สรุปทริปปั่นท่องเที่ยวไต่เขาสุดหรรษาที่ สปป.ลาว 4-14 ธ.ค. 51

[ตู่ 87]

[ตู่ 87]

[ตู่ 87]

[ตู่ 87]

[ตู่ 87]

[ตู่ 87]

[ตู่ 87]

[ตู่ 87]

[ตู่ 87]

สนธนากันจนดึกประมาณ 5 ทุ่ม แยกย้ายกันไปนอนเอาแรง พรุ่งนี้ต้องขึ้นเขาไป กิ่วกะจำ คุณนายนัด ตี 5 ร้านกาแฟริมโขง หมดภาพชุดที่ 3 ครับ

[ชนินทร์]

ยินดีกับชาวคณะทริปหลวงพระบาง และคุณนายฯ ครับ ปั่นกันอย่างดีมีสุขจริงๆ ครับ

หุ่นปู่เยอ ย่าเยอ และลูก
วันสงกรานต์ของหลวงพระบาง จะมีพิธีแห่ ปู่เยอ ย่าเยอ ซึ่งมีความเชื่อกันว่า
เป็นบรรพบุรุษ ของพวกเขา มีเรื่องเล่าตามตำนานว่า....

"ขุนบูรมราชาธิราชเจ้า" เป็นเจ้า "เมืองหนองแส" แต่ถูกจีนรุกราน จึงอพยพมาตั้งบ้านเมืองใหม่อยู่ที่ "เมืองนาน้อยอ้อยหนู" แล้วเรียกชื่อเมืองนี้ใหม่ว่า "เมืองแถน"

ขุนบูรมราชาธิราชเจ้า มีโอรสทั้งหมด 7 คน คือ ขุนลอ ท้าวผาลาน ท้าวจุลง ท้าวคำผง ท้าวอิน ท้าวกม ท้าวเจือง

โดยขุนลอได้มาสร้างและปกครองเมืองล้านช้าง ซึ่งก็คือ เมืองหลวงพระบางนั่นเอง ต่อมาเมืองแห่งนี้บังเกิดมี "เครือเถากาด" เลื้อยขึ้นเกาะกุมไปทั่วผืนฟ้า บังเกิดความหนาวเย็นแก่อาณาประชาราษฎร์ทั้งมวล เจ้าเมืองไม่รู้จะทำอย่างไร จึงประกาศหาคนดีมีฝีมือขึ้นไปตัดเครือเถากาด เพื่อให้แสงตะวันฉายฉานลงมา มอบความอบอุ่นให้แก่ไพร่ฟ้า

ปู่เยอ ย่าเยอ คู่ผัวตัวเมียคู่หนึ่งรับอาสาทำการใหญ่นั้น ใช้มีดพร้าตัดฟันเครือเถากาดนั้นอยู่เจ็ดวันเจ็ดคืนจึงสำเร็จ เมื่อเครือเถากาดฟ้าถูกโค่นลง แสงตะวันที่ถูกบดบังก็ฉายฉานขับไล่เมฆหมอกที่หนาวเย็นที่ปกคลุมเมืองให้หายไป ราษฎรจึงอยู่อย่างมีความสุขอีกครั้งหนึ่ง

แต่เนื่องจาก ปู่เยอ ย่าเยอ มีสังขารชราภาพมากแล้ว และต้องหักโหมตรากตรำอยู่เจ็ดวันเจ็ดคืน สุดท้ายก็ล้มเจ็บแล้วเสียชีวิตในเวลาต่อมา ชาวหลวงพระบางจึงให้ความเคารพนับถือ ปู่เยอ ย่าเยอ ในฐานะเทวดาของเมืองตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ภาพจากและเรื่องราว นำมาจาก http://www.bloggang.com/mainblog.php?id ... 5&gblog=14

[kapi]

สวัสดีค่ะ
ขอบคุณพี่ชนินทร์ที่เข้ามาให้ความรู้ เห็นเสือออยบอกว่าจะไปหลวงพระบางช่วงสงกรานต์และจะได้เข้าดูวัดต่างๆ โดยไม่เสียเงิน ไม่รู้ว่าจริงรึป่าว

ขอเข้าเรื่องเลยดีกว่า
เช้าวันที่ 7 ธันวาคม ตื่นออกมาเตรียมใส่บาตรข้าวเหนียว ตั้งแต่ 6 โมงเช้า ยังมืดอยู่เลย
พี่แต๋วไปถามคนจัดที่นั่งได้ความว่าที่จัดให้คณะทัวร์ต่างๆ ของเราเลยต้องหาที่กันเอง


