มาย้อนหลังคุยเล่าเรื่องกุ๊กกิ๊ก
เกร็ดของเรื่องที่หลายท่านที่ร่วมปั่น เห็นแล้วเอ่ยกันระหว่างปั่นแต่ละวัน แต่คงจะขยักให้ผมเป็นคนบอก
บอกเล่าสู่ผู้อุปการะที่ติดตามอ่านกันถึงวันนี้
เปลญวน...ครับเปลญวน ที่นอนเล่นในซุ้มขายเครื่องดื่ม เห็นกันเกลื่อนริมรายทางสองข้างฝั่งของถนนที่เราปั่น มีแทบทุกระยะสิบกว่ากิโลเมตรที่ปั่นกัน
ไม่รู้จะเป็นเพราะเศรษฐกิจมันขัดสนหาเงินยาก นึกอะไรไม่ออก ก็ตั้งซุ้มขายน้ำอ้อย
เหมือนบ้านเรา ผมเห็นทุกที่ๆมีถนน เป็นต้องเห็นร้านข้าวบ้าง ร้านก๋วยเตี๋ยว หรือส้มตำ หรืออะไรที่ทำให้คนกินแล้วเก็บตังค์ได้ทันที
โผล่ให้เห็นทุกหัวระแหง บนถนน
ที่เกริ่น...เกริ่นเสริมเรื่อง เนื้อแท้ๆคือพื้นที่ๆให้บริการแต่ละร้าน แทนที่แต่ละร้านจะบริการตั้งโต๊ะและเก้าอี้
แต่กลับผูกเปล ผู้นั่งกินจะเอนกายพักในเปลนอน ที่แขวนระโยง นับสิบเปล
มีเห็นเป็นร้านใหญ่...มีเปลนับเป็นเกือบครึ่งร้อย
การบริการร้านขายน้ำริมถนน ที่มีเปล ผมปั่นขึ้นทางเหนือทั้งเส้นทางหลัก...ทางหลวงหมายเลข ๑ หรือเส้นทางป่าเส้นทางโฮจิมินฮ์ นับจากง็อกฮอย หรือจากฮอยอันขึ้นไป
ก็ไม่เห็นจะเจอร้านที่บริการผูกเปลญวนให้ลูกค้านอนหลับเล่น
ทั้งดีจริงๆ จะนอน(พัก)นานแค่ไหน ผมเคย(เผลอ)หลับชั่วโมงกว่า พรรคพวกรออ้าปากหาว แม่ค้าก็ไม่ว่า 
ก็เห็นแต่ในถิ่นที่ปั่นจากง็อกฮอยลงทางใต้นี่แหละครับ
สงสัย
วัฒนธรรมผูกเปลญวนนี่ คงเป็นของญวนทางใต้ ไม่ใช่ญวนทางเหนือ
บ้านเราเอามาใช้ก็เรียกชื่อออกเสียงให้เกียรติเขา "เปลญวน"
พรุ่งนี้จะรวบรวมร้านที่แขวนเปลญวน เอามาให้ดูซ้ำนะครับท่าน
