แม่สอด-ดอยเปเปอร์-วัดโฆ้ะพะโด๊ะ-บ.แม่ตื่น-อมก๋อย-ดอยอินทนนท์

[met]

ใจเป็นสิ่งสำคัญมากจริง ๆ ครับ การไปมืดบนดอยไม่สนุกแน่ ไม่รู้ว่าหมู่บ้านข้างหน้าไกลแค่ไหน จะย้อนกลับก็ไม่อยากและเหนื่อย มาคนเดียวผมหันหลังกลับแล้ว

กลับมาที่การเดินทางเรากำลังขึ้นเขาลูกสุดท้ายอยู่ แต่ตอนนั้นน่ะเริ่มกังวลว่าจะมืดกลางป่า ถนนพาขึ้น ๆ ๆ ไปเรื่อย ๆ และสิ่งที่เราสังเกตุข้างทางคือต้นไม้ที่เริ่มมีต้นสนขึ้นหนาแน่นขึ้น ๆ
ใกล้จะสี่โมงแล้ว เราคุยกันว่านอนหมู่บ้านไหนหรือตรงไหนดี ถ้านอนยอดดอยก็ลมแรงต้องหาที่บังลม นอนในหุบก็จะยุงเยอะ(มีแมงหวี่เยอะเท่าที่เห็น)

[met]

จากป้ายทางแยกเมื่อกี้ บางคนก็ปั่นบางคน(ผมเอง)ก็เข็น แล้วเราก็มาถึงทางขึ้นเขาอีกแล้ว(เหรอฟระ) พี่ตึ๋งนำขึ้นไปก่อน ผมพี่วันชัยเข็นบ้างปั่นบ้าง พี่วันชัยต้องยกนิ้วให้กำลังขาเขาเพราะสัมภาระเขาหนักสุด

ใช่แล้วเราถึงเขาพับผ้าแล้ว ทีแรกผมก้มหน้าก้มตาเข็นไม่ได้นึก ได้ยินเสียงพี่ตึ๋งตะโกนเรียกอีกทีอ้าว ขึ้นไปทำไรข้างบน เย้ ถึงเขาพับผ้าแล้ว

[met]

ผ่านจากพับผ้าขึ้นมาหน่อย ตรงที่ผ่านป้ายโรงเรียนบ้านขุนแม่ตื่นน้อย เวลาก็ประมาณเกือบจะ5โมงเย็นเริ่มกังวลว่าจะมืดกลางทางก่อน แต่ดูแล้วยังไม่มีที่เหมาะ ๆ ให้กางเต้นท์ถ้าต้องค้างจริง ๆ

ถนนที่ขึ้นมาช่วงนี้ดูเหมือนอ้อมเขาไปอีกด้านหนึ่งแต่ยังรักษาระดับไม่ลงหรือขึ้น พวกเราเจอชาวบ้านที่ทำงานข้างทางกลุ่มหนึ่งก็สอบถามได้ความว่าไปอีกหน่อยต่อไปจะลงแล้ว ลงจริง ๆ ลงอย่างเดียว

พี๋ตึ๋งนึกได้ว่าตามที่ถามทางมาเมื่อเจอพับผ้าแล้วจะลงอย่างเดียว พี่ ๆ อ้อฟโร้ดบอกว่า
"ทางขึ้นมาจาก บ.แม่ตื่น อมก๋อย จะค่อย ๆ ขึ้นแต่ยาวกว่าทางด้านท่าสองยาง ด้านท่าสองยางที่เราขึ้นมาจะสั้นแต่ชันโหดเลย แต่ทั้งสองฝั่งเมื่อขึ้นถึงระดับเขา(แถวนี้อยู่ราว1200-1500เมตร รทก.) แล้วก็จะค่อย ๆ มาเจอกัน (แต่ก็จะมีเขาขึ้นลงสลับไปตลอด)

ตอนนี้เลยกำลังใจกลับมาว่า เฮ้ย อาจทันก่อนมืดนะ! เป้าหมายจากหาที่ค้างกลางทางเปลี่ยนทันทีเป็นบ้านแม่อุ๊ยซึ่งพี่วันชัยคุ้นเคย กำลังใจและกายกลับมาอีกครั้ง ที่ผ่านมาขึ้นชันลงก็ชันและปั่นลงส่งก็ไม่ได้ทางน้ำเซาะดักและหินลอย รถไถลคุมกันไม่อยู่เรียกว่าขึ้นก็เข็น-ลงก็ยังต้องเข็นลง (ไรฟระ)

