก่อนเดินทางว่าจะไปเจอะไปเจอกับอะไร แท้จริงมาก็เพื่อจะเจอนี่แหละที่ต้องการ ชีวิตปกติมันน่าเบื่อหน่าย หาอะไรทำ ดีซะอีกที่เจออัญมณี แต่ตระหนักไม่ว่า เจอแล้วต้อง “วางไว้” ต้องจากพราก

จากมืดหม่นมัวในม่านหมอก เขาสูงชันสยายตัวเผยความงามในยามต้องแสงอรุณ แต่ละนาทีที่เปลี่ยนไป จนสว่างประจักษ์เมื่อเช้าเต็มที่ว่ามันงดงามขนาดไหน

ผมกำลังเขียนอยู่บนชั้นที่สามในห้องนอนตามลำพังตั้งแต่ยังไม่สว่าง จนเดี๋ยวนี้ทิวทัศน์ข้างบนนี้ที่งดงามจึงเผยให้เห็นเต็มตา


05.50 น.
12 กรกฎาคม 2553
Tuan Giao เวียดนาม

[rainbow]

ดมควันบุหรี่ชาวจีนมากๆแล้วเลยเขียนอันนี้

โดย Rainbow

จากประสบการณ์ของผม ชายชาวจีนสูบบุหรี่กันมากมาย
กล่าวได้ว่า ที่เห็นใครไม่สูบนั้น ไม่ใช่เพราะเขาไม่สูบ
แต่เป็นเพราะเขายังไม่ถึงคราวจุดเท่านั้นเอง
ต้องขอวิจารณ์แรงๆว่า ผู้สูบที่นี่สูบกันอย่างไม่เกรงใจผู้อื่นว่า
ควันจะไปรบกวนใครหรือไม่ ไม่ยอมเลี่ยงกันเลย

เป็นเรื่องที่น่าคิดว่า ดัชนีชี้ค่าระดับการพัฒนา
จะมีค่าสหสัมพันธ์กับอัตราการสูบบุหรี่ของประชากรหรือไม่ ขนาดไหน

09.22 น.
31 กรกฎาคม 2553
กุ้ยหลิน จีน

[มุก]

คุณลุงกฤตย์ครับ เมื่อไหร่จะเปิดกระทู้รายงานทริป หรือ กระทู้เล่าเรื่องการเดินทางของคุณลุงครับ ด้วยการเล่าเรื่องแบบนักเขียนฝีมือดี เข้าใจว่าเพื่อนๆนักปั่นจำนวนมาก รวมทั้งผมก็รออ่านกันอยู่ครับ

[rainbow]

คงไม่เปิดหละครับ
และใช้หน้ากระทู้นี้ร่วมกับคุณมุกได้ไหม
คอยร่วมตอบปัญหานักจักรยานที่ปรารถนาเดินทางไปจีนบ้าง

ผมเชื่อว่า ยังมีพวกเราจำนวนไม่น้อยกำลังรวบรวมกำลังใจ
และเงินตราเพื่อเดินทางไปในเส้นทางนี้

ผมตั้งใจอย่างยิ่งที่จะเป็นเพื่อนให้คำปรึกษาอย่างจริงจัง
เพื่อให้ท่านที่อยากไป ไปได้สำเร็จ หรือมีอุปสรรคน้อยที่สุด
ถ้าเป็นกระทู้นี้ จะทำให้เรา 2 คน ช่วยตอบและให้ข้อมูลอย่างแข็งขัน
2 มุม 2 ความคิด จะช่วยให้พวกเรารอบด้านขึ้น

เช่น ประสบการณ์ของผมลักไก่ เข้าทางด่วนไม่สำเร็จ
โดนไล่ออกแทบตั้งตัวไม่ติด แม้จะชะแว้บเข้าไปจนได้แล้ว
ตำรวจทางหลวงยังตามมาอุ้มเราขึ้นรถปิ๊กอัพเขา ออกไปจนได้ เป็นต้น
ที่แตกต่างจากคุณมุกเป็นต้น

[rainbow]

ลีลาของแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน
ของคุณมุกเป็นอย่างที่เห็น
ของผมจะเป็นตัวอักษรบรรยายความ
ที่มีเนื้อหาไม่เป็นไปในท่วงทำนองสารคดีเดินทางท่องเที่ยวนัก
แต่กลับมีกลิ่นอายของความครุ่นคำนึงถึงมิติภายใน
ที่หลายคนไม่อยากอ่าน อยากดูรูปมากกว่า
ก็แล้วแต่คนชอบนะครับ