มาได้ที่นั่งใกล้ๆ วัดแสนสุชาราม











เสร็จจากใส่บาตรแล้วเจอคุณแก่ บอกว่าใส่ไปรอบหนึ่งแล้วเหลือข้าวเหนียวอีกถุงหนึ่งเลยวานให้พี่แต๋วใส่ให้หน่อย ก็เลยย้ายกันมาอยู่ท้ายขบวน




ใส่บาตรเสร็จต้องมีข้าวเหนียวส่วนหนึ่งปั่นเป็นก้อนเล็กๆ วางไว้บนกำแพงตรงไหนก็ได้ เพื่อให้นกมาจิกกิน หลังจากนั้นก็ไปสำรวจตลาดยามเช้า


ผักอะไร???


























































































ดูอะไรอยู่


เห็นพระพุทธรูปตรงรูที่เขาเจาะให้ดู

[หางแฮ้ม]

สวัสดีทุกท่านครับ ผมเพิ่งกลับจากปากเซ รีบเข้ามาดูรูปและเรื่องราว
ฝากข่าวถึงคุณนาย ช่วยส่งเลขบัญชีธนาคารมาให้ด้วยครับ ผมจะโอนเงินที่เหลือไปให้
คงมีโอกาสได้เจอกันอีกนะครับ

[kapi]

สวัสดีค่ะ เช้าวันที่ 9 คณะนัดกันที่ร้านกาแฟเวลาตีห้ากว่าๆ หลังจากได้รับอาหาร(ข้าวเหนียวกับหมูย่าง) ก็ออกเดินทางแบบค่อยไปเพราะยังมืดอยู่ ปั่นกันมาเรื่อยๆ แซงกันไปแซงกันมา จนมาถึงจุดนี้ที่ถ่ายรูปไว้เวลา 08.26 น.


คุณโป้งตามมาถึง




ถึงหลักเขตเวลา 08.46 น. ทางขึ้นเขาจักรยานกลับหัว




คุณโป้งตามมา






เส้นทางที่ปั่นผ่านมา คุณโป้งถามว่ามีใครปั่นไปก่อนแล้วยัง ก็เลยบอกว่ามีแค่สองคนเองแหละ ก็เลยนั่งทานข้าวเช้าข้างทางรอกลุ่มหลังตามมา




ต้นไม้ริมทาง


ปั่นไปปั่นมาก็มาถึงจุดที่มีสะพานเลยพัก เวลา 10.46 น.












ออกจากจุดนี้เวลา 11.02 น. ไปได้หน่อยก็เจอทางขึ้นเขา


ช่วงเที่ยงพักกินข้าวข้างทาง พี่เชาว์ทานเสร็จก็ออกปั่นคนแรก
ถึงที่ตรงนี้เวลา 12.51 น.


ถึงกิ่วตะลุมลาวเทิง เวลา 13.07 น.




ถ่ายรูปกับเด็กๆ ที่มารุมดู


หลักเขตบอกอีก 13 กิโลเมตรถึงกิ่วกะจำ เลยแวะพักซื้อกล้วยมาหวีหนึ่ง 1,000 กีบ








พี่แต๋วมาถึง 13.20 น.




หม่ำกล้วยเติมพลัง คุณแก่ถามคนแถวนั้นว่าข้างหน้าทางจะชันหรือลง เขาบอกว่าทางเรียบ ก็คิดว่ามันจะเรียบอ่ะนะ



น้องคนนี้ไม่แน่ใจว่าผู้สาวหรือผู้บ่าว เล่นเอาจักรยานออกมาจากบ้าน บอกปั่นขึ้นเขาสะบายมาก เริ่มออกเดินทางเวลา 13.32 น.


ปั่นขึ้นเขามาเรื่อยๆ ก็มีรถกะบะบรรทุกจักรยานสองคันผ่านมา แรกๆ ก็คิดว่าใครจ้างรถนะ มองไปเห็นลุงมนัส กับคุณสมเกียรติโบกมือเหย็งๆๆ ปั่นไปไม่นานเห็นป้ายอีก 5 กิโลเมตร เวลา 14.39 น. โฮ้...คิดว่าอีกนิดเดียวคงถึง แต่....ผิดถนัด


ถึงกิ่วตะลุมลาวสูง ทางก็ยังชันขึ้นอยู่ เวลา 14.45 น.


ถึงพูดำ 15.00 น.


