ได้อะไรจากการปั่นจักรยานกันบ้าง

[kunpa]

ขอบคุณ ทุกท่านที่ติดตาม เมื่อเราได้สิ่งดีๆจากการปั่น ก็เลยอยากแบ่งปันให้คนที่ยังไม่เจอสิ่งดีๆบ้าง(หลงทาง) หลายๆคนชอบถามว่า อายุเท่านี้แล้ว (ไม่บอกว่าเท่าไร) จะปั่นไปไหน (ไปที่ที่เราอยากไป)ปั่นไปทำไม (ปั่นเพื่อตัวเราและครอบครัว)ปั่นแล้วได้อะไร(ได้เหงื่อ ได้สุขภาพ และได้เพื่อน) ร้อนก็ร้อน (บางวันออกปั่น บ่าย 2 โมงครึ่ง)ดำก็ดำ (ครีมกันแดดซิคะ)เหนื่อยก็เหนื่อย (ไม่เหนื่อยก็ไม่ใช่การออกกำลัง)จักรยานแพงก็แพง (ไอ้ที่ไม่แพงก็มี) อันตรายด้วย ไปได้ไงไกลๆคนเดียว ไม่กลัวเขาจี้เอาหรือ (บางครั้งก็กลัว แต่มันก็แค่คิด) ถ้ายางรั่วกลางทางทำไง(โทรซิคะ สามีบอกว่ารั่วที่ไหนให้หาบ้านคนเข้าไปพักแล้วโทรมา เขาไม่ให้พกชุดปะยางค่ะ) ปั่นมาจนทุกวันนี้ไอ้ที่หน้ากลัวที่สุดที่เจอคือหมาไล่ค่ะ ตัวเดียวไม่เท่าไร อีตอนที่เจอไล่เป็นฝูงนี่ซิ มีเสียงเท่าไรตะโกนไล่มัน ไม่ใช่ให้มันกลัวเรานะคะ ต้องการให้เสียงเราดังไปถึงเจ้าของหมา เขาจะได้ออกมาเรียกมันกลับไป

วันนี้ขอสั้นๆก่อนนะคะ งานเยอะยุ่งเหยิง แล้วจะมาเล่าต่อ หรือท่านใด อยากเล่าเรื่องของตัวเองก็เชืญขั้นได้เลยค่ะ ยินดีมากๆ

[kunpa]

ขอข้าวโพดคั่วราดน้ำเกลือ 1 ถุงใหญ่
รอฟังบทต่อไปครับ

คุณสามี ฝากบอกว่า ข้าวโพดคั่วไม่มีครับ มีแต่อ้อยควั่น

ขอบคุณคุณยาย ที่ชมคุณป้าค่ะ ก็มันพันธุ์เดียวกันไงคะ เลยไปด้วยกันได้ ถ้าคุณป้าไม่บ้าก่อน หรือเขาไม่บ้าตามก็คงจะไม่ได้ปั่นมาจนทุกวันนี้

[เล็ก]

พระเจ้าตายังไม่มาบอกเลย คิดว่าคุณป้า.ทำงานอะไรคะ

หัวข้อที่ว่าได้อะไรจากการปั่นจกย. ขอเปลี่ยนเป็นได้อะไรจากเพื่อนๆที่คุยกันในเวปจกย.แทนนะคะ
ได้เยอะแยะเลย ได้เพื่อน ได้ความรู้ ได้มิตรภาพ ได้คนคุยด้วย ได้กำลังใจ ได้คนช่วยคิด ได้ความจริงใจ ได้ญาติผู้ใหญ่เพิ่มขึ้น เวลามีปัญหาเหมือนเราไม่ใช่อยู่คนเดียว เข้ามาถามก็มีคนมาช่วยตอบ และได้คนที่มานั่งฟังเราโม้ด้วย(อันนี้หามานานแล้ว )

[kunpa]

สิ่งที่เจ้เล็กได้ ป้าว่าทุกคนในห้องเราได้กันทั่วหน้า หายไปจากหน้าจอก็คิดถึง พักนี้หายไปกันหลายคน อยากให้กลับมาเม้าท์กันเหมือนเดิม พระเจ้าตานอนยังไม่ตื่น เมื่อคืนลุ้นบอลดึก

[บ้านต้นสน]

เคยคิดว่าคุณป้าเป็นอาจารย์
เขียนอะไรอ่านเข้าใจง่าย
ที่คุณป้าเขียนดูเหมือนเขียนง่าย จริงๆแล้วโคตรยากเลย อ่านง่ายไม่วนเวียน เรียงเป็นลำดับๆไป อ่านแล้ว สบายใจ สบายตา

รอบทต่อไปของคุณป้า
ว่าด้วยกำเนิด เสือสาวอยากคุย และ วิพากษ์ สมาชิก เก่าใหม่ทั้งมวล ทั้งที่ยังอยู่และจากไป