เอาตัวอย่างนี้ไปดูเรื่องนึง


อยากให้ลองกันทุกคน

โดย Rainbow


ทักษะของการเดินทางไกลด้วยจักรยานเช่นนี้ ผมขอย้ำว่า อยู่ที่ส่วนผสมต่างๆของความสามารถจัดการกับปัญหา และดำเนินครรลองชีวิตตัวตนได้อย่างราบรื่น และเป็นตัวของตัวเอง

โทษที ที่เขียนยาก ฟังแล้วไม่รู้เรื่อง

คนจำนวนมากมักยกให้คนที่ทำได้อย่างนี้เป็นเรื่องของความสามารถทางกายเป็นอันดับแรก ที่ผมจะบอกว่า “ไม่ใช่เลย” และมีคนอีกจำนวนหนึ่งบอกว่า “อยู่ที่ใจ” ประมาณว่า เป็นความแน่วแน่ ปักหลักมั่นคง ใจเป็นประธาน ถ้าใจผ่าน ทุกอย่างย่อมผ่านไปด้วยดี ผมว่าตรงนี้ถูกเพียงส่วนเดียว แต่คนส่วนใหญ่ยกนิ้วให้เรา เขาก็ยกให้ตรงนี้

ปัญหาของเรา ครรลองชีวิตของผู้เดินทางเอง ย่อมมีความเป็นตัวของตัวเอง มีรสนิยม และมีความเปราะบาง ทนทาน และนิยามในมิติต่างๆ หลากหลาย

คนหนึ่งเกลียดร้อน แต่ถ้าหนาวเย็นจะปั่นสบาย บางคนกลับกัน มันย่อมไม่ใช่ที่เราจะมาให้คุณค่าว่าแบบไหนเป็นมาตรฐานที่คนอีกแบบต้องปรับปรุงแก้ไขเข้ามาหา เรื่องของเรื่องก็คือ เราจะผ่านพ้นอุปสรรคต่อหน้าต่อตานี้ไปได้อย่างไรกันให้มีแรงเสียดทานเกิดขึ้นน้อยที่สุดต่างหาก

คำแนะนำของนักเดินทางรุ่นบุกเบิก ย่อมมีสถานะเพียงแค่เป็นแนวทาง ซึ่งย่อมไม่มีทางเป็นทางออกสำเร็จรูป ถ้าติ้ดต่างเป็นแบบนี้ ถ้าเป็นฉัน ฉันที่รู้สึกอย่างนี้ รสนิยมอย่างนี้ คิดอย่างนี้ ให้ข้อสรุปว่า “ฉันจะแก้ปัญหาอย่างนี้”

แต่เมื่อมาเป็นตัวเรา ปัญหาอาจไม่เกิด หรือไม่เป็นตัวปัญหาก็ได้ เราไม่ได้รู้สึกหนักหนาอะไรก็ปล่อยไป ทนได้ หรืออาจจะไม่ต้องทนด้วยซ้ำ

ผมจึงค่อนข้างเน้นความสามารถของผู้เดินทางแต่ละคน จะจัดการกับตัวเองให้ลงตัวได้อย่างไรมากกว่าพลกำลัง

ลำพังการขี่ปั่นวันละ 80 – 120 ก.ม.ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เมื่อผมขี่ได้ใครๆก็ขี่ได้ แค่ลงมือทำ ค่อยๆเรียนรู้ไป มันก็ได้ของมันเอง

ติ้ดต่างว่าคุณผู้ไม่เคยมีประสบการณ์เลย และไม่ได้รับคำแนะนำใดๆจากผู้มีประสบการณ์ด้วย เริ่มที่ลองออกหมุนล้อออกไปเลย ไม่ต้องซ้อม ไม่ต้องฝึกปรือ เล่นมันเลย ผมว่าเราทำมันได้นะ และยังแถมบอกด้วยอีกว่า มันเป็นวิธีที่ดีวิธีหนึ่งทีเดียว ข้อที่โดดเด่นของมันก็คือ วิธีการนี้มันปกป้องไม่ให้คุณติดอยู่กับรูปแบบหนึ่งรูปแบบใด ทุกพฤติกรรมที่คุณทำ มันจะลงตัวในที่สุด

