สรุปทริปลาวใต้ เย็นสบายดาลัต นั่งเครื่องกลับที่โฮจิมินห์

[ลุงแซม]

ส่วนบ้านเราแถว เขาค้อ ภูหินร่องกล้า มันเป็นเขาหินมีช่องมีหลืบ ถล่มอย่างไรก็ไม่เป็นไร แต่ป่าไม้ก็ยังเป็นกำบังที่ดี ดูค่ายเก่าของ ผกค.ที่ภูหินร่องกล้า อยู่ใต้ร่มเงาของป่าใหญ่ ยากที่จะตรวจเห็นได้ทางอากาศ ผมไปที่อนุสรณ์สถานบนเขาค้อถ้าจำไม่ผิดพี่น้องชาวไทยรบกันเองตายไปสองพันกว่าคน

[SENG9]

ได้อ่านเรื่องที่ สองกูรูคุยกันได้ความรู้อีกเยอะ...

[kowjee]

ใช่ครับได้ความรู้ที่บางครั้งไม่รู้มาก่อนจากเซียนกูรูอีกเพียบ ขอบคุณครับ
ไม่รบกวนเวลาหรือขัดจังหวะการเดินเรื่องแล้ว ต่อได้เลยครับพี่ๆลุงๆทั้งหลาย

[เสือทุ้ย]

คุณชมพู่ยังไม่มาต่อเลย ผู้อ่านเริ่มจะก่อม๊อบแล้วนะครับ

ผมมาเสริมแบบล่วงหน้าไปนิดหนึ่ง ขออนุญาตอ้างแผนที่ของคุณจารึกนะครับ
(แผนที่ใหม่และละเอียดดีจริงๆ คุณจารึกซื้อที่ไหนน่ะครับ ?)




เอาเป็นว่าเมื่อออกจากคอนทูมมาได้ ๔๗ กม. ก็จะถึงเมืองเปลกู หรือพิไลกู(Pleiku) ที่คุณจารึกบอกไว้
ที่เปลกูนี้มีทางแยกซ้าย ไปตามทางหมายเลข ๑๙ มุ่งหน้าตะวันออกไปอีกร้อยกว่าโล
ก็จะไปสุดชายฝั่งทะเลแถวเมืองกุ๋ยยอง(Qui Nhon)

ผมขอพาออกนอกเรื่องนิดเดียวครับ เห็นชื่อเมืองกุ๋ยยองแล้วขอเอามาโยงกับจังหวัดชุมพร บ้านคุณจารึก

ย้อนไปสมัยสงครามมหาเอเซียบูรพา ญี่ปุ่นยาตราทัพผ่านประเทศไทยแบบเคลียร์เงียบๆ
โดยยกพลขึ้นบกที่ประจวบ ชุมพร สุราษฎร์ นครศรีธรรมราช สงขลาและปัตตานี
ที่สงขลาและปัตตานีเป็นทัพใหญ่ โดยนายพลยามาชิตะ " เสือร้ายแห่งมลายา " แม่ทัพญี่ปุ่น
คุมการขึ้นบกที่ปัตตานีด้วยตนเอง (นายพลยามาชิตะคนนี้ละครับ ที่ทุบโต๊ะตวาดนายพลเปอร์ซิวาล
ของอังกฤษ ตอนจะลงนามยอมแพ้ที่สิงคโปร์ เล่นเอาเปอร์ซิวาลตัวสั่น เสียฟอร์มไปเลย)
กำลังทางเรือส่วนใหญ่ของญี่ปุ่น จึงกระจายอยู่ในน่านน้ำระหว่างปัตตานี - โกตาบารู