เพิ่งรู้นะเนี่ยว่า พี่เล็กขี้โม้
พวกเราไปนั่งเรือโต้คลื่นฟังพี่เล็กโม้กันดีกว่า
รับรองไม่เมาคลื่น แต่จะเมาอย่างอื่นแทน 555+

[t@he@w]

พระเจ้าตายังไม่มาบอกเลย คิดว่าคุณป้า.ทำงานอะไรคะ

หัวข้อที่ว่าได้อะไรจากการปั่นจกย. ขอเปลี่ยนเป็นได้อะไรจากเพื่อนๆที่คุยกันในเวปจกย.แทนนะคะ
ได้เยอะแยะเลย ได้เพื่อน ได้ความรู้ ได้มิตรภาพ ได้คนคุยด้วย ได้กำลังใจ ได้คนช่วยคิด ได้ความจริงใจ ได้ญาติผู้ใหญ่เพิ่มขึ้น เวลามีปัญหาเหมือนเราไม่ใช่อยู่คนเดียว เข้ามาถามก็มีคนมาช่วยตอบ และได้คนที่มานั่งฟังเราโม้ด้วย(อันนี้หามานานแล้ว )

ได้หมือนอย่างที่คุณเล็กได้เช่นกัน
แต่บางครั้งก็ได้ความไม่เข้าใจกลับมาเหมือนกัน
แต่ตอนนี้ได้อ่านข้อเขียนดีๆจากคุณป้า
รออ่านของท่านอื่นอยู่เน้อ

[บ้านต้นสน]

ขออนุญาตนำเรื่องราวสนุกๆของท่านอื่นมาให้อ่านกันครับ
เขียนดีเชียวแหละ

คุ ณ แ ม่ นั ก ล่ า ฝั น

"โอ้ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยะ มีเกิดแก่เจ็บตายคล้ายๆกันแต่สิ่งที่มีไม่เหมือนคือความฝัน อยู่ที่ใครจะล่ามันให้อยู่มือ"
แม่ร้องเพลงเพื่อชีวิตของลุงแอ๊ดในห้องน้ำอีกแล้ว หมู่นี้แม่ชอบร้องเพลงนี้มาก ร้องวนไปวนมา กรุ้มกริ่มมีความสุขจนเกินเหตุ
ขณะที่หนูกำลังฟังเพลงเกาหลีของซุปเปอร์จูเนียร์อยู่เพลินๆ แม่ก็มาเคาะประตูห้อง โผล่หน้าเข้ามาบอกว่า

"ลูก.จ๋า..พรุ่งนี้แม่จะไปล่าฝัน"
" หือ..แม่จะไปล่าฝัน ฝันอะไรของแม่ ฝันดี หรือ ฝันร้าย หรือฝันดีฝันเด่น "
แม่ขำก๊าก เคาะหัวหนูหนึ่งที
" แม่จะไปตราด...ปั่นจักรยานไป"
"จากบ้านเราเนี่ยนะแม่ ไปตราด... แล้ว แล้ว แม่ จะปั่นจักรยานไป"
" อืม " แม่ไม่ลังเลเลยสักนิด

หนูอยากห้ามแม่ ถ้าแม่อายุ 30ต้นๆ หนูคงเชียร์แต่แม่ของหนูใกล้จะ50แล้ว แม่ชอบออกกำลังกาย แรกๆการออกกำลังกายของแม่ก็แค่เดินเร็วๆ แกว่งแขนไปมาในสวนสาธารณะใกล้บ้าน แม่ชอบลากหนูไปด้วยเสมอ แม่บอกว่า "เสียเหงื่อให้กีฬา ดีกว่าสมองล้าเพราะเล่นเกมส์" บางครั้งแม่ก็ไปเล่นโยคะ เหยียดๆยืดๆกล้ามเนื้อ หายใจเข้า หายใจออก และ นับ1ถึง8

เพิ่ง 2-3 เดือนมานี้เอง ที่แม่หัดปั่นจักรยานเสือภูเขาแบบมีเกียร์ เมื่อเดือนก่อนหนูยังเห็นแม่ปั่นจักรยานปัดไปปัดมา พ่อสอนให้เปลี่ยนเกียร์ก็เปลี่ยนผิดบ้างถูกบ้าง เถียงกันเสียงดังโขมงโฉงเฉง แล้วจู่ๆแม่มาบอกว่า จะปั่นจักรยานไปจังหวัดตราด บ้านเราอยู่จันทบุรีจากตรงนี้ห่างจากตรงจุดที่ฝันของแม่รออยู่เกือบ 80 กิโลเมตร หนูนึกไม่ออกจริงๆว่าแม่คิดได้ไง .