[met]

แล้วทางก็ลงจริง ๆ ลงสะใจกันไปเลย

"ดาวน์ฮิลล์ลูกรัง14-15กม.โดยประมาณ(ไมล์ผมตั้งกับยาง1.50แต่ใช้ยางจริง1.90) ความเร็วป้วนเปี้ยน 30-40-50 และ เร็วสุดตามไมล์65กม/ชม. ผมนึกในใจไมล์กรูเพี้ยนป่าวเนี่ย"

เหนื่อยมาทั้งวัน+เวลาที่กระชั้นใกล้มืด+ใจที่ลอยไปอยู่ บ.แม่ตื่นแล้ว ตอนนี้คิด ๆ ว่าเมื่อไร ๆ ถนนดำราดยางจะโผล่มาสักที

ทุกคนส่งลงเร็วขึ้น ๆ เริ่มสนุกและมีความสุขกับการลง พี่ตึ๋งนำ ผมกะพี่วันชัยผลัดกันตามเพราะพี่วันชัยมีปัญหาการควบคุมรถนิดหน่อยจากสัมภาระ ก้นแทบไม่ติดอานจะลอย ๆ ทิ้งน้ำหนักที่คลีทสองข้าง แล้วความประมาทก็เกิด

[met]

เราไม่ได้ลงรวดเดียว เพราะมันเมื่อยมือเบรคมากและใครว่าลงเขาไม่เหนื่อยอย่าไปเชื่อ มันเหนื่อยไปอีกแบบและเครียด จากความสุขและสนุกในการลงเริ่มเครียด เครียดที่ต้องคุมรถที่วิ่งเร็ว

พี่ตึ๋งบอกว่าลงแบบนี้สมาธิต้องดีและอย่าใจลอย หลายคนมักใจลอยคิดนู่นนี่นอกเหนือไปจากการดูทางและคุมรถ บางคนใจลอยถึงจุดหมาย บางคนลอยไปกับวิว ส่วนผมลอยไปหาต้นไม้ อิอิอิ 555 อู้ยยย จุก (จะมีใครลอยคิดถึง ญ ไหมนะ อิอิ)

ครับอย่างที่บอกไม่ได้ลงรวดเดียว มีพักบางจุดเพราะกลัวขอบล้อที่ร้อนจัดและผ้าเบรคที่เริ่มไหม้ดังแซ่ด ๆ ๆ ก็พักเป็นช่วง ๆ เพราะเบรคมันเมื่อยมือเหมือนกันนะ ลงเร็วลมก็เข้าตาอีก ไม่พี่ตึ๋งเบรคหยุดรอ ผมบางช่วงแซงพี่ตึ๋งไปก็จะหยุดพักรอ และ เพื่อถ่ายรูปตรงที่น่าสนใจ
ความเร็วก็เหมือนเดิมช้าสุด30ป้วนเปี้ยนที่40-50 (เว้นแต่ใจถึงจะส่งก็60ขึ้น)

[met]

เอ้า พักแล้วก็ไปต่อ มืดลงทุกที ยังลงต่อเนื่องอาจมีบ้างที่ขึ้นให้ต้องปั่นแต่ก็สั้น ๆ เป็นช่วงเปลี่ยนเนินแค่สัก50เมตร ทางลูกรังเหมือนเดิมต้องระวังอย่าไปเหยียบหิน มองไกล ๆ ผ่านคอนกรีตอย่าเบรคเด๋วหมูแดงมาเยือน

เริ่มเจอชาวบ้านเยอะขึ้น เดาว่าเป็นคนดอยที่ลงไปทำงาน บ.แม่ตื่น และกำลังกลับขึ้นมา ยังลงเร็วเหมือนเดิมครับ สนุกแต่สยอง...

[met]

บอกแล้วอย่าประมาท ๆ ไม่เชื่อ พี่ตึ๋งบอกอย่าใจลอย ๆ

กลับถึงบ้าน สิ่งที่ทำหลังจากนอนพัก คือ ไปเอ็กซเรย์ซี่โครง...