แต่กำลังที่ยกพลขึ้นบกในเขตประเทศไทยนั้น แม้ญี่ปุ่นจะยกพลขึ้นบกถึง ๕ จุด(ไม่นับบางปู)
ญี่ปุ่นกลับมีกำลังทางเรือคุ้มกันมานิดเดียว นิดเดียวจริงๆ เพราะนอกจากเรือลำเลียงพลแล้ว
มีเรือลาดตระเวนเบา " คาชิอิ " (Light Cruiser Kashii)
กับเรือพิฆาต อีก ๒ ลำเท่านั้น ที่คุ้มกันการยกพลขึ้นบกในเขตประเทศไทยทั้งหมด

ภาพเรือคาชิอิครับ (ภาพของ Wikipedia )





พอจะเห็นอะไรไหมครับ ? เห็นแล้วก็เฉยไว้ (ก็เฉยกันมาตั้ง ๖๐ กว่าปีแล้ว)

แล้วเรือลาดตระเวนคาชิอินี่ละครับ ก็ไปจอดลอยลำอยู่นอกฝั่งเมืองชุมพร ระหว่างเกาะเสม็ด
กับเกาะมาตรา คอยคุ้มกันให้กำลังของญี่ปุ่นยกเข้าเมืองชุมพร อันเป็นจุดกำเนิดวีรกรรมของ
" ครูหวิน " ร.อ. ถวิล นิยมเสน และยุวชนทหารเลือดนักรบแห่งเมืองชุมพร

ทีนี้เจ้าเรือคาชิอินี่มันเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไง ? ก็เรือลำนี้หลังจากจบภารกิจแรกที่ประเทศไทยแล้ว
ก็ทำหน้าที่คุ้มกันกองเรือลำเลียงญี่ปุ่นในเขตนี้ จนกระทั่งเกือบจบสงคราม ในเพลานั้นกองทัพญี่ปุ่น
ป้อแป้เต็มที ขาดเสบียง ขาดน้ำมัน ขาดยุทธปัจจัยเกือบทุกอย่าง เริ่มถอยร่นพร้อมความพ่ายแพ้ทุกแนวรบ
กำลังทางเรือและทางอากาศของสหรัฐ สามารถขยายรัศมีปฏิบัติการได้ถึงชายฝั่งอินโดจีน

ตอนปลายสงครามนั้น กองเรือลำเลียงของญี่ปุ่น ๑๐ ลำ ซึ่งออกเดินทางจากสิงคโปร์ มาจอดพักที่กุ๋ยยอง
ได้ออกเดินทางต่อจากกุ๋ยยองในเช้าอันสดใสของวันที่ ๑๒ มกราคม ๒๔๘๘ (1945)
โดยมีเรือลาดตระเวนเบาคาชิอิ และเรือรบขนาดเล็กอีก ๕ ลำ คุ้มกันมา แต่ถูกตรวจพบโดยเครื่องบิน
ตรวจการณ์ของสหรัฐ จากนั้นฝูงบินโจมตีของสหรัฐก็แห่กันเข้ามา รุมกินโต๊ะขบวนคอนวอยนี้
การยุทธแบบปิดประตูตีแมว ดำเนินไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เรือในขบวนคอนวอย ของญี่ปุ่นจมเกือบหมด

เรือคาชิอิที่เคยมาลอยลำเป็นสง่าที่เมืองชุมพรเมื่อต้นสงคราม ก็มาสิ้นชื่อในน่านน้ำเหนือเมืองกุ๋ยยอง
นี่ละครับ จมอยู่ห่างฝั่ง ๕ ไมล์ ก่อนถึงเกาะ Hon Cohe ลูกเรือคาชิอิ ๖๐๐ กว่านาย รอดไม่ถึง ๒๐

ผมโยงซะยาว พาออกนอกเรื่องไป ๑๖๐ กว่าโล ก็ถือว่าอ่านฆ่าเวลา รอเจ้าภาพนะครับ

แต่ถ้ายังไม่มา เดี๋ยวมีอีกฉาก ที่ผมเชื่อว่าหลายท่านจะร้อง อื๋อ...ตรงนี้นี่เอง

[หางแฮ้ม]