"ลูกจ๋า...คนเรามีฝันไม่เหมือนกัน ทุกข์สุขของคนเราก็ไม่เท่ากัน แม่เพิ่งมารู้ว่าแม่ชอบจักรยานเอาตอนนี้เอง"
" ตอน50กะตอน 30 มันต่างกันตรงไหนหรือแม่"
" แม่ก็แค่อยากเดินทางไกลบนจักรยานที่แม่รักสักหน "
"ไปตราดเนี่ยนะ ไกลก็ไกล ร้อนก็ร้อน"
" แต่เส้นทางนี้ สวยนะลูก มีต้นไม้ใหญ่ ที่แม่เห็นมาตั้งแต่แม่ตัวเท่าหนู"
"แม่ก็นั่งรถยนต์ให้พ่อพาไปก็ได้"
"มีฝันแล้วไม่ออกไล่ล่า ลูกจะให้แม่แก่ตายไปกับความฝันที่ไม่เป็นจริง แม่ไม่ยอมหรอก "
" อาจจะดูเล็กน้อยในสายตาคนอื่น แต่ยิ่งใหญ่สำหรับแม่ ฝันของแม่ไม่ต้องซื้อต้องหาแค่ใช้ขากับกำลังใจ"

พูดจบแม่ก็ร้องเพลงประจำตัวของแม่
"โอ้ โอ้ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยะ มีเกิดแก่เจ็บตายคล้ายๆกัน แต่ที่มีไม่เหมือนคือความฝัน อยู่ที่ใครจะล่ามันให้อยู่มือ"
ดูเอาเถอะ วิธีพูด วิธีคิด วิธีสอน ของแม่ แม่ตลกและอารมณ์ดีเสมอ หนูอยู่กับแม่เหมือนอยู่กับเพื่อนสนิทคนที่หนูรักที่สุด หนูอายุแค่ 15 มีฝันกับเขาเหมือนกัน หนูฝันอยากเป็นนักเขียนนิทาน หนูเคยถามแม่ว่า ถ้าหนูจะเป็นนักเขียนนิทานแม่จะเสียใจไหม แม่หันมาจ้องหน้าหนูแล้วถามว่า
"ทำไมแม่จะต้องเสียใจ"
"อ้าว..แม่…แม่ไม่อยากให้หนูเป็นหมอหรอกเหรอ เป็นหมอรวยนะ แล้วหนูเรียนเก่งขนาดนี้น่ะ ติดแพทย์สบายๆเลยนะแม่"
"อื้ม..แม่อยากมีลูกเรียนเก่งและเป็นนักเล่านิทานสนุกๆมีสาระให้เด็กๆฟังด้วย ดีไหมลูก ถึงลูกจะเป็นหมอ แม่ก็อยากมีลูกเป็นหมอที่มีเมตตา มากกว่าเป็นหมอเพราะอยากรวย"
"แม่คิดงั้น..จริงง่ะ"
"จริงสิลูก….จะให้ดีนะ แม่อยากให้ลูกลงมือเขียนในสิ่งที่ลูกอยากเขียนเสียที ไม่ใช่ฝันจะเป็นนักเขียนแต่ไม่ยอมลงมือ "
เหมือนแม่จะบอกหนูกลายๆว่า แม่จะทำให้หนูเห็นว่าฝันมีไว้ให้ตามล่า ไม่ใช่มีไว้เพื่อนั่งตาลอยคอยแต่ฝันและฝัน


แม่หายออกจากบ้านไปพร้อมจักรยานเสือภูเขาสีชมพูคู่กาย โดยไม่ลืมเตรียมอาหารเช้า กลางวันไว้ให้ พ่อโทรศัพท์มาบอกว่ายังไม่กลับบ้าน...พ่อจะตามไปเก็บแม่ขึ้นรถยนต์กลางทาง แล้วพ่อก็หัวเราะฮ่าๆๆด้วยชอบใจความคิดของตัวเอง

โพล้เพล้แล้วที่รถยนต์ของพ่อเข้ามาจอด จักรยานสีชมพูแสนรักของแม่นอนแอ้งแม้ที่กระบะท้ายรถยนต์
หนูมองไม่เห็นแม่ที่น่าจะนั่งคู่มากับพ่อ เมื่อรีบวิ่งไปเปิดประตูรถจึงเห็น....แม่นอนเหยียดยาวหมดสภาพ เหมือนคนง่อยเปลี้ยเสียขาอยู่ที่เบาะหลัง แม่เห็นหนูก็ยกมือขึ้นมาชูสองนิ้ว ยิ้มกว้างสุดๆบอกว่า

"ลูกจ๋า แม่ทำสำเร็จ "
แม่เล่าว่า

แม่ตื่นนอนตอนตีสี่ ….มองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน พระจันทร์ส่องแสงนวลสวยอยู่ริมขอบฟ้า ดูเหมือนอมยิ้มรอส่งแม่ในการเดินทางครั้งสำคัญ
เมื่อคืน……แม่นอนหลับๆตื่นๆ ฝันไปต่างๆนาๆ……ฝันว่าจักรยานหาย
ฝันว่าหารองเท้าไม่เจอ ฝันว่าเพื่อนที่จะร่วมปั่นจักรยานไปด้วยกันหายตัวไป ฝันปนเปกันไปหมด (หนูว่าลึกๆแล้วเป็นเพราะแม่กังวล)
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ แม่ก็ขึ้นไปไหว้พระสวดมนต์ สวดบูชาหลวงปู่ทวด