ดังนั้น ในทางปฏิบัติ ไม่มีนักริเดินทางผู้ใดจะเดินหน้าไปอย่างสิ้นไร้คำแนะนำจากผู้อื่น ย่อมมีโอกาสได้อ่านได้ฟังมาบ้างไม่มากก็น้อย จำไว้ว่า แค่ “ฟังไว้” อย่าเชื่อสุดจิตสุดใจ

แม้กรณีจะแตกต่างกัน ทำให้สิ่งที่เกิดขึ้น คลี่คลายและให้ผลสรุปกับนักเดินทางผู้หนึ่งแตกต่างอย่างคนละขั้วกับที่หนังสือ Lonely Planet เคยแนะนำไว้ ย่อมไม่ใช่เหตุที่จะยกมากล่าวได้ว่าหนังสือนี้บกพร่อง การเดินทางไปจริงมันย่อมมีเรื่องของชะตากรรมเข้ามามีบทบาทอยู่พอสมควร อย่าลืมว่า บางรายที่กรณีเกิดขึ้นคลี่คลายและผลลัพธ์มันตรงเป๊ะๆกับคำแนะนำเหล่านั้นก็มีไม่น้อย นักเดินทางชั้นหลัง จึงได้อานิสงส์กับคำแนะนำนั้นไป

ให้นักเดินทางผู้อาจจะมาใหม่ระวังติดกับดัก “อยู่ที่ใจ” นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะกล่าวเล่าได้ง่ายๆ ความที่ใจเป็นใหญ่นั้น มันควรให้ความระวังที่ตรงไหน สิ่งนี้ผมขอยกให้เป็นเรื่องของประสบการณ์ เชิงประจักษ์นิยมทำหน้าที่ของมัน

ขอให้ลองเลย เลือกเอาแบบน้อยๆก่อน ให้เริ่มนับประสบการณ์ชิ้นที่หนึ่งจากตรงนี้ เดี๋ยวรู้เอง ไม่ว่ามันจะคลี่คลายออกมาอย่างไร ผมค่อนข้างกล้ารับประกันว่า “มันจะอร่อยแน่” มันมีประโยชน์แน่ แล้วก็คุ้มค่าเสมอ จริงๆนะผมอยากให้ลองกันทุกคน

ปีละครั้งหรือสองปีครั้ง ที่ทุกคนควรจะได้ทบทวนสัจจะชีวิต ที่แม้เราจะเคยรู้แล้ว แต่ควรกลับมาทำความคุ้นเคยใหม่อีกครั้ง เพื่อให้มันได้สอนใจตนเอง น้อมนำให้ชีวิตถูกดัดแปลง ขัดถู ตะไบ ตอกตี ลบเหลี่ยมมุมที่ไม่เข้าท่าออก เสริมแต่งส่วนที่น่าพิสมัยออกมา

เป็นเด็กเล็ก พ่อแม่อบรมสั่งสอน โตแล้วพ่อแม่สิ้นบทบาทไป บ้างก็สิ้นบุญไปแล้ว หมดโอกาสกล่าวตักเตือน
ตนเองต้องรู้วิธี เลือกที่จะกระโจนลงเบ้าเตาหลอมเพื่อเคี่ยวกรำขึ้นรูปใหม่เป็นบางโอกาส

อย่าปล่อยตัวเลื่อนลอย ผ่านไปปีแล้วปีเล่าจมจ่อมอยู่กับงานเดิมๆ เป็นปีๆ ที่ไม่มีอะไรใหม่ ถามหน่อยว่าการงานมันศักดิ์สิทธิ์นักรึกับการแก้ปัญหารายวันทีละเรื่อง ทีละเคส นอกจากชีวิตจะไม่งอกงาม ไม่เติบโต ไม่เรียนรู้ แล้ว ชีวิตคุณจะอับเฉาลงโดยคุณไม่รู้ตัว โดยมีความสำเร็จแบบในกระแสหลอกให้เกิดมายาภาพว่า คุณควรทิ้งชีวิตที่มีค่าของตัวเองให้กับมัน


08.25 น.
2 สิงหาคม 2553
แห่งหนึ่งในจีน