ไปส่งไอ้ตัวเล็กที่โรงเรียน เสร็จแล้วผมก็เดินเข้าไปกราบพระในโบสถ์ (ใช่แล้วฮะ ลูกชายผมเรียนโรงเรียนวัด)
หลายครั้งที่ผมนั่งจมอยู่กับปัญหาบางอย่าง ความค้างคาใจบางเรื่อง ความคับแค้นที่ไม่สามารถบอกเล่ากับคนอื่น
หัวสมองหมุนติ้ว ๆ ราวกับเครื่องซักผ้าแบบหยอดเหรียญ ที่กำลังปั่นหมาดเสื้อยืด กางเกงยีนส์
ระหว่างการถูกล่ามตรึงในความสับสน หลายครั้งที่ผมพยายามจะตะเกียกตะกายหาทางออกไปจากไอ้เครื่องซักผ้า
บ้า ๆ นี่ แต่ยิ่งดิ้นรน ยิ่งค้นหา กลับดูเหมือนจะถูกบีบอัดให้จมลงไปอยู่ที่ก้นถัง
การยอมจำนน แบบจำใจ ... ต้องใช้ความพยายามขนาดไหนในการทำใจยอมรับ
หลายหนที่ผมเลือกที่จะหยุดอยู่นิ่ง ๆ ปล่อยให้เรื่องราวต่าง ๆ หมุนวนอยู่รอบตัวแล้วรอเวลา
เพราะเมื่อเสื้อผ้าถูกปั่นหมาดจนถึงที่สุด มันก็ต้องหยุด .. เครื่องซักผ้ามันจะส่งสัญญาณเตือน ตี๊ด .. ตี๊ดด .. ตี๊ดดด ... !!!
ฝาเครื่องถูกเปิดออกแล้ว ...
ทางออกของปัญหา บางทีมันก็ต้องรอเวลา และมันอาจจะไม่ได้อยู่ไกลถึงสุดขอบโลก
มันอาจจะอยู่ถัดไปอีก 3 เมตร
มีความสุขกันทุกท่านนะครับ (สาธุ)
ปล. อาทิตย์นี้ 26 กันยายน 2553 คาร์ฟรีเดย์ ... ผมเป็นสต๊าฟกลุ่ม 8 ตลาดนัดประตูกรุงเทพฯ พหลโยธิน
แล้วพบกันที่ลานคนเมือง