" นะโม โพธิสัตโต อาคันติมายะ อิติภควา "
ฟังแม่เล่าแล้วหนูอดขำไม่ได้ แม่หนูนิมนต์พระไปปั่นจักรยานด้วย

แม่บอกว่ารอบๆตัวเรามีทั้งสิ่งที่มองเห็นและมองไม่เห็น การสวดมนต์นอกจากจะได้สมาธิแล้วเรายังได้อุทิศส่วนกุศลจากการสวดมนต์ภาวนาให้สรรพสิ่งทั้งหลายที่รายรอบตัวเราด้วย
ตีห้าห้าสิบห้านาที….แม่ปั่นจักรยานช้าๆออกจากบ้านคนเดียวไปยังจุดที่นัดพบเพื่อนร่วมทางอีกสองคน
ลมเย็นปะทะใบหน้า…….แม่ถามตัวเองอีกครั้ง
"เฮ้ย กำลังทำอะไรอยู่ รู้ตัวหรือเปล่า"
แม่เชิดหน้าตอบตัวเองว่า
"ชั้นจะไปล่าฝันมาอวดลูก"
เมื่อมีฝันก็ต้องออกตามล่า….และอาวุธที่ใช้ในการไล่ล่าฝันก็คือหัวใจที่มุ่งมั่น
แม่บอกว่า…..เหตุจูงใจสำคัญในการออกปั่นจักรยานทางไกลในครั้งนี้มาจาก
ทำให้หนูดู แม่ชอบพูดกับเพื่อนๆของแม่ว่า " ถ้าอยากให้ลูกดี ต้องทำดีให้ลูกดู"

เมื่อถึงจุดนัดพบ….จักรยานสามคันก็เริ่มต้นเดินทาง หนึ่งหญิงสูงวัย และสองชายสูงอายุ ที่มีอายุรวมกันได้ร้อยสี่สิบปี

อากาศยามเช้าเย็นสบาย เทวดาประทานรางวัลปลอบใจสำหรับการเริ่มต้น
ปั่นกันมาเรื่อยๆ…พูดคุย หยอกล้อ หัวเราะกันเริงร่า เส้นทางสุขุมวิท จันทบุรี-ตราดสายนี้เคยแต่ขับรถยนต์ผ่าน แต่วันนี้แม่มาด้วยจักรยาน ทำให้มุมมองสองข้างทางเปลี่ยนไปพบรายละเอียดมากขึ้น ได้เห็นคฤหาสน์หลังงามและกระต๊อบหลังเล็กอยู่เคียงกันกั้นไว้ด้วยรั้วและสถานะทางสังคม เงาไม้ที่ทอดทาบทับถนนเกิดจากร่มบังแดดธรรมชาติ แม่ได้ชื่นชมดอกไม้นานาชนิด หลากสีสัน เช่น ชบาสีส้มต้นสูงชะลูด พู่ระหงสีแดงเป็นพุ่ม บานชื่นคละสี ดาวกระจายเหลืองอ่อนเหลืองแก่ มีหมาไล่กวดบ้างก็ต้องปั่นหนีกันสุดชีวิต แม่กับเพื่อนร้องเพลงและตะโกนคุยกันอย่างลืมวัย…….ปั่นกันมาได้ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตรก็หยุดพัก แดดเริ่มแรงขึ้นๆเสียงหัวเราะเริ่มเบาลง

หยุดพักเหนื่อยและดื่มน้ำเป็นระยะๆ แม่เล่าว่า มีช่วงอารมณ์หนึ่งแม่เหนื่อยมาก แดดก็ร้อน แม่ถามตัวเองว่า
"บ้าหรือเปล่าวะเรา หนอยแน่ะ ล่าฝันอวดลูก ฝันร้ายชัดๆ" แต่แม่ก็กัดฟันปั่นไปเรื่อยๆ ขณะที่เรี่ยวแรงเริ่มถดถอย
พลันสิ่งที่เป็นดังน้ำทิพย์วิเศษชุบชะโลมหัวใจแม่ก็ปรากฏให้เห็น

"ไม้ใหญ่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า
ลำต้นตรงสูงสง่าน่าเกรงขาม
หลายหลายต้นเรียงแถวพริ้วเป็นทิวงาม
ให้นึกคร้ามยำเกรงเมื่อเพ่งมอง"

