ฅน ชมรมจักรยานฅนชานเมีองเขตหนองจอก ปันไปกินไปแข่งไป 8/3/52

[JACK_GT1]

สลาม,สวัสดีครับ บังแจ๊คเองสบายดีนะแววะมาเยี่ยมครับ

[el_yard]

السَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللَّه وَبَرَكَاتُهُ
สลามฯและสวัสดีหญิงฟะห์&บังกิ๊ฟ
แวะมาเยี่ยมเยียนจร้า...ไม่ต้องเอาอะไรมาเลี้ยงนะ(ถือศิลอดอยู๋)55
ผ่านมาชมบรรยากาศตอนไป 7คต...แหล่มมากเลย>>>แล้วค่อยว่ากันใหม่ทริปหน้าเน้อ!!!
วัสสลาม บ๊าย...บ่าย

[JACK_GT1]

เนื่องวันอีดอิดิ้ลฟิฏรี 1431 ฮศ. ดุอาอให้กิ๊ฟและครอบครัว ประสบกับสลามัต(ศานติ) บารอกัต(จำเริญ) มัฆฟิรเราะฮ(การอภัยโทษ) ฯลฯ

[s_da]

ขอบคุณที่แวะมาทักทายจร้า....
ยังไม่ได้ออกปั่นเลย...บวช6อยู่จร้า...พรุ่งนี้ก็ครบแล้ว....
จะได้ออกซ้อมบ้าง...ฝุ่นจับรถหมดแล้ว 5555

[tum5978]

ลุงตุ้ม เองกดไปกดมาเลยหลงเขามาในนี้เลยจ๊าๆๆๆๆๆ แฮะๆ

[s_da]

ลุงตุ้ม เองกดไปกดมาเลยหลงเขามาในนี้เลยจ๊าๆๆๆๆๆ แฮะๆ

เข้ามาทักทายกันบ้างก็ได้คะ

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้หาบทความมาอ่านเลย อิอิ

[nikich]

แวะมา ทักทาย

[tum5978]

อ.S_da สอนวิธีการสมัคร g mail หน่อย เข้า web อะไรแล้วทำอย่างไร เผื่อเอาไว้ลง youtube บ้าง ขอบคุณ ลุงตุ้ม

[sanan]

เข้ามาดูผลงาน

ต้องมีการจัดอบรมบ้างแล้ว พ่อบ้านไปอบรม

แม่บ้านเป็นวิทยากรเองได้เลย

[s_da]

อ.S_da สอนวิธีการสมัคร g mail หน่อย เข้า web อะไรแล้วทำอย่างไร เผื่อเอาไว้ลง youtube บ้าง ขอบคุณ ลุงตุ้ม

ลองทำตามน่ะคะ
การสมัคร gmail

[s_da]

เข้ามาดูผลงาน

ต้องมีการจัดอบรมบ้างแล้ว พ่อบ้านไปอบรม

แม่บ้านเป็นวิทยากรเองได้เลย

ผลงานพอได้ไหมคะ อ.สนั่น อ่านแล้วงงไหมคะ

เขียนเองยัง งงเลย อิอิ

[sanan]

มีเรื่องมาเล่าสู่กันฟัง...หน่อย
วันนี้ออกไปปั่นคนเดียว บุหรีพวงคลอง10 หนองปลาหมอ เมืองเอก
ถึงสะพานคลอง10 พบเพื่อนสมาชิก หมูบ้าน นันททวี 3 ได้คุยกันสังพัก
ได้ความว่า มีคนสนใจ ทริป ฅนชานเมืองไป ภูเก็ต ส่วนสมาชิกอีกท่านบอกว่า
อยู่ที่ เกาะ PP ถ้ามีโอกาสไป จะช่วยได้หลายเรื่อง และยินดีสนับสนุน หลายอย่าง
เนื่องจากว่า มีญาติผู้ใหญ่ เป็น อบต ที่ภูเก็ต เล่าให้ฟังไว้ก่อน...นะ

[s_da]

