และขอบคุณคุณกะปิด้วยครับ ที่นำมาถาม (โพสต์ตอบจ๊ะกันพอดี)
ผมเพิ่งรู้จักผักคะแยงเมื่อไม่นานมานี้ (แต่ไม่รู้ว่ามีดอก) ไม่เหมือนผักแพวที่รู้กมาหลายปีแล้ว
วันนั้นไปกินข้าวที่ร้านสเต๊กลาว ตรงข้ามที่ทำงานนี่แหละ เอาใส่แกงอ่อมลาว อร่อยมาก ใส่ต้มโคล้งก็อร่อย
ชอบมาก แต่ในกรุงเทพฯคงหากินยากกว่าผักแพว เคยถามที่ร้านลาบเป็ดอุดรที่ข้างบ้าน ก็ไม่มีผักคะแยง
เดี๋ยวนี้ผักแพวมีปลูกไว่ที่บ้านเลย แต่ก็รักษายาก หมาที่บ้านแอบลักกินหมด
เพลง"อีสานบ้านเฮาไพเราะ"ได้อารมณ์ดีมาก ไม่รู้ผมผ่านมาได้อย่างไร ไม่เคยได้ยินไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย
ฟังแล้วนึกถึงเพลง"เปิบข้าว" เนื้อร้องจากบทกวีของจิตร ภูมิศักดิ์ ที่เคยฟัง "คาราวาน" ร้องสมัย 16 ตุลาฯ
เปิบข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน
ข้าวนี้นะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน เบื้องหลังสิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว
จากแรงมาเป็นรวง ระยะทางนั้นเหยียดยาว จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ
เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเป็นกิน
น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง และน้ำแรงอันหลั่งริน สายเลือดกูทั้งสิ้น ที่สูซดกำซาบฟัน
เชิญเข้าไปที่เว็บไซต์ที่น้าแซมทำลิ้งค์ไว้ เพื่อฟังเพลง"อีสานบ้านเฮา" แล้วมาดูเนื้อเพลง"เปิบข้าว" ไปพร้อมกัน
จะเห็นว่าเข้ากันได้พอดีเลยละครับ.. คือเป็นทำนองเพลงพื้นบ้านอีสานที่เกือบจะเหมือนกัน