แม่ปั่นจักรยานเข้าไปหาต้นไม้ที่แม่หลงรักอย่างช้าๆด้วยกริยาสำรวมเหมือนเข้าพบญาติผู้ใหญ่ แม่พิงจักรยานไว้กับเสาปูนข้างทาง เดินไปโอบกอดต้นไม้ใหญ่ ที่สามคนมาช่วยกันคงโอบไม่รอบ ความรู้สึกเหมือนได้กอดญาติผู้ใหญ่วัยชราอันเป็นที่รัก แม่แอบกระซิบว่า
"คุณทวดขา หนูมาเยี่ยม" หนูฟังแม่เล่ามาถึงตรงนี้แล้วอดหัวเราะไม่ได้ ถามขัดจังหวะว่า
"ถ้าต้นไม้เป็นทวดแม่ แล้วหนูต้องเรียกทวดแม่ว่าอย่างไร"
"เรียกทวดแม่ไง "
" อย่าเพิ่งขัดคอ ลูกรู้ไหม ไม้ใหญ่กลุ่มนี้ ยืนกรำแดด กรำฝน ตรำโลก ให้ร่มเงามานานนับร้อยปี เป็นโชคดีของคนบ้านเราที่ต้นไม้เหล่านี้รอดพ้นจากคมเลื่อยคมขวานมาได้นะลูก"

ร่ำลาคุณทวด แล้วก็พากันเดินทางต่อ เริ่มนับหลักกิโลเมตรสีขาวข้างทางถอยหลัง
ตราด 49 กม.
ตราด 40 กม.
ตราด 30 กม.

จุดหมายปลายฝันใกล้เข้ามาทุกที
แว่วเสียงเครื่องยนต์ที่เบาลง เสียงล้อบดถนนคุ้นหูดังอยู่ข้างหลัง
แม่หันไปเห็นพ่อ น้ำเกลือแร่ที่พ่อแช่ใส่ถังน้ำแข็งเย็นเจี๊ยบมาให้ ชื่นใจกว่าที่เคยกินมาทั้งชีวิต พ่อเตรียมผ้าเย็นมาให้ด้วย แม่ยังห่วงสวยกลัวครีมกันแดดที่พอกมาเสียหนาเตอะจะหลุดกระเทาะออก อย่าเรียกว่าพอกเลย เรียกว่าโบกครีมกันแดดดีกว่า แม่เลยใช้ผ้าเย็นของพ่อพอเป็นพิธี

9 โมงเช้าแล้ว ที่แม่กับพ่อและเพื่อนๆแวะกินข้าวแกงริมทางเป็นอาหารเช้า ทั้งเหนื่อยทั้งร้อน พ่อจะให้แม่ยกจักรยานขึ้นรถยนต์แต่แม่ไม่ยอม ที่ร้านข้าวแกงซึ่งเป็นเขตจังหวัดตราด มีคนถามแม่ว่าปั่นมาจากไหน แม่รีบตอบว่า
"มาจากจันท์ "
มีเสียงชมมาว่า "โอ เก่งเนอะ"
แม่ขี้โม้ของหนูตอบเขาไปว่า " แค่นี้เอ๊ง"

แดดแรงขึ้นจนแม่ร้อนผิวหน้า จากผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่ใช้แค่ปิดใบหน้า เปลี่ยนมาเป็นไอ้โม่งคลุมทั้งหัว ปิดหู ปิดคอ ปิดทุกอย่างเหลือแค่ลูกกะตา

ได้กินข้าวเข้าไปเรี่ยวแรงเริ่มมีมา ปั่นออกจากร้านข้าวก็เจอเนินเล็กลูกแรกรออยู่ข้างหน้าแม่ปั่นฉิวไปถึงยอดเนิน แล้วก็พักขาปล่อยให้จักรยานแล่นลิ่วๆลงมาเอง แม่พบสัจธรรมอีกข้อของชีวิตบนอานจักรยาน ตอนปั่นจักรยานขึ้นเนินก็เหมือนเรากำลังต่อสู้ผ่าฟันกับอุปสรรคของชีวิต ถ้าเรากัดฟันสู้จนได้รับชัยชนะ รางวัลที่ได้จะเหมือนช่วงปั่นจักรยานลงเนิน

หลังจากชนะเนินแรกมาแล้ว แม่ก็มองเห็นอีกเนินกางแขนต้อนรับอยู่ ในใจแม่คิดว่า เอาน่า!! อีกเนินเดียว แม่พยายามถูลู่ถูกังไปจนถึงยอดเนิน คิดว่าจบสิ้นกันเสียทีเจ้าอุปสรรคใหญ่ ฝันร้ายของแม่ แต่เมื่อมองตรงไปข้างหน้าสายตาก็แลเห็น…..เนินสูงอีกลูกอ้าแขนเชิญชวนพร้อมยิ้มเยาะ เขตนี้จะเป็นช่วงถนนที่มีแต่ขึ้นเนิน ลงเนินตลอด แม่เล่าอย่างเมามันว่าช่วงนั้นแม่เกิดแรงฮึดสู้ เป็นไงเป็นกัน แม่ต้องไปให้ถึงจุดหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้ให้ได้ เรียงหน้าเข้ามา แม่จะฝ่าข้ามไป