พี่จารึกอาสาเอาก้อนหินไปขว้างใส่หลังคาบ้านคุณชมพู่ แล้วก็หายไปอีกคน
งานนี้สงสัยมีการฮั้วกันเกิดขึ้นแน่ๆ

[พิงธรรม์]

ขอบคุณพี่ๆ...มีอาทิพี่เกษมฯ พี่เสือทุ้ย เสือหางแฮ้มที่ช่วยเติมข้อมูลและให้ความรู้แก่ผม และช่วยให้เรื่องที่ช่วยกันเขียนหลังไปเที่ยวชิ้นนี้พอจะมีสาระขึ้นบ้าง

ขอบคุณเฮียข้าวจี๋ ที่ส่งกำลังใจเชียร์ผมมาตลอด ดูเหมือนว่าตอนนี้กำลังใจการเขียนสูงพอจะฮึกเหิม น่าครับ...น่าจะสรุปได้จบทริป ไม่ทิ้งด้วนเหมือนครั้งก่อน

แต่ตั้งใจครับ กับกระทู้ที่ด้วนๆวิ่นๆทุกชิ้น จะไปตามเก็บทุกทริปทึ่ค้างคา เคลียร์ให้จบในทุกทริปที่ได้ขึ้นกระทู้ไว้แล้ว

แหะ...แหะ...บางอันไปปั่นเที่ยวนานเกือบสี่สิบวันดองเรื่องเก็บปีกว่าแล้ว...เช่นเรื่องปั่นเข้าลาวที่ห้วยโก๋น โด่งไปเวียดเที่ยวซาปา จนกลับลาวที่นาแมวแล้วปั่นต่อเที่ยวภูคูน ตอนจบกลับไทยที่หนองคาย นั่งรถไฟฟรีเข้ากรุงเทพ

ตั้งกระทู้เขียนรายงานสามเดือนแล้ว รายงานปั่นคืบหน้าแค่พ้นบ้านตาเดชที่สระบุรี
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 18&start=0

วันนี้กะกระทู้นี้ อย่า...อย่า...อย่าเพิ่งกด รอจบกระทู้ของเฮียชมพู่ชวนเที่ยวเวียด ดาลัตกะไซง่อนนี้จบก่อนนะครับ

แล้วค่อยกด

ฮ่า...ฮ่า...ฮา...เขียนไปแบบนึกถึงหน้าหน้าเป็ด แกชอบเขียนแล้วชักชวนคน กดครับ
เลยนึกมุก...แหย่แกเล่น

[พิงธรรม์]

เสือทุ้ย วันนี้, 05:23

แผนที่ใหม่และละเอียดดีจริงๆ คุณจารึกซื้อที่ไหนน่ะครับ?

ตอบพี่เสือทุ้ย
เล่มนี้...ผมซื้อที่ฮานอย ราคาติดป้ายหลังปก 85,000ดอง ประมาณร้อยเจ็ดสิบบาท ถูกมากครับ แจ้งปีพิมพ์ครั้งที่หก ปี 2009-2010

เล่มนี้ข้อดี...แสดงชื่อหมู่บ้านค่อนข้างละเอียด แม้นในเส้นทางเล็กๆ รวมทั้งบอกจุดแนะนำการท่องเที่ยวตามรายทางและในพื้นที่

ข้อเสีย...หนึ่งไม่บอกระยะทางกำกับ แต่ทำสเกลกำกับทุกหน้า สองพิมพ์ไล่ชั้นความสูงเป็นสีน้ำตาลจากอ่อนจนแก่ แถมใช้เส้นสีถนนเป็นสีน้ำตาลอีก เลยกลายเป็นสีน้ำตาลเกือบทั้งหน้า ดูไม่สวยไม่สว่างตา