ถึงกิ่วกะจำ 15.18 น. พี่แต๋วตามลงมาและเลยเข้าหมู่บ้านทางตอนนี้ไหลลง


ที่หมู่บ้านนี้เป็นจุดนัดและสิ้นสุดของทริปวันนี้ มีกลุ่มช็อปเปอร์ BMW และกลุ่มจักรยานของฝรั่งอีกกลุ่มด้วย


เรามาถึงก็นั่งรอกลุ่มหลัง ซึ่งก็ทยอยกันมาจนถึง 17 น. กว่าๆ ทุกคนก็ถึงกันหมด ด้วยอากาศที่หนาวสุดๆๆ 17 องศาเซลเซียส (นาฬิกาของพี่บ่าว) ณ ความสูง เกือบ 1,400 ฟุตเหนือระดับน้ำทะเล คืนนี้ดินเนอร์ที่ร้านอาหารที่เราพัก อาบน้ำด้วยน้ำร้อนที่ต้มใส่ถังคนละถัง(ถังสี) ได้ดูฟุตบอลไทยเตะกับลาว แล้วเข้านอน

[ตู่ 87]

( แผนที่ระนาบความสูง : คุณมุก Ayutthaya Cafe' )

ปั่นไป ตามใจฝัน หลวงพระบาง-เวียงจัน

http://www.thaimtb.com/cgi-bin/viewkatoo.pl?id=193228

[ตู่ 87]

วันที่ 8 ธ.ค.2551 หลวงพระบาง - กิ่วกะจำ (84 กม.)

หลังจากพักผ่อน ท่องเที่ยว แบบสบายๆ มา 3 วัน วันนี้ เราต้องเดินทางด้วย 2 แรงน่องกันจริงจังแล้ว





วันที่ 8 ธ.ค.2551เวลา 05.30 น.ได้เวลานัด . ทุกท่านมารับอาหารชุดกัน อันประกอบด้วยข้าวเหนียว ครึ่งกิโล หมูทอด ไก่ย่าง หมูยอทอด
ให้ติดตัวไปทานระหว่างทางที่ปั่นไต่เขากัน (เพื่อการเดินทางที่ไม่เสียเวลากับการนั่งร้านอาหาร) วันนี้ นักปั่นขาแรงเริ่มนำขบวน ตามติดด้วย นักปั่นพรีเซ็นเตอร์

เนื่องจากเป็นช่วงฤดูหนาว พระอาทิตย์เกลียดคร้านที่จะตื่น มาปฏิบัติส่องแสงให้กับชาวโลก แกล้งขึ้นช้า ช้า ทำให้แสงสว่างไม่พอเพียงต้องอาศัยความสว่างจากไฟหน้ารถถีบ กับ เสาไฟฟ้าข้างทาง (แต่มีน้อยมาก)
เราปั่นมา เชียงเงิน ( 24 ก.ม.) ช่วงเริ่มไต่ระดับกันพอปั่นไหวสำหรับนักปั่นพรีเซ็นเตอร์ แต่ จาก เชียงเงิน เข้าสู่ กิ่วกะจำ ( 49 ก.ม.) เป็นแต่ทาง ไต่ ไต่ เขา เขา กัน อย่างหฤโหด

เพื่อเข้าสู่ระดับความสูง 1,400 เมตร จากระดับน้ำทะเล (ตาม GPS ของพี่บ่าว) นักปั่นขาแรงหายกันไปไม่เห็นแม้แต่เงา เหลือแต่นักปั่นพรีเซ็นเตอร์ แฮะ แฮะ กลุ่มคุณนายนั่นเอง ปั่น 2 กิโล แวะพัก 1 ครั้ง แต่...ถ้าเป็นดั่งนี้ตลอดทางเขามีหวังถึงที่พักมืดแน่ ๆ นักปั่นพรีเซ็นเตอร์ จึงเปลี่ยนวิธีพัก เป็น เข็น เข็น รถถีบกัน เพื่อจะได้ระยะทางเพิ่มขึ้นในขณะที่พักรอบขากัน

ในที่สุดพวกเราก็ถึงที่พักในเวลา 18.00 น. กันอย่างพร้อมเพียง ฉิวเฉียด ฉิวเฉียด HA HA ค่ำคืนนี้เราปาร์ตี้ร่วมกันที่ เรือนพักดวงวิจิต พร้อมทั้งนอนสั่นสะท้านภายใต้อุณหภูมิ ที่ 9 องศา กันถ้วนหน้า

( ข้อความ : คุณนาย ปากเกร็ด )