นำข้อมูลมาจาก http://www.viboon.com

ชื่อเต็มของกรุงเทพฯ :-

กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยา มหาดิลกภพ นพรัตนราชธานีบูรีรมย์

อุดมราชนิเวศน์มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต สักกะทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์

-: คำอ่านภาษาไทย :-

กรุงเทบมะหานะคอน อะมอนรัดตระนะโกสิน มะหินทรายุดทะยา มะหาดิลกพบ นบพะรัดราดชะทานีบูรีรม

อุดมราดชะนิเวดมะหาสะถาน อะมอนพิมานอะวะตานสะถิด สักกะทัดติยะวิดสะนุกำประสิด

-: คำอ่านภาษาอังกฤษ :-

KRUNGTHEPMAHANAKHON AMONRATTANAKOSIN MAHINTHRAYUTTHAYA MAHADILOKPHOP

NOPPHARATRATCHATHANIBURIROM UDOMRATCHANIWETMAHASATHAN AMONPHIMAN - AWA

- TANSATHIT SAKKATHATIYAWITSANUKAMPRASIT

-: คำแปลเป็น ภาษาไทย และภาษาอังกฤษ :-

กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยา

แปลอังกฤษ : City of Angels, Great City of Immortals,

แปลไทย : พระนครอันกว้างใหญ่ดุจเทพนคร เป็นที่สถิตของพระแก้วมรกต เป็นนครที่ไม่มีใครรบชนะได้

มหาดิลกภพ นพรัตนราชธานีบูรีรมย์

แปลอังกฤษ : Magnificent City of the Nine Gems, Seat of the King,

แปลไทย : มีความงามอันมั่นคงและเจริญยิ่ง เป็นเมืองหลวงที่บริบูรณ์ด้วยแก้วเก้าประการ น่ารื่นรมย์ยิ่ง

อุดมราชนิเวศน์มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต

แปลอังกฤษ : City of Royal Palaces, Home of the Gods Incarnate,

แปลไทย : มีพระราชนิเวศใหญ่โตมากมาย เป็นวิมานเทพที่ประทับของพระราชาผู้อวตารลงมา

สักกะทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์

แปลอังกฤษ : Erected by Visvakarman at Indra's Behest.

แปลไทย : ซึ่งท้าวสักกเทวราชพระราชทานให้พระวิษณุกรรมลงมาเนรมิตไว้

[s_da]

http://www.pukpik.com/fwmail_view.php?id=703

เรื่องซึ้งๆอ่ะ
สองสามวันก่อน แม่ป่วย... ผู้หญิงใจแข็งคนนั้น

ยืนกรานว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลโดยเด็ดขาด

เธอกินยาจีน พักผ่อนอยู่บ้าน

เสียงบ่นของแม่...หายไป

กลับมีเสียงของใครอีกคนขึ้นมาแทน...เสียงของพ่อ

พ่อที่ปกติแล้วลูกๆทุกคนลงมติว่า...ดุ และเงียบขรึม

วันนี้พ่อกลายเป็นผู้ชายขี้บ่นไปซะแล้ว...