ที่จริงมีอีกเล่มหนึ่งครับ ทำรูปเล่มขนาดเหมือนเล่มนี้คือขนาดนิตยสารพวกแพรวหรือเปรียว เช่นกัน แต่คุณภาพการพิมพ์ดีกว่าเล่มที่ผมซื้อและถ่ายให้ดูมาก ทั้งปกเป็นแบบปกแข็ง รายละเอียดของแผนที่และการใช้สีสดชัดเจน เทียบได้กับหนังสือแผนที่ทางหลวงบ้านเรา ทั้งทำเสกล(หากผมจำไม่ผิด)ขนาด หนึ่งต่อห้าแสน ทุกแผ่นทุกหน้า (เล่มที่ผมซื้อมาเสกลเปลี่ยนไปในแต่ละหน้า ขึ้นอยู่กะว่าแต่ละื้พื้นที่เขาจะใสรายละเอียดขนาดไหน)

เล่มแพงที่ผมไม่มีตังค์ซื้อ...ตกราคาเล่มละประมาณห้าร้อยบาทครับ เส้นทางระดับเชื่อมหมู่บ้านเล็กในแดนกันดารจึงค่อนข้างชัดเจน กว่าเล่มที่ผมซื้อมา

แต่เล่มแพงก็มีข้อด้อย ไม่บอกหรือแสดงจุดแนะนำการท่องเที่ยวตามรายทางและในพื้นที่

หลังจากนั่งคลำทั้งสองเล่มอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดใจเลือกเอาเล่มที่ได้ซื้อติดมือมานี่แหละครับ ตอนตัดใจซื้อ(ได้แค่เล่มนี้)ก็คิดปลอบใจตัวเองเล่มโน้นมันแพงไป ข้อมูลเที่ยวไม่มี เอาเล่มนี้แล้วพกแผนที่ฉบับเป็นแผ่นพับมีระยะทางกำกับติดไปด้วย ก็ลงตัวครับ

[พิงธรรม์]

เรียนพี่เสือทุ้ยและพี่ๆ...ตลอดถึงเพื่อนทั้งหลาย

ผมตั้งใจอยู่แล้วครับ ว่าจะป่าวประกาศว่าพี่ๆท่านใดใคร่จะเที่ยวเวียดนามแล้วต้องการแผนที่ ผมยินดีให้หยิบยืมโปรดแจ้งผมมาด้วยPM นะครับ

[พิงธรรม์]

พูดถึงPM ผมเองเพิ่งรู้ว่าที่เขาพูดเขาเขียนส่งข้อความทางPm นั่นหมายถึงะไร

ก็เพราะเจ้าเนม เด็กหญิงรุ่นหลานมันมานั่งกินข้าวที่บ้าน แล้วเปิดคอมพ์ผมดูกระทู้ผมเขียน

มันตะโกนเรียกผม "ลุง...ลุง...ลุงมีเมสเสซ เขาส่งด้วยพีีเอ็ม"

"อะไรวะพีเอ็ม...กูไม่รู้เรื่องดอกเว้ย" ผมบอกเจ้าเนม...มันถึงสอนผม

กลายเป็นว่าผมมีพี่เอ็มค้างอยู่ในกล่องตั้งแต่ปีมะโว้ มีคุณชายหนึ่งคนลูกศิษย์พระอาจารย์เอี้ยว รู้จักสนิทกันตอนปั่นเจอไปหลวงพระบาง กะที่สำคัญอยากกราบขออภัยท่านด้วย อาจารย์ Elka ผมดองพีเอ็มที่ท่านส่งเมื่อปลายปีที่แล้ว...ด้วยไม่รู้ดังเล่า

[พิงธรรม์]

ผมตั้งใจอยู่แล้วครับ ว่าจะป่าวประกาศว่าพี่ๆหรือเพื่อนปั่นท่านใดใคร่จะเที่ยวเวียดนามแล้วต้องการแผนที่ไปศึกษาก่อนเดินทางหรือนำไปใช้งาน ผมยินดีให้หยิบยืม โปรดแจ้งผมมาด้วยPM นะครับ

