ทุกอย่างล้วนมี 2 ด้าน เหรีญนก็มี 2 ด้าน มุมมองของแต่ละคนก็แตกต่างกันไปครับ
แต่ถ้าถามว่างานนี้จัดเพื่อใคร???
ในมุมมองของผมคือ งานนี้จัดขึ้นเพื่อ"รณรงค์ให้คนมาใช้จักรยาน" คนที่ใช้จักรยานในชีวิตประจำวันอย่างตามี ยายมา หรือคนขายปลาหมึกปิ้ง ฯลฯก็คงไม่ต้องรณรงค์ให้เสียเวลา เพราะยังไงพวกท่านก็ใช้จักรยานอยู่แล้ว
แต่เป้าหมายน่าจะเน้นไปที่ผู้มีรถส่วนตัวอยู่แล้วให้มาขับขี่จักรยาน เพื่อช่วยโลกสีเขียว และเพื่อผลักดันให้เกิดสิ่งที่จะช่วยเสริมความปลอดภัยในการขับขี่จักรยาน
ถ้าสามารถขี่จักรยานในกรุงเทพๆด้อย่างปลอดภัย ไม่มีรถเมล์ ไล่จี้ตรูดจักรยาน ไม่มีแท็กซี่ปาดหน้าจักรยานเพื่อเข้าไปรับผู้โดยสาร ไม่มีรถยนต์ส่วนตัวบีบแตรไล่หรือ ขับรถปิดทางเล็กๆ ขณะรถติด ประมาณว่าตูไปไม่ได้ พวกมึ..แกก็ไปไม่ได้ แน่นอนว่าที่พูดมานั้นหมายถึงเลนจักรยานที่ไม่มีรถประเภทอื่นมาใช้ได้
ฟังดูก็อาจจะเห็นแก่ตัวที่จะต้องมีเลนเฉพาะของจักรยาน แต่ถ้าถามว่าหากทุกคนเห็นว่าการขี่รถจักรยานปลอดภัย อยู่ในเลนที่เป็นสัดเป็นส่วน จะมีคนหันมาขี่จักรยานเพิ่มมั้ย แน่นอนคนมีฐานะมีรถยนต์ขับคงไม่คิอจะมาขี่จักรยานให้เหนื่อย ถ้าจะออกกำลังกายไปฟิตเนสดูสาวๆ ในชุดรัดรูปแล้ววิ่งอยู่บนลู่วิ่งดีกว่า
แต่สำหรับผู้ที่โดยสารรถสาธารณะเมื่อเห็นความปลอดภัยในการขับขี่ จะไปเสียเวลารอรถเมล์ทำไม สู้หาจักรยานราคา 1-2พันมาขี่ไม่เร็วกว่ารึ แถมปลอดภัยต่างหากเพราะมีเลนเฉพาะ คนขับมอเตอร์ไซค์ที่ดาวน์มอเตอร์ไซค์มาขี่เพราะเบื่อการใช้รถสาธารณะแบบนี้ และเพราะมอเตอร์ไซค์วางดาวน์แค่ 500 หรือไม่ก็ไม่ต้องวาเงินดาวน์ก็ได้ จึงเลือกมอเตอร์ไซค์ขี่ แต่ก็ต้องเป็นหนี้อีกไม่รู้กี่ปี แต่ถ้าซื้อจักรยาน 1-2พันก็ได้เป็นเจ้าของ ไม่มีหนี้สิน เดินทางสะดวกปลอดภัย(หากมีเลนจักรยาน)
ถามว่าถ้ามีเลนจักรยานที่จะช่วยให้ชีวิตสะดวก รวดเร็ว และปลอดภัย คุณจะยังคงยอมติดแหงกอยู่กับรถเมล์บนถนนเป็นชัวโมงๆ หรือไม่
แต่อีกด้านก็คงจะมีเสียงบ่นๆ ออกมาว่าไอ้พวกจักรยาน แหม่มทำรถติดไม่พอ เอือกเอาถนนไปใช้เลนนึงโดยที่พวกตูเข้าไปเอี่ยวไม่ได้ ภาษีพวกตูก็จ่ายนาโว๊ย(แต่ก็เลี่ยงแล้วเลี่ยงอีก จ่ายให้น้อยที่สุด ยังไม่เคยเห็นมีใครยอมจ่ายภาษีแบบเต็มๆ โดยไม่อิดออด ไม่ใช้สิทธิลดหย่อนภาษี เพื่อให้ประเทศก้าวหน้าสักคน)
จะสรุปง่ายๆ ก็คือว่างานนี้ไม่ได้ทำเพื่อตามียายมา แต่เพื่อให้นักการเมืองที่ขี่จักรยานเอาหน้าผ่านกล้องโทรทัศน์ ได้รับรู้ถึงจำนวนและพลังของคนใช้จักรยาน ให้คนที่ได้พบเห็นเกิดความสนใจและหันมาขี่จักรยาน (วันงานผมได้ไปซื้อน้ำกินที่แผงลอยที่สวนจตุจักร แม่ค้าถามว่าเห็นเมื่อเช้ามีขี่จักรยานขบวนใหญ่ ดีเน๊อะ เห็นแล้วอยากขี่บ้าง แต่อย่าไปถามคนขับรถใช้ถนนละ เค้าไม่ต่อยให้ที่ทำรถติดก็บุญแล้ว แต่พวกพี่ก็ใช้ถนนทุกวันอยู่แล้วนา
ขอแก็งจักรยานซิ่งกวนเมืองสักวันไม่ได้เหรอ??)