ท่ามกลางเปลวแดร้อนระอุบนอานจักรยาน แม่ค้นพบตัวตนของแม่เอง และพบว่า ศักยภาพของมนุษย์นั้นธรรมชาติมอบให้มาเท่าเทียมกันแม้จะอ้อนแอ้นเอวบางก้สามารถกระทำในสิ่งที่คนร่างกายบึกบึนทำได้เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับจิตใจว่าจะแข้งแกร่งและมุ่งมั่นเพียงใด

เรื่องของแม่…..ทำให้หนูภูมิใจในตัวแม่มาก ในที่สุดคุณแม่สูงวัยที่กลัวแสงแดดของหนูก็สามารถพิชิตฝันเล็กๆของตัวเองได้

แม่สามารถปั่นจักรยานข้ามจังหวัดได้ สำหรับคนอื่นอาจเป็นเรื่องไม่น่าตื่นเต้นอะไร แต่สำหรับแม่ของหนู หนูว่ามันสุดยอดมาก

พ่อบอกว่าขณะที่ขับรถยนต์ตามหลังแม่มาห่างๆ พ่อรู้ได้โดยสัญชาตญาณและความเป็นห่วงว่า แม่เหนื่อยมาก แต่พ่อก็รู้ลึกๆว่าแม่มีความสุขมากเช่นกัน

บางช่วงที่หยุดพักเหนื่อย พ่อถามแม่ว่าอยากขึ้นรถยนต์ไปกับพ่อหรือยัง แม่ตอบอย่างมั่นใจว่า
"ยัง"

เรื่องล่าฝันของแม่…ทำให้หนูกลับมาทบทวนถึงความฝันของตัวเอง หนูฝันอยากเป็นนักเขียนนิทาน แต่หนูยังไม่เคยลงมือเขียนเป็นเรื่องเป็นราวเลยสักนิดเดียว ไม่เคยมานะพยายามอย่างจริงจังเลย

วันนี้หนูเลยลงมือเขียนอย่างตั้งใจเป็นครั้งแรกในชีวิต หนูยังไม่เขียนนิทานของหนู แต่หนูขอเขียนเรื่องล่าฝันของแม่ก่อน

เพราะแม่ทำให้หนูรู้ว่า "ความฝันมีไว้ให้ไล่ล่า ไม่ได้มีไว้ให้รอคอย"

[aob_ja]

ได้อ่านเรื่องของคุณป้าแล้ว
ก็ไม่ไกลจากตัวผมเองเท่าไหร่

ผมเองก็มีครบ
1 -> ปวดข้อ -> ปวดเอ็น -> เดินไกลไม่ได้ -> ยืนนานๆก็ไม่ได้
2 - ความดันสูง - น้ำตาลในเลือดสูง - ไขมันในเลือดสูง - ไตรกลีเซอไรก็สูง

เอาจักรยานมาปั่นอยู่ประมาณ 6 เดือน ไปตรวจใหม่ ไอ้เจ้าอะไรๆในข้อ 2 หายเรียบ

หลังจากปั่นไปครบปี ไอ้อาการข้อ 1 ก็แทบจะไม่มาวอแวอีก จนเกือบลืมไปเหมือนกัน

แล้วก็ปั่นต่อมาอีก 2-3 ปี อาการทุกอย่างหายหมด
คราวนี้ก็เกิดอาการดีใจ หยุดปั่นไป 3-4 ปี ไปตรวจอีกที แหม อาการข้อ 2 ต่างๆมากันครบเลย

ตอนนี้เลยหันมาปั่นใหม่ เพิ่งเริ่มได้ 2 เดือนเอง
คราวนี้ตั้งใจว่าจะปั่นไปเรื่อยๆตามใดที่ยังมีแรงปั่น อีกซัก 3 - 4 เดือนค่อยไปตรวจดูอีกที

ยิ่งพอมาได้อ่านเรื่องของคุณป้า กะ 293 กม. เนี่ย ผมนับถือในความตั้งใจมุ่งมั่นจริงๆ

พูดมาซะยาว สรุปเลยละกัน ขอปูเสื่อฟังด้วยคนครับ

[โรส]

เข้ามาแบบอ่านเรื่องราวของป้า ตื่นเต้นมากเลย ชอบที่คุณป้าเล่ามาก ๆ รอฟังต่อนะคะ

[kunpa]

ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่าน และให้กำลังใจคุณป้าค่ะ เมื่อครู่เล่าต่อยาวเหยียด พอส่ง เครื่อง ERROR หมดอารมณ์เลย รอคุณอารมณ์ก่อนนะคะ คงไม่นาน

[kunpa]

ผมเองก็มีครบ
1 -> ปวดข้อ -> ปวดเอ็น -> เดินไกลไม่ได้ -> ยืนนานๆก็ไม่ได้
2 - ความดันสูง - น้ำตาลในเลือดสูง - ไขมันในเลือดสูง - ไตรกลีเซอไรก็สูง

สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้กันและกัน เพื่อนร่วมโรค

เคยคิดว่าคุณป้าเป็นอาจารย์
เขียนอะไรอ่านเข้าใจง่าย
ที่คุณป้าเขียนดูเหมือนเขียนง่าย จริงๆแล้วโคตรยากเลย อ่านง่ายไม่วนเวียน เรียงเป็นลำดับๆไป อ่านแล้ว สบายใจ สบายตา

ขอบคุณค่ะ จริงอ่ะป่าว อย่าหลอกกันนะ นักล่าฝัน เยี่ยมมากๆ

[kunpa]

แรกๆ ที่อยากปั่นไกลๆ คุณป้าก็คิดคล้ายกับคุณแม่นักล่าฝัน แต่มาวันนี้คิดไกลเกินกว่านั้นแล้วค่ะ เพราะเราทำได้และผ่านจุกนั้นแล้ว คติของคุณป้าและตาแป๊ะ คือประหยัด อดทน และขยัน ถ้าเราจะท่องเที่ยวด้วยจักรยาน ต้องไปและกลับด้วยจักรยาน เพราะไม่ต้องเสียค่าน้ำมัน เพิ่มความอดทน และ 2 ขาของเราจะขยันมากขึ้น ไปไหนไม่ชอบมีรถตาม จะทำให้เราได้ใจ พอไม่ไหวก็ขึ้นรถ แต่ก็มีข้อแม้นะคะ ถ้าไกลมากๆและเวลาไม่อำนวยก็ต้องมีตัวช่วยค่ะ ขึ้นรถยนต์ไปบ้างก็ได้ เดี๋ยวรถยนต์สตาร์ทไม่ติด (จอดนาน)

ปั่นทางเรียบบนถนนลาดยาง เราทำได้ เพียงแค่มีความระมัดระวัง อย่าให้เกิดอุบัติเหตุ และการปั่นแบบนี้ปั่นเมื่อไรก็ได้ หาที่ปั่นได้ทุกเวลา แต่การปั่นขึ้นเขา ทั้งลาดยาง และลูกรัง หรือดิน ต้องฝึก และแสวงหาทาง ต้องเพิ่มทักษะ ให้ตัวเอง คุณป้าคิดว่า การปั่นขึ้นเขาที่สูงชัน เป็นความท้าทายอย่างมาก เราเข้มแข็งและแข็งแรง พอมั้ย ร่างกายพร้อมหรือยัง หาโอกาสที่จะพิสูจน์ ช่องเย็นคือที่หมายแรกที่เรา คุณป้าและตาแป๊ะจ้องมอง ต้องปั่นไปจากบ้านเลย แล้วก็ต้องปั่นกลับด้วย จำได้ว่าเป็นเดือนเมษาเมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว เตรียมอุปกรณ์พร้อม ตะแกรงหลัง เต้นท์ ถุงนอน ทั้ง 2 คัน ออกเดินทางตั้งแต่ บ่ายโมงปั่นไปเรื่อยๆเหนื่อยก็พัก แต่กะไว้ว่า ต้องถึงอช.แม่วงษ์ก่อน 6 โมงเย็นเพื่อที่จะได้กางเต้นท์สะดวก เพราะที่นั่นไม่มีไฟฟ้าเราค้างที่แม่วงษ์ เช้า หาอาหารกินแล้วก็ปั่นขึ้นช่องเย็น ระยะทางประมาณ 37 กม. เป็นทางขึ้นเขาที่เราได้ยินกิตติศัพย์ว่าใครที่ปั่นขึ้นโดยเท้าไม่แตะพื้น นับว่ายอดเยี่ยม แต่เราไม่ได้คาดหวังว่าจะทำได้ ขอเพียงทำให้ดีที่สุด ตอนนั้นคุณป้ายังปั่นจักรยานได้เพียงประมาณ 1 ปี ปั่นคนเดียว ไม่เคยขึ้นเขายาวๆ ไม่เคยปั่นทางไกล ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ปั่นได้ค่ะ ไม่จูง แต่จอด คือเหนื่อยก็ต้องพัก ไม่มีการเข็น จอดพักแล้วปั่นต่อ ขึ้นไปถึงที่หมายพักหายเหนื่อยแล้วปั่นลง ปั่นกลับบ้านอีก 80 กม.ถึงบ้านประมาณ 3 ทุ่ม เป็นการเดินทางไกลและนอนค้างแรมด้วยจักรยานเป็นครั้งแรก มันเป็นประสบการณ์ใหม่ที่เรา 2 คนได้และคุ้มค่า และทำให้รู้ว่าเราชอบจะต้องมีครั้งต่อๆไป ความเหนื่อย ต้องอดทน ใจต้องสู้ พาเราไปถึงที่หมายได้แน่นอน ค่ะ:D