แต่ขอกำหนดกติกา คุณสมบัติของผู้จะพีเอ็มขอยืมหนังสือแผนที่ และเอกสารแผนที่เมืองใหญ่ของเวียด ที่ผมมีอยู่ในมือตอนนี้ก็แผนที่เมืองฮานอย เมืองไซง่อน เมืองดาลัท(ของเฮียเซ้ง)

ขอกำหนดให้ยืมแก่นักท่องเที่ยวการปั่นด้วยจักรยาน หนึ่งที่เคยมีผลงาน...ไปปั่นเที่ยวแล้วมาเขียนสรุปทริป ไม่ว่าบอร์ดไหน...ผมไม่เกี่ยงละครับ กะสองนักปั่นที่มีกิจกรรมร่วมแสดงตัวตนเป็นเพื่อนไซเบอร์แลกเปลี่ยนข้อมูลช่วยเหลือกันมา รวมทั้งนักปั่นผู้ตั้งตนศึกษาเส้นทางพาเพื่อนๆปั่นเที่ยวแบบเพื่อนชวนกัน ไม่คิดธุระกิจเอากะเพื่อน

ที่ตั้งกติกาก็ใคร่คัดกรอง เพราะเชื่อได้ว่าในสามกลุ่มของคนที่มีลักษณะดังกล่าว ไม่น่าจะเป็นกลุ่มที่ขอยืมไปแล้ว อิ๊บไปไม่คืนนะครับ แฮ่...

[พิงธรรม์]

หางแฮ้ม วันนี้, 07:35

พี่จารึกอาสาเอาก้อนหินไปขว้างใส่หลังคาบ้านคุณชมพู่ แล้วก็หายไปอีกคน
งานนี้สงสัยมีการฮั้วกันเกิดขึ้นแน่ๆ

เมื่อวานว่าจะไปครับ แต่...ไปไม่ทันทำธุระไม่เสร็จ พาพี่ชายคนโตและพี่สะใภ้ที่เพิ่งจะทำตัวเกษียณ ผมเป็นน้องนะครับ...แฮะ...แฮะ...เกษียณก่อนพี่ๆเขาเกือบสิบปี

ไปยุยงส่งเสริมให้พี่ๆเขา หัดไปเที่ยวโรงพยายาล ให้หมอเขาตรวจสุขภาพครับ

เลยไปเที่ยวเป็นเพื่อนพี่ พาพี่ไปหาหมอตรวจตา ตรวจสุขภาพกันทั้งวัน

อยากชักชวนท่านที่ยังไม่คิดจะหาหมอตรวจสุขภาพ อย่างน้อยก็หาหมอให้ท่านตรวจดูเรื่องตาเถอะครับ เพราะวัยที่เกินสี่สิบแล้วนี่...ทุกท่านควรได้ตรวจดวงตา

หากไม่เจอว่ามีปัญหาอะไร เรื่องดวงตานี่...ตามคำแนะนำของหมอนะครับ ผมแค่ฟังมาแล้วบอกต่อ ต้องตรวจซักปีละสองครั้งครับ ในคนวัยอายุเกินสี่สิบห้า

ด้วยความปราถนาดีครับ

[พิงธรรม์]

พี่จารึกอาสาเอาก้อนหินไปขว้างใส่หลังคาบ้านคุณชมพู่ แล้วก็หายไปอีกคน
งานนี้สงสัยมีการฮั้วกันเกิดขึ้นแน่ๆ

ผมสงสัยว่าเฮียชมพู่ จะเจตนาไม่ยอมโพสเดินเรื่องต่อ กลัวจะเป็นเรื่องประจานผมถึงไม่อยากทำ แหะ...แหะ...แบบต้องการให้ผมเล่าประจานตัวเอง จะดีกว่า