ซึ่งนี่ก็คือการรณรงค์ จะทำเพื่อใครละ ไม่มีหรอก ก็แค่อยากให้คนหันมาขี่รถจักรยานเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอื่น นอกเสียจากคนบางกลุ่มช่วยสนับสนุนงานนี้ เพื่อคะแนนเสียงในการเลือกตั้งครั้งต่อไปเท่านั้น
ส่วนเรื่องการแต่กายเหรอ ใครจะใส่แบบไหนก็ไม่ผิดไม่ใช่เหรอ จะไม่ใส่หมวกก็ไม่มีใครว่านิ ฟิกเกียร์ก็ใส่หมวกแฟชั่นจะตายไป แต่ถ้าใส่หมวกกันกระแทกมันจะปลอดภัยกว่าหรือเปล่า เสื้อ?? ใส่เสื้อระบายเหงื่อให้ตัวแห้งสบายตอนขี่มันไม่สมควรเหรอ มันผิดกาละเทสะเหรอ จะขี่จักรยานยังไงให้เหงื่อไม่ออก? กางเกง? จะใส่ขาสั้นขายาวก็ไม่มีใครว่านี่ แต่ปัญหาของกางเกงจักรยานมันอยู่ที่มันเป็นกางเกงรัดรูป คนที่มองดูว่าโป๊ น่าอาย แต่มันก็มีเป้าใหญ่ๆ ปิดไว้ไม่ใช่รึ(ดีซะอีก ทำให้มองดูว่าของเราใหญ่กว่าปกติ
) แต่จะไม่ใส่ก็ไม่เห็นมีใครว่านิ แต่ถ้าเห็นสาวๆ ใสชุดแอโรบิค ชุดว่ายน้ำ ชุดยิมนาสติก หรือกางเกงจักรยาน ละดูกันให้ตาเป็นมันเชียว แต่ที่ตัวเองใส่ทำเป็นรับไม่ได้(กลัวอะไรมีดีต้องโชว์เป้ากางเกงจักรยานช่วยได้
) แต่จริงๆ พวกที่ไม่อยากใส่เพราะไม่กล้าใส่ หรืออาย มากกว่า จริงๆ จะไม่ใส่ก็ไม่ได้มีใครไปตราหน้าว่านอกคอกนี่น่า แต่กลับกัน รู้สึกว่าคนที่ใส่ชุดจักรยานเต็มยศ จะเป็นฝ่ายโดนตราหน้าว่าใส่ไปได้ยังไง หน้าด้าน หน้าไม่อาย แต่งตัวไม่เหมาะสม ไม่ถูกกาละเทสะ (ถ้าไปงานแต่งงานแล้วขี่จักรยานไป ใครจะบ้าใส่ชุดจักรยานเต็มยศไปอวยพรเจ้าบ่าวเจ่าสาวบ้าง เค้าก้หาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนสิ) ฯลฯ ซะมากกว่านะ
ครับอ่านมาก็คงเดาได้ว่าผมใส่ชุดจักรยานเต็มยศ ขี่มาทำงาน 20-40โลต่อวัน จะใส่ชุดไปรเวทธรรมดาก็ได้ แต่ระยะขนาดนี้ ถึงที่ทำงานก็ต้องอาบน้ำเช็ดตัวอยู่ดี ทำไมไม่ใส่ชุดที่ทำให้ขับขี่สบายๆ แล้วมาอาบน้ำแต่ตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ทำงานละ จะใส่ชุดทำงานปั่นมาแล้วนั่งดมเหงื่อตัวเองทั้งวันทำไม(คนบ่นว่าเหม็นน่ะไม่ใช่ตัวเองหรอก แต่เป็นเพื่อนร่วมงานมากกว่า)