กลับมาบนถนน หลังจากพี่วันชัยผ่านไป ผมจอดจัดกระเป๋าใหม่ การลงเร็วและกระแทกกระทั้นรุนแรงสัมภาระเลยขยับ พี่ตึ๋งมาพบทีหลังว่ากล้องหล่นหายไปแล้ว ส่วนผมแว่นกันแดดหล่น ตอนนี้ผมถูกทิ้งคนเดียวสองคนนั้นลงไปไหน ๆ แล้ว จัดกระเป๋าเสร็จรีบตามดีกว่า ความเร็วเท่าเดิมแต่ความประมาทมากขึ้น (สงสัยใจลอย)

ลมพัดวิ้ว วู่ ๆ ๆ ผ่านหูเหมือนเคย ผ่านคอนกรีตและทราย อืม อย่าเบรคแรง หมดคอนกรีตผ่านโค้งซ้าย ผมเห็นพี่ตึ๋งและพี่วันชัยยืนมองอยู่ข้างหน้าไกลนู้น ถึงโค้งซ้าย เฮ้ย! ไรฟระ...ไหล่ทางโดนเซาะเป็นหลุมลงไปในเหว อัตโนมัติออกขวา เฮ้ย! ร่องน้ำ รถกระโดดเพราะร่องน้ำ คลีทหลุดแล้วผมก็ใช้วิชาตัวเบาต่อ

จำไม่ได้ว่ากระแทกมีเสียงไหม แต่หลังจากเข่าซ้ายถูพื้นและรถล้ม ผมลอยเอาไหล่และหลังด้านซ้ายกระแทกต้นไม้ริมทางด้านซ้าย จากนั้นก็ งง...

[met]

หลังจากหยุดอยู่กับที่ พี่สองคนวิ่งมาบอกอยู่นิ่ง ๆ ๆ ก่อน ผมนั่งเหยียดขาแขนแรกทีเดียวไม่รู้สึกอะไร พอหายงงก็รู้สึกเจ็บแผลตื้น ๆ ที่เข่า ครับ แผลธรรมดาไม่เป็นไรมากแค่ใส่ยานิดหน่อย จากนั้น ค่อย ๆ ขยับตัวดูอาการบาดเจ็บ แรกทีเดียวไม่เจ็บ แต่ค่อย ๆ ปวดยอกขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่ก็ยังดีไม่รู้สึกเจ็บภายใน พี่ตึ๋งถามว่าขยับแล้วเจ็บข้างในไหม ถ้าเจ็บเพิ่มขึ้น ๆ ข้างในแสดงว่าอาจมีหักหรือเดาะ แต่ถ้าไม่เจ็บก็แสดงว่าแค่ปวดช้ำ ตอนนั้นเริ่มกลัวว่ายังไม่ถึงไหนเจ็บซะแล้ว รถที่ล้มแฮนด์หักกลับไปด้านหลังแต่ไม่เป็นไรเลย หลบเข้าข้างทางทำแผล คุณลุงชาวบ้านผ่านมาสอบถามก็ไม่เป็นไรมาก

เท่าที่ดูจุดเกิดเหตุ คือ ผมมาเร็วทั้งที่พยายามเลียเบรคแล้วน่าจะ30-40 แต่คอนกรีตข้างบนและทรายมันทำให้เบรคไม่ได้เต็มที่ การเข้าโค้งแล้วเจอทางสไลด์ลงไปในเหวใครก็ต้องหลบ หลบแล้วทางมันดักด้วยร่องน้ำVทำให้รถโดด สุดท้ายก็จบที่ต้นไม้ นับว่าโชคดีมากแล้วพี่ตึ๋งว่าถ้าไม่มีต้นไม้จะลอยลงไปข้างล่างน่ะสิ ผมเห็นด้วยกลัวขึ้นมานิด ๆ