พ่อบ่นทั้งวันและทุกวัน

เรื่องที่บ่นก็มีอยู่เรื่องเดียว...บ่นแม่

พ่อบ่นว่า แม่ไม่ยอมไปหาหมอ

แต่...คนขี้บ่นนี่แหละ

ที่ไปปรึกษาเภสัชกรที่ร้านขายยา

ซื้อหายาอมแก้เจ็บคอ

ยาแก้ไข้ที่แม่ใช้ประจำมาวางไว้ให้ข้างเตียง

พ่อ...ที่ปกติชอบออกไปหากับข้าวแปลกๆข้างนอกกิน

เป็นกิจวัตร บ่นว่าเบื่อกินข้าวที่บ้าน

แต่...พ่อก็สั่งฉันไปซื้อกับข้าวที่ร้านโปรดของแม่มากินที่บ้าน

เพียงเพราะไม่อยากให้แม่อยู่บ้านคนเดียว

แม่แตะกับข้าวได้คำเดียว...เอาใจพ่อ

ทั้ง ๆที่ฉันก็ว่ากับข้าวอร่อยดี

แต่...พ่อกลับว่า

วันนี้เชฟฝีมือตก ทำไม่อร่อย...เลยไม่ถูกปากแม่

แล้ววันนี้...แม่อาการดีขึ้น

ลุกขึ้นมาเดินเหินได้นิดหน่อย

บ่น...อยากกินแครกเกอร์กับโกโก้ร้อน

แต่...ของแห้งที่บ้านหมด

รวมทั้งแครกเกอร์ยี่ห้อโปรดด้วย

พ่อ...ผู้ชายที่แสดงออกตลอดเวลา...ว่าเกลียด

การเดินซูเปอร์มาเก็ต

บอกลูก ๆ ว่าน้ำส้มของพ่อหมด ไปซื้อกันเถอะ

พวกเราอมยิ้ม

ผู้ชายปากแข็ง...จะบอกว่าไปซื้อของให้แม่ก็ไม่ได้

ต้องอ้างยังโน้นยังงี้

แต่...แค่ย่างเท้าเข้าห้างสรรพสินค้า

คนจะซื้อน้ำส้มเดินหา...แครกเกอร์ เฮ้อ...

พ่อ...มีโรคประจำตัว...โรคหัวใจ

พ่อต้องเดินช้าๆ

เพราะไม่อยากให้หัวใจทำงานหนักเกินไป

แต่ในซุปเปอร์มาเก็ตวันนี้

พ่อเดิน...เข้าช่องโน้น ออกช่องนี้

เพราะแม่กินได้แต่ข้าวต้ม

ข้าวต้มซองชนิดมีกับพร้อมปรุงถูกพ่อกวาดมาทุกชนิด

เครื่องข้าวต้ม...ทั้งผักดอง ผักกระป๋อง

พ่อหยิบทุกขวดทุกกระป๋องมาอ่าน...หายี่ห้อที่แม่ชอบ

ความจริงจะสั่งฉันไปหาซื้อน่าจะง่ายกว่านะ

แต่พ่อก็เลือกที่จะทำเอง

เพราะพ่อเลือกของเหล่านั้น...ด้วยความรัก

ฉันทำได้แค่เข็นรถตาม...

แต่แค่นี้ก็ยากแล้วนะ

เพราะเข็นตามไม่ทันสักที

ถ้าเทียบกับใจที่ไปถึงชั้นวางขวดผักดองเรียบร้อยแล้ว

ของผู้ชายตรงหน้า

หลังที่เริ่มคุ้มงอตามวัยของพ่อนำอยู่ข้างหน้าหน้าลิ่วๆ

ตาของพ่อ...ที่มีไว้มองผู้หญิงคนเดียวในชีวิต

มองหาแต่สรรพสิ่งที่เหมาะกับแม่

ณ วินาทีนั้น

ฉันอิจฉา...อิจฉาผู้หญิงที่นอนป่วยอยู่ที่บ้าน

อิจฉาแม่ตัวเอง

เพราะพ่อที่ลูก ๆ คุ้นเคย

คือผู้ชายที่ไม่เคยแคร์ใคร...