ก็ได้...ก็ได้...ทีหลังเฮียชมพู่ อย่าเผลอก็แล้วกัน

[พิงธรรม์]

ครับ...วันนี้ผมอาสาลากเรื่องให้พ้นคอนตูม ไปให้ถึงดาลัท จะได้ดูรูปสวยๆซะที

เอาให้ถึงดาลัทวันนี้ละครับ ส่วนความช้ำใจระหว่างทาง จะทวนหลังกลับมาเขียนให้มันฉ่ำใจ เยาะเย้ยชะตาแต่หนหลัง แปลงเป็นเรื่องให้มันขำ...เล่าให้เพื่อนฟังกันต่อไป

[SENG9]

โธ่ โธ่ โธ่ ผมนึกว่าจะมีแต่วัยสะรุ่นที่ใจร้อน วัยดึกอย่างพี่ เอ้ย ลุงรึกของผมก็ใจร้อนเหมือนกัน...
ใจเย็นหน่อยครับ วันนี้เจ้าของกระทู้ก็จะกลับเข้าบ้านแล้ว หลังจากไปหนีไปซ้อมปั่นเสือหมอบป้ายแดง
อยู่แถว ๆ นครปฐม คุยกันทางโทรศัพท์ เย็น ๆ เฮียสมศักดิ์ แกจัดให้ครับ...


พี่จารึก ผมมีหนังสือเกี่ยวกับฝนเหลือง มีอยู่นานแล้วไม่เคยได้อ่าน พอได้อ่านถึงได้รู้ว่าฝนเหลือง
หรือไอ้แก๊สมฤตยู มีที่มาที่ไปน่าสนใจมาก...

[พิงธรรม์]

ย้อนรอยยย...นิดดดหนึ่งนะครับ ย้อนด้วยแผนที่
วันที่หนึ่งที่ปั่นในเวียด ถึงเมืองคอนตูม ในตอนเย็น วัดระยะทางจากแผนที่เกือบ ๙๐ กิโลเมตร ขาดไปกิโลขีด



วันที่สองเฮียเซ้งสั่ง ต้องให้เลยพีไลกู ...กูพิไล...ว่าเหนื่อยจริงโว้ย



โน่นที่เฮียเซ้งว่า เมืองที่อยากนักอยากไปนอน ต้อง "จือซี่"...ชื่อที่เขียน Chu Se มันไปยืดกว่าพิไลกูอีกตั้งไกล...ดูตัวเลขสามสิบแปดกิโลเมตร รวมเฮียเซ้งกะจะเอาซักแปดสิบกว่า คนป๋วยน่าจะตะกายไปกันได้ โธ่...




ครับ...ก็เตรียมตัว ออกจากที่พักที่ได้ในเมืองแรก ที่คอนตูม กะไปตายข้างหน้า...(กู)หนักใจจริง เพราะพิษไข้ แต่เฮียเซ้งบอกใครไม่ไหว ให้นั่งรถ บ๊ะใครจะยอม



แต่ละคนก้มหน้านิ่ง...กลัวเฮียเซ้ง




ลาละครับ โรงแรมที่พักที่คอนตูม ฟร้อนท์ที่รับตอนเข้าพัก ยุ่ง(ฉิบหาย)...ตามจิกเอาพาสปอร์ตของทุกคน บุกถึงห้องเอาไปเก็บ ทั้งให้เซ็นต์ลงลายมือคนเข้าพักอีกสี่ห้าแผ่นต่อหนึ่งคน

มันเข้มงวดจริงๆ...ผับผ่าเถอะ เที่ยวทางเหนือมันผ่อนปรนกว่าทางใต้เยอะ ชักรู้สึก อาจเป็นผลเนื่องทางใต้เขาพ่ายแพ้การสงคราม การปฏิบัติให้ถูกกฎที่รัฐตั้งในวันนี้ ดูๆไปทางเหนือคนเขาผ่อนคลายกว่า แต่ทางใต้ไม่กล้าเลย