พี่ตึ๋งว่ากำลังจะเตือนแต่ไม่ทัน พี่แกมาโชคดีถูกไลน์ผ่านตลอดซึ่งไลน์ที่ผ่านได้มันแคบแค่เมตรได้เพราะซ้ายหลุมเหว ขวาร่องน้ำ และอยู่ในโค้งซ้ายขวาตัวเอสอีก พี่วันชัยเกือบไปเหมือนกันเห็นว่าเจอร่องVล้อหลังปัดจะล้มแล้วแต่โชคดีล้อลงไปฝังในร่องน้ำและติดล็อกทันที (โคตรโชคดี อิอิ หมายถึงล้อที่ลงไปล็อกในร่อง คุยกันทีหลังว่าผมกะพี่ตึ๋งทำบุญ20 พี่วันชัยบอกที่วัดผมทำ200 )

ทั้งหมดนี้ ผมและพวกเราขอบอกว่า เป็นความประมาทล้วน ๆ ไม่ใช่สิ่งภูมิใจเลย คิดดี ๆ ถ้าล้มตรงร่องVก็เจ็บหนักแน่เพราะร่องเยอะหลายร่อง ล้มตรงทางสไลด์ก็ลงเหว ล้มคอนกรีตก็เจ็บหนักเพราะลงเร็ว ไม่มีต้นไม้กระแทกก็ลอยลงเหวอีก การอ้างว่ามาเร็วเบรคไม่ได้ก็ไม่ทั้งหมด นี่คือ ความประมาทของผม ขอเตือนพี่ ๆ น้อง ๆ ในการปั่นทัวริ่งไว้ด้วยเมื่อไปในที่ไม่คุ้นเคยและทางอ้อฟโร้ด

ผมโทรหาแฟนวันนั้นไม่กล้าโทรกลับบ้าน คุยสั้น ๆ บอกออกจากป่าแล้ว ถึงบ้านแม่ตื่นแล้ว กินข้าวจะนอนแล้วไม่กล้าเอ่ยปากเรื่องนี้จนกลับมาแล้วถึงบอก
อย่างไร ไปทัวร์ก็คิดถึงคนที่บ้านบ้างนะครับ อย่าสนุกจนเกินเลย หรือ ประมาท

[เอส-เมอร์ริด้า]

--------เห็นด้วยอย่างยิ่งในการทัวร์ริ่งทางไกล ไม่ควรประมาทแม้แต่น้อยครับ

--------เพราะผมก็เกิดแบบเดียวกันกับคุณ MET เลยลงเขามาอย่างเร็วจนไม่สามารถควบคุมรถได้ ก็ล้มเหมือนกัน และก็เป็นลักษณะไหล่ทางเป็นเหวลึกด้วย แต่ก็โชคดีที่ไม่เป็นไรมากเลย อาจจะต้องขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์แถวนั้นให้คุ้มครองด้วยครับ

[วันชัย คำแพง]

มารายงานตัวครับผมเสือภูเข็นตัวจริง และแวะมาดูรอย(ตัวเอง)เสือที่บ้าไปมาได้ไงไม่รู้ ใครมีโอกาสก็อย่าลืมชวนนะ
ไม่งั้นผมโกรธ แล้วก็อย่าลืมสรุปให้เสร็จล่ะ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาติชม

[met]

มารายงานตัวครับผมเสือภูเข็นตัวจริง และแวะมาดูรอย(ตัวเอง)เสือที่บ้าไปมาได้ไงไม่รู้ ใครมีโอกาสก็อย่าลืมชวนนะ
ไม่งั้นผมโกรธ แล้วก็อย่าลืมสรุปให้เสร็จล่ะ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาติชม

-----------------------------------------------------------------------------
ครับพี่เอส เมอริด้า เวลาปั่นคิดแต่สนุก อย่างไรย้ำเตือนความปลอดภัยกันเสมอ ๆ ด้วย ผมไม่เห็นภาพตัวเอง แต่พี่สองคนเห็น เค้ายืนมองโบกมือด้วย (เตือน) อย่างกะกองเชียร์
เห็นว่าท่าสวยอยู่ตอนลอยเนี่ย (ไม่เครียด ๆ นะ แต่ไม่ใช่ไม่สลด)