กับลูกๆ...เรารู้...พ่อรัก

เพราะพ่อแสดงออกกับเราเสมอ

หากกับแม่...พวกเราเพิ่งรู้...พ่อห่วงแม่มากมาย

คงเพราะปกติเราเห็นแต่แม่ที่คอยดูแลพ่อ

โรคประจำตัวพ่อเยอะแยะนี่นา

แม่...ซึ่งเป็นผู้หญิงที่แข็งแรง

อึด...ในสายตาพวกเรา

ยามเมื่อได้รับการดูแลจากพ่อ

ดูเหมือนจะซึ้งไม่ต่างจากเรา

คนซึ่งร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดยี่สิบห้าปี

ดูแลกันและกันยามป่วยไข้

คง! ไม่มีอะไร น่าชื่นใจไปกว่านี้แล้วมั้ง

ฉันหันมามองรอบตัว

สักวันข้างหน้า...ยามเมื่อชีวิตได้ผ่านวันเวลา

ทั้งความสุข ความทุกข์ ความโศก

จะมีใครสักคนมั้ย...ที่ยืนข้างๆฉัน

ดูแล...ยามที่ฉันป่วยไข้

จะมีใครสักคนมั้ย...ที่จำได้

กับแค่แครกเกอร์ยี่ห้อโปรดของฉัน

จะมีใครสักคนมั้ย...ที่ยอมเดินฝ่าฝูงคนพลุกพล่าน

ที่ตัวเองแสนเกลียด

เพียงเพื่อเครื่องกระป๋อง...

ที่อยากจะเลือกสรรแต่สิ่งดีๆเพื่อคนอันเป็นที่รัก

จะมีใครสักคนมั้ย...ที่ส่งยาอมแก้เจ็บคอให้ฉัน

พร้อมกับบอกว่า ‘คราวก่อนเจ็บคอ กินแล้วหาย

นี่ยังเหลือ เอาไปกินสิ’

ทั้ง ๆ ที่ยาอมหลอดนั้น

มันยังไม่ได้แกะ!!!

[JACK_GT1]

http://www.pukpik.com/fwmail_view.php?id=703

เรื่องซึ้งๆอ่ะ
สองสามวันก่อน แม่ป่วย... ผู้หญิงใจแข็งคนนั้น

ยืนกรานว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลโดยเด็ดขาด

เธอกินยาจีน พักผ่อนอยู่บ้าน

เสียงบ่นของแม่...หายไป

กลับมีเสียงของใครอีกคนขึ้นมาแทน...เสียงของพ่อ

พ่อที่ปกติแล้วลูกๆทุกคนลงมติว่า...ดุ และเงียบขรึม

วันนี้พ่อกลายเป็นผู้ชายขี้บ่นไปซะแล้ว...

พ่อบ่นทั้งวันและทุกวัน

เรื่องที่บ่นก็มีอยู่เรื่องเดียว...บ่นแม่

พ่อบ่นว่า แม่ไม่ยอมไปหาหมอ

แต่...คนขี้บ่นนี่แหละ

ที่ไปปรึกษาเภสัชกรที่ร้านขายยา

ซื้อหายาอมแก้เจ็บคอ

ยาแก้ไข้ที่แม่ใช้ประจำมาวางไว้ให้ข้างเตียง

พ่อ...ที่ปกติชอบออกไปหากับข้าวแปลกๆข้างนอกกิน

เป็นกิจวัตร บ่นว่าเบื่อกินข้าวที่บ้าน

แต่...พ่อก็สั่งฉันไปซื้อกับข้าวที่ร้านโปรดของแม่มากินที่บ้าน

เพียงเพราะไม่อยากให้แม่อยู่บ้านคนเดียว

แม่แตะกับข้าวได้คำเดียว...เอาใจพ่อ

ทั้ง ๆที่ฉันก็ว่ากับข้าวอร่อยดี

แต่...พ่อกลับว่า

วันนี้เชฟฝีมือตก ทำไม่อร่อย...เลยไม่ถูกปากแม่

แล้ววันนี้...แม่อาการดีขึ้น

ลุกขึ้นมาเดินเหินได้นิดหน่อย

บ่น...อยากกินแครกเกอร์กับโกโก้ร้อน

แต่...ของแห้งที่บ้านหมด

รวมทั้งแครกเกอร์ยี่ห้อโปรดด้วย

พ่อ...ผู้ชายที่แสดงออกตลอดเวลา...ว่าเกลียด

การเดินซูเปอร์มาเก็ต

บอกลูก ๆ ว่าน้ำส้มของพ่อหมด ไปซื้อกันเถอะ

พวกเราอมยิ้ม

ผู้ชายปากแข็ง...จะบอกว่าไปซื้อของให้แม่ก็ไม่ได้

ต้องอ้างยังโน้นยังงี้

แต่...แค่ย่างเท้าเข้าห้างสรรพสินค้า

คนจะซื้อน้ำส้มเดินหา...แครกเกอร์ เฮ้อ...