ที่หมายเขาลูกที่สองและใกล้บ้านหน่อยคือแม่สอดได้จังหวะเมื่อสมาชิกที่ตาก จัดทริปกระบากใหญ๋ ชวนปั่นไปนอนและเฮฮาด้วยกัน คุณป้าตอบรับทันที แต่คุณป้าจะปั่นขึ้นแม่สอดด้วย สมาชิกที่ตากตอบรับว่า มีคนจะร่วมปั่นไปด้วยใครไม่ไปก็เข้าที่พักก่อน เหลือระยะเวลาอีกประมาณเกือบเดือน คุณสามี เริ่มให้ฝึกรอบขา กล้ามขา และความอดทนของก้น เรื่องหลังสำมะคัญมากนะคะ อย่าประมาท ถ้าเจ็บก้น ขาแข็งอย่างไร ก็ต้องยอมแพ้ ผ่านฉลุยค่ะ เมื่อถึงกระบากใหญ่เราปั่นขึ้นแม่สอดกัน 7 -8 คน ปั่นไปกินกระเพาะปลาที่ริมเมยแล้วปั่นลงมาสมทบกับเพื่อนที่กระบากใหญ่ ครั้งนั้นปั่นไม่ครบ 100 % ขากลับมืดกลางทางค่ะ เหลือระยะทางอีกประมาณ 20 กม.พรรคพวกเห็นว่าดึกแน่จึงส่งรถยนต์ไปรับทั้งหมดลงมา เกรงอันตราย รถบรรทุกเยอะค่ะ รูปภาพถ่ายมา แต่มันหายไปกับไวรัสที่มากัดกินข้อมูลหมดแล้ว

ที่เล่าๆมา ไม่ได้ต้องการโอ้อวด ว่าตัวเองเก่ง แต่อยากให้คิดว่า ถ้าเราพยายามและตั้งใจ อายุเป็นเพียงตัวเลขนะคะ คุณป้า อายุ เข้าหลัก 5 มาหลายปีแล้ว แต่ใจเหมือนยังอยู่ที่เลข 2 หรือ 3 เคยพูดกับตาแป๊ะหลายครั้งว่า ทำไมเราเพิ่งมาปั่นจักรยานกันตอนที่อายุเท่านี้นะ คิดแล้วว่าอายุอยู่ช่วงปลายๆ ต้องใช้ชีวิตให้คุ้ม ลูก เราก็ส่งเรียนจบแล้ว ได้งานทำเป็นที่เป็นทางแล้ว ต่อจากนี้ควรที่จะหาความสุขให้ตัวเอง อยากเที่ยวก็เที่ยว อยากกินก็กิน แต่ก่อนที่จะทำต้องคิดก่อนว่า ดีหรือไม่ สมควรหรือเปล่า อย่าตามใจตัวเองอย่างเดียว ผลร้ายจะตามมาได้ จริงหรือเปล่าค่ะ

[ชัยhymtb]

...มาติดตามเรื่องราวของคุณป้าคนดังอีกคนครับ อยากพูดถึงเจ็กใหญ่(คู่หูซาดิสห์) ของคุณป้าอีกท่านว่าภายในแค่ 2-3 ปีที่ผ่านมาได้พัฒนาฝีมือการซ่อมได้รวดเร็วสุดยอดมากๆเลยครับ...

[kunpa]

คุณป้าคนดัง
ไม่ดังนะคะ ไม่อยากเป็นคนดัง กลัวดับค่ะ

เป็นไงบ้างค่ะทางใต้ ร้อนมั้ย ทางนี้ร้อนมากๆ

[kunpa]

รอบทต่อไปของคุณป้า
ว่าด้วยกำเนิด เสือสาวอยากคุย และ วิพากษ์ สมาชิก เก่าใหม่ทั้งมวล ทั้งที่ยังอยู่และจากไป

ตั้งหัวข้อมาให้แล้ว อิ อิ บอกไปแล้วไงค่ะว่า เสือสาวอยากคุย เกิดขึ้นเพราะอยากหาเสือสาวมาคุยและเล่าเรื่องการปั่นให้คุณป้าฟังบ้าง ตอนนั้น เปิดเวบหาสาวๆยากมากๆ เลยอยากรู้ว่ามีสาว หรือสาว(อายุมาก) ปั่นกันมากน้อยแค่ไหน แล้วก็ได้เพื่อนคุย เพื่อนที่ปรึกษาทั้งสาว และหนุ่มมากมาย ทุกคนน่ารัก และเอื้อเฝื้อซึ่งกันและกันเป็นอย่างดียิ่ง มาจนถึงทุกวันนี้ รวมทั้ง พระเจ้าตา หรือท่านพี่บ้านต้นสนด้วย

ส่วนเรื่องที่ให้วิพากษ์สมาชิก ทุกคนน่ารักมากๆ ทำให้คุณป้ามีความสุข เหมือนได้พูดคุยกับญาติ เป็นเพื่อน เป็นพี่ และเป็นน้อง มีเหตุ มีปัญหา ช่วยกันแก้ไขได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องยืมตังค์ ล้อเล่น

พรุ่งนี้จะหาเรื่องมาเล่าต่อ วันนี้เพิ่งลงจากเทรนเนอร์ ง่วงแล้วค่ะ บ๊ายบาย