ดีคับพี่วันชัย โห เพิ่งเห็นหมอบคันเก่ง อย่างนี้ชวนพี่ตึ๋งมาร่วมทริปทางไกลแบบทางเรียบกันสักครั้งดีกว่ามั้ง 3คัน 3 สไตล์เลยมังนี่ (conalgo,trek1.7,jake)
วันสุดท้ายนั้นผมกะพี่ตึ๋งเปลี่ยนใจเข้าจอมทอง พยายามไล่ตามก็ไม่ทันเลย รู้สึกหมดจริง ๆ นะวันนั้นสงสัยใช้แรงเข็นมากไปหน่อยตอนขึ้นยอดดอยอินทนนท์

เส้นทางดอยเปเปอร์นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ขึ้นชันมากจะหาว่าโม้ต้องมาลองเองครับ ขาแรงไม่แรงก็ต้องลงเข็นทั้งนั้น และออกแนวแอดเวนเจอร์มากกว่าทัวริ่งหน่อย ๆ พวกเราผ่านถึงบ้านแม่ตื่นยังคุยกันเลยว่าโห มันดิ่งลงอย่างนี้ นี่มันดาวน์ฮิลล์แล้วเกือบ15กม.กำเบรคเนี่ยไม่ธรรมดาเลยอเมซิ่งมาก (โดยเฉพาะผม)

ไว้บ่าย ๆ ค่อยมาลงต่อครับ จากจุดล้มเรายังลงต่อครับระยะทางลงต่ออีกราว5-6กม.

[พันไมล์]

ติดตามอ่านเรื่อย ๆ ครับ ... สนุกดี
อยากไปมั่ง .. แต่คนเดียวคงไม่ไหวครับ
..........
แล้วคุณ met และพี่ทั้งสองคน ไม่ได้เอาอุปกรณ์ทำอาหารไปด้วยหรือครับ ?

[เสือดอนโพธิ์]

ติดตามอ่านอย่างลุ้นระทึกเหมือนเกาะอยู่หน้าแฮนส์ ยกเว้นตอนล้มนะ.....ชื่นชมในความตั้งใจ....แค่ไหนก็ไปถึง......

[met]

หลังจากดูว่าไม่สาหัส พวกเราลงต่ออีกระยะทาง5-6กม. ทางมีร่องน้ำเซาะมากขึ้นเลยระวังกันมากขึ้น (ทันไหมเนี่ย) เกือบ6โมงก็เห็นบ้านหลังแรกแล้วก็โผล่สามแยกเจอทางหลวง 1099 (ถนนดำ) แบบงง ๆ นิดหน่อย ตรงสามแยกเป็นโรงเรียนบ้านแม่ตื่น+สถานีอนามัยบ้านแม่ตื่น ชักรูปหน่อยพอเป็นพิธีเพราะมันจะมืดแล้ว

ยังต้องปั่นตามถนนดำอีกราว 2 กม.ไปตามถนน 1099 ถึงแยกเข้าบ้านห้วยไม้หก พี่วันชัยเร่ไปสอบถามทางและหาคนรู้จัก ผมกะพี่ตึ๋งไม่รอเล่นลูกชิ้นเกี๊ยวทอดกันก่อน หิว...มาก

[met]

หลังจากพี่วันชัยถามทางและฟื้นความจำ (โหห่างหายไปนาน) บ้านแม่อุ๊ยอยู่ใกล้โรงเรียนบ้านห้วยไม้หกทางเข้าจะมีป้ายบอกเอาไว้ ต้องข้ามน้ำแม่ตื่น กว้างพอสมควรใกล้ ๆ เลยขึ้นไปตามถนน1099 (ที่พรุ่งนี้ต้องปั่นไปตัว อ.อมก๋อย) เห็นว่ามีโรงไฟฟ้าพลังน้ำแม่ตื่นด้วย

น้ำแม่ตื่นนี้ไหลไปลงแม่น้ำปิงต่อ บ.แม่ตื่นอยู่บริเวณที่ราบแคบ ๆ ริมน้ำแม่ตื่นระหว่างเทือกเขาที่วางตัวเหนือ-ใต้ซ้ายและขวา (ซ้ายเทือกดอยเปเปอร์และป่าอช.แม่เมย และ อช.น้ำแม่เงา และ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อย ส่วนฝั่งขวาหรือตะวันออกเป็นเทือกของดอยม่อนจองที่ทอดยาวจนจรดน้ำปิง และ บางส่วนอช.แม่ปิง)