พ่อ...มีโรคประจำตัว...โรคหัวใจ

พ่อต้องเดินช้าๆ

เพราะไม่อยากให้หัวใจทำงานหนักเกินไป

แต่ในซุปเปอร์มาเก็ตวันนี้

พ่อเดิน...เข้าช่องโน้น ออกช่องนี้

เพราะแม่กินได้แต่ข้าวต้ม

ข้าวต้มซองชนิดมีกับพร้อมปรุงถูกพ่อกวาดมาทุกชนิด

เครื่องข้าวต้ม...ทั้งผักดอง ผักกระป๋อง

พ่อหยิบทุกขวดทุกกระป๋องมาอ่าน...หายี่ห้อที่แม่ชอบ

ความจริงจะสั่งฉันไปหาซื้อน่าจะง่ายกว่านะ

แต่พ่อก็เลือกที่จะทำเอง

เพราะพ่อเลือกของเหล่านั้น...ด้วยความรัก

ฉันทำได้แค่เข็นรถตาม...

แต่แค่นี้ก็ยากแล้วนะ

เพราะเข็นตามไม่ทันสักที

ถ้าเทียบกับใจที่ไปถึงชั้นวางขวดผักดองเรียบร้อยแล้ว

ของผู้ชายตรงหน้า

หลังที่เริ่มคุ้มงอตามวัยของพ่อนำอยู่ข้างหน้าหน้าลิ่วๆ

ตาของพ่อ...ที่มีไว้มองผู้หญิงคนเดียวในชีวิต

มองหาแต่สรรพสิ่งที่เหมาะกับแม่

ณ วินาทีนั้น

ฉันอิจฉา...อิจฉาผู้หญิงที่นอนป่วยอยู่ที่บ้าน

อิจฉาแม่ตัวเอง

เพราะพ่อที่ลูก ๆ คุ้นเคย

คือผู้ชายที่ไม่เคยแคร์ใคร...

กับลูกๆ...เรารู้...พ่อรัก

เพราะพ่อแสดงออกกับเราเสมอ

หากกับแม่...พวกเราเพิ่งรู้...พ่อห่วงแม่มากมาย

คงเพราะปกติเราเห็นแต่แม่ที่คอยดูแลพ่อ

โรคประจำตัวพ่อเยอะแยะนี่นา

แม่...ซึ่งเป็นผู้หญิงที่แข็งแรง

อึด...ในสายตาพวกเรา

ยามเมื่อได้รับการดูแลจากพ่อ

ดูเหมือนจะซึ้งไม่ต่างจากเรา

คนซึ่งร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดยี่สิบห้าปี

ดูแลกันและกันยามป่วยไข้

คง! ไม่มีอะไร น่าชื่นใจไปกว่านี้แล้วมั้ง

ฉันหันมามองรอบตัว

สักวันข้างหน้า...ยามเมื่อชีวิตได้ผ่านวันเวลา

ทั้งความสุข ความทุกข์ ความโศก

จะมีใครสักคนมั้ย...ที่ยืนข้างๆฉัน

ดูแล...ยามที่ฉันป่วยไข้

จะมีใครสักคนมั้ย...ที่จำได้

กับแค่แครกเกอร์ยี่ห้อโปรดของฉัน

จะมีใครสักคนมั้ย...ที่ยอมเดินฝ่าฝูงคนพลุกพล่าน

ที่ตัวเองแสนเกลียด

เพียงเพื่อเครื่องกระป๋อง...

ที่อยากจะเลือกสรรแต่สิ่งดีๆเพื่อคนอันเป็นที่รัก

จะมีใครสักคนมั้ย...ที่ส่งยาอมแก้เจ็บคอให้ฉัน

พร้อมกับบอกว่า ‘คราวก่อนเจ็บคอ กินแล้วหาย

นี่ยังเหลือ เอาไปกินสิ’

ทั้ง ๆ ที่ยาอมหลอดนั้น

มันยังไม่ได้แกะ!!!

นี่แหละคำว่าพ่อไม่มีคำบรรยาย