สรุปทริปลาวใต้ เย็นสบายดาลัต นั่งเครื่องกลับที่โฮจิมินห์

[พิงธรรม์]

ขอออกตัวอีกครั้ง ก่อนเดินทางงวดนี้ใจคอไม่ใคร่อยู่กะเนื้อกะตัว มันมีเรื่องหลายอย่างอยู่ในขมอง ซ้อมวิ่งทุกเช้าก็เกิดอาการป้อแป้...ไม่ใคร่จะมีเรี่ยวมีแรง (จริงๆมันเป็นอาการประจำปีที่บางทีมันก็พี๊ค...บางทีมันก็ฟี่)

ครับ...ก่อนหน้าจะเดินทางก็แทบจะไม่ได้อ่านไม่ได้หาความรู้ในเส้นทางเลย ทั้งไม่ได้ติดต่อขอรายละเอียดจากเพื่อนท่านอื่น แบบขี้เกียจทำการบ้าน

เห็นคุณหางแฮ้มแนะนำ เส้นทางลัดจากปากซองเข้าอัตตะปือธรรมชาติมันสวยงาม แล้วสุดเสียดาย

แต่ก่อนไปก็พอรู้คร่าวๆจากเฮียเซ้ง ซึ่งขยันอ่านและมีความรู้ในเกร็ดของเวียดนามโดยเฉพาะพื้นที่กรำสงครามยุคแบ่งเหนือแบ่งใต้ เฮียเซ้งอ่านพวกนี้ใส่และขึ้นสมองมาสิบปีแล้ว

โดยคร่่าวๆเฮียเซ้งหวังและจะได้เห็นพื้นที่นี้เต็มไปด้วยบ้านของชนเผ่าพื้นเมือง และเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ของการสงคราม

แต่ตลอดวันที่เราปั่นจากงอกฮอยจนถึงเมืองคอนตูม เราก็ไม่ใคร่จะเห็นอะไรนอกจากบ้านชนเผ่าที่เขาสร้างตรงแยกใหญ่กลางเมืองคอนตูม กลายเป็นจุดถ่ายรูปจุดสัญญลักษณ์

[พิงธรรม์]

ขอโทษครับ ที่เขียนข้างบนประกอบรูปบ้านชนเผ่า ผมเขียนผิดเต็มเปาว่าอยู่เมืองคอนตูม

ยังครับ...ยังไม่ถึง บ้านชนเผ่าที่ถ่ายเป็นแค่สัญญลักษณืว่าตอนนี้ท่านได้เข้าเขตจังหวัดคอนตูมครับ

โน่น...กว่าผมจะกระด๊ก...กระแด๊กตามหลังเฮ๊ยชมพู่แบบอิดโรย ไปนอนโรยตัวรอรับข้าวต้มที่โรงแรมในตัวเมืองคอนตูม

ก็เกือบห้าโมงเย็นครับ วันนั้น

จำได้แม่นถามเพื่อนที่รอรอนานไหม เพื่อนบอกไม่นานเท่าไหร่แค่กว่าสองชั่วโมง

นี่ยังดีนะครับ วันนี้ให้เพื่อนรอกว่าสองชั่วโมง แล้วก็จะมีวันหลังต่อมา (ดูเหมือนจะวันรุ่งขึ้น) หมดจริงๆครับหมด ถดถอยห่างเพื่อนนอนค้่างต่างเมืองให้เพื่อนรอข้างหน้า

เฮียชมพู่...หากว่างอยู่ก็บรรเลงต่อครับ เดี๋ยวผมอาจจะย้อนกลับฝั่งลาวซักหน้าสองหน้า

[SENG9]

ถึงบางอ้อ...เอ?สงสัยว่าลุงรึกของผมเมื่อวานนี้หายไปไหน โทรไปบ้านก็ไม่อยู่

ได้คุยกับเฮียสมศักดิ์ ถึงได้รู้ว่าเมื่อวานนี้เป็นวันหยุดธนาคาร แล้วไอ้วันหยุดธนาคาร

มันไปเกี่ยวอะไรกับ ลุงรึก ของผม มาคิดอีกทีปกติ เสาร์อาทิตย์ ผมกะลุงรึกจะไม่เจอกัน...

มันเป็นอย่างนี้หนีเอง ลุงรึกแกถึงบนเป็นคุ้งเป็นแคว ว่า?อาเฮียสมศักดิ์จารีบไปไหน ให้รอแกหน่อย...เฮ้อ

[พิงธรรม์]

ที่จริงตรงไหนของเมืองเวียดนาม ไม่ว่าเมืองใหญ่หรือเมืองเล็กในชุมชนหรือตำบล ส่วนปกครองเขาทำดีที่ผมชอบอยู่เรื่องหนึ่ง

คือ...ป้ายร้านค้า ป้ายบ้าน หรือป้ายอะไรก็ตามที่เขียนอยู่หน้าบ้าน ท่าจะเป็นกฎเกณฑ์หรือมาตรฐานของเขาจะต้องบอกรายละเอียดเลขที่บ้าน ถนน ตำบล เมือง

ผมไปทุกที่...หยุดยืนตรงไหน จะต้องควักกล้องออกถ่ายที่ป้ายเพื่อเป็นตัวบอกเรายืนตรงไหน ถนนอะไร หรือมาดูทีหลังมันเป็นเมืองอะไร

ในป้ายชื่อของร้าน...ร้านใดก็ตามมันมีบอกหมดครับ

ผมตอนเดินเที่ยวฮานอย หรือเมืองใหญ่ของเวียดนาม มีแผนที่ของเมืองนั้นๆอยู่ในมือก็เที่ยวได้สบายครับ

แม้นที่ตอนนั่งรถเมล์เที่ยวในเมืองต่างๆ นั่งกางแผนที่โผล่หัวไปดูป้ายของร้านค้าที่เรียงรายริมถนนสองข้าง เขาเขียนตัวโตคนแก่อ่านได้ความเร็วรถเมล์ผ่าน ก็รู้ตัวได้ว่ารถเมล์เขาขับผ่านที่ใด

ก็ไม่เคยหลง กลับที่พักถูกทุกครั้ง

ก็เป็นเกร็ดเที่ยวเวียดนามสำหรับผมและท่านที่ยังไม่มี GPS ครับ

[พิงธรรม์]

แต่กับรูปชุดนี้...ไม่รู้ว่าใจมัวจรดจ่อจะกวดไล่กลุ่มหน้า ถ่ายออกมาหลายรูปพยายามส่องป้าย

กลับมาถึงบ้าน ถึงวันนี้เอามาดูตั้งใจจะมาดูที่อยู่ผมยืนถ่ายเมืองไหน

อ่านไม่ออกเลยครับ ไม่ใช่ที่ผมบอกข้างบนมันผิด แต่ผิดที่ผมรีบร้อนลนสักแต่ว่าถ่าย เอามาดูอีกทีไม่สมประสงค์ที่อยากจะได้เลย

ครับ...ขอเดาบวกกะแผนที่อันเดิม


บวกกะประเมินผมปั่นออกจากง็อกฮอยซักประมาณบ่ายโมง เวลาในรูปแค่สิบสี่นาฬิกา

ทั้งเป็นสามแยกในแผนที่เป็นรูปก้อนไฟ จริงๆความหมายที่กำกับการแปลของตัวแผนที่เป็นเครื่องหมายพื้นที่การรบที่โชกโชนสุดๆแหล่งหนึ่งเชียวครับ

ครับสรุปเป็นเมืองปากทางเข้าแดนคอนตูมชื่อเมือง Dak To

[พิงธรรม์]

แล้วไอ้วันหยุดธนาคาร

มันไปเกี่ยวอะไรกับ ลุงรึก ของผม

อย่า...อย่าเฮียเซ้ง รักจะคบกันอย่าก้าวล้ำผู้มีพระคุณของผม

[พิงธรรม์]

ครับ...

ขอกวดอัดไล่เฮียชมพู่ไปให้ถึงเมืองคอนตูมนะครับ วันนี้





































ตามเวลาที่ผมออกจากเมือง...เขตเข้าจังหวัดคอนตูม ปั่นยี่สิบกว่านาทีมีเหตุให้หยุดจอดพิจารณาสายน้ำและสะพาน...รูปชุดนี้ ผมหยุดไคร่ครวญตรองหาเหตุใดราวกันตกถึงพังสภาพยับเยิน

ผมปั่นเที่ยวเวียดนามติดด้านชายแดนในเส้นทางหมายเลขสิบสี่ ก็เส้นนี้แหละครับ...แต่เป็นส่วนอื่น ตอนหลังจะเล่าให้ฟังเพราะมีเรื่องโยงกันอยู่

ทุกครั้งมีข่าวในทีวีบ้านเรา ถึงช่วงไต้ฝุ่นถิ่นแถวเวียดนามมักเกิดราวเดือนแปดเดือนเก้าเดือนสิบ

ปีที่แล้วฝนตกหนักในช่วงประมาณนั้น...แล้วผมจะพยายามค้นหาข้อมูลมาแปะ ด้วยเป็นเรื่องที่ต้องใฝ่ใจ เที่ยวช่วงไหนของเวียดนามที่จะโดนไต้ฝุ่นจะได้เลี่ยงหนีเอา อย่าไปหาเลยประสบการณ์ลำบากอย่างงั้น

ครับด้วยมีใจย่างงี้ ว่าไต้ฝุ่นเวียดนามมันทำดินแดนเวียดนามตอนกลางที่เป็นแถบเทือกเขา ยามฝนตกหนักที่บนภูเขาน้ำฝนจำนวนมากต้นไม้บนภูเขาที่เรียงรายตามเส้นทางที่ปั่นเห็นสองข้างทาง เป็นเทือกยาวเหยียดนับจากหลุดมาจากง็อกฮอย

ด้านขวาเป็นเทือกเขาส่วนกั้นพรมแดนของลาวใต้ลงไปเป็นเขมร

ส่วนเทือกเขาด้านซ้าย เป็นเทือกกั้นพื้นที่ด้านตะวันของเวียดนามที่ต่อลงไปเป็นทะเลจีนใต้

พวกผมปั่นกันมาทั้งวันเจอเทือกเขาที่ว่ากระหนาบสองข้างมองสองข้างออกจะไกลลิบตา ส่วนยาว...ยาวเหยียดลงไปถึงคอนทูมแล้วก็ยังยาวเหยียดต่อไปจนเลยดาลัท

โชคดีพื้นที่ส่วนที่ผมปั่นระดับมันยกสูงเสียสุดแล้วที่พูเกลือ ช่วงวันสองวันที่ปั่นกันในเวียดดูๆว่ารู้สึกมันปั่นลงลูกเดียว แบบพื้นที่มันลาดลงเป็นพื้นที่ราบชาวบ้านทำการเกษตร ทางชันมีปั่นขึ้นไม่มาก...แทบจะไม่มี

ก็ถือเป็นโชคดี(ส่วนตัว)ของผม ร่างกายสุดโทรมยังดีที่ทางส่วนใหญ่มันลงก็สบายส่วนขาพอควร พอตามเพื่อนได้

แต่ที่เล่าแบบนี้อย่านึกว่าเส้นทางนี้สนุก

มันต้องบอกต่อ...แต่จะงำไว้ก่อนแล้วว่าที่ทุกข์มันสุดทุกข์แบบไหนกัทางเส้นนี้

[พิงธรรม์]

ครับพื้นที่ตรงนี้ น่าจะแน่นอนเป็นพื้นที่เซ็นทรัลไฮแลนด์ของเวียดนามใต้ ที่เป็นข่าวใหญ่โตปลายปีที่แล้ว ไต้ฝุ่นกระหน่ำเอาฝนตกหนักน้ำท่วมพื้นราบคนตายกันเยอะ

ดูรูปสะพานและราวกั้นกันรถตกพังหมดยับเยิน ส่วนที่ผมถ่ายมายังน้อยกว่าส่วนที่ไม่ได้ถ่าย แต่ก็พอถ่ายทอดให้เห็นน้ำหลากน้ำท่วมที่เป็นข่าวผมรู้ได้มาเห็นความพินาศ ก็ต้องยืนไว้อาลัยอยู่หลายนาที

แต่ก็ยังไม่วาย...ขอเห็นแก่ตัว นึกบนขอเจ้าที่เจ้าทางหากจะเกิดภัยร้ายอย่าได้เกิดช่วงผมท่อกแท้กปั่นเล่นเที่ยวแถวนี้ ครับไม่อยากโดน

[พิงธรรม์]

เศษท่อนโคนไม้ น่าจะหลุดลอยมาตามกระแสน้ำ แหล่งของทรากไม้น่าจะโดนตัดบนภูเขา ซตพ.ตรงนี้แถวบนยอดเขาคงโดนตัดทำลายไปเยอะภัยพิบัติถึงเกิดแก่คนที่ราบ โดนน้ำป่าทำลายพื้นที่เพาะปลูก ผลิตภัณฑ์ยังชีพคงเสียหายไปหมด

[พิงธรรม์]

ครับ...จากจุดเพ่งดูสายน้ำและความเสียหายของราวสะพาน ก็ปั่นโต๋เต๋เดียวดายไล่ตามพรรคพวก

มาถึงจุดที่เฮียแป๊ะกะลังถอดรองเท้าให้อาเฮียวิทยา...

ขอก้อปส่วนที่เฮียชมพู่ร่ายบรรยาย

หยุดที่ไหน เฮียแป๊ะ เป็นต้องถอดรองเท้า แถบจะโยนเจ้า SIDI ทิ้งกันเลย... แต่มีมาคู่เดียว
แล้วด้วยน้ำใจ และความน่ารัก ของพี่วิทยา เพื่อนซี้ พี่จารึก ได้ช่วยมาดูแผลให้

ขอบคุณพี่วิทยา รางวัลน้ำเต้าฮู่ 1 ถุง จากอาจารย์ชอบ 10,000 ได้มา 5 ถุง

แคะเอาน้ำช้ำที่ห้อในนิ้วตีนก้อยที่"ซิดี"แผลงฤทธิ์กัดเฮียแปะจูงโขยกขึ้นสวรรค์ด่านพูเกลือเมื่อวันวาน




รูปชุดนี้ถ่ายหลังจากพรรคพวกซดน้ำเต้าฮู้กินลิ้นจี่น่าจะอิ่มแล้ว ผมมาถึง...พรรคพวกส่งพวงลิ้นจี่ที่มีลูกน้อยๆเหลือติดขั้วที่เหลือมีแต่ก้าน ลูกลิ้นจี่ที่แดงๆพรรคพวกปลิดกินเหี้ยนหมดแล้ว

แล้วเพื่อนก็บอก..."ปายละโว้ยยย" โอ้ยกูจะบ้า...ก้มหน้ากินลิ้นจี่ที่เหลือแต่ผู้เดียว แล้วแข็งใจปั่นต่อตามเพื่อนไป

แล้วไปเจอเพื่อนนั่งชมเมืองตรงจุดแยก ขืนไม่รอจะยิ่งยุ่งผมจะหลง ด้วยตอนนั้นเงอะงะ...เฟอะฟะแล้วละครับ

แต่ยังอุตส่าห์ควักกล้องอกมาส่องหามุมถ่ายรูปตามบัญชาคนที่ซื้อกล้อง...เขาสั่งไว้ แวะตรงไหนแวะที่ใดต้องถ่าย(รูป)มา ผมจำต้องยึดกติกาที่(แม่ประคุณ)กำหนดไว้

ครับ...ควักกล้องถ่ายตรงนี้ ก็ไม่รู้ตอนนั้นมันตรงไหน








แล้วชุดนี้...ชุดสุดท้ายของการถ่าย(รูป)ในวันนี้
ปั่นเห็นป้ายบอกเข้าเมือง(คอนตูม) (กู)รู้สึกหมดเรื่องเสียซะที เฮ้อ...


ครับ...จากที่ป้อแป้...ป้อแป้...ตลอดทาง เห็นป้ายก็พาลกระชุ่มกระชวย ดันปวดฉี่ก็ต้องหยุดเอารถพิงต้นไม้

(กู)ว่าแล้วหากต้องหยุดกติกามันค้ำหัว ก็จำใจควักกล้องออกมาถ่าย



รูปชุดนี้ที่ส่องด้านตะวัน ไม่ใช่ตั้งใจให้เป็นศิลป์หรอกขอรับ แต่ตื่นใจ...ฉุกใจเวียดนามใต้เพิ่งเห็นแปลก อาคารที่กำลังสร้างท่าจะเป็นที่ทำการของรัฐบาล

ให้เห็นแปลก เพราะเคยเที่ยวแต่ถิ่นเวียดถิ่นทางเหนือ

อาคารสถานที่ทำการทางทางการ สีนิยมพิมพ์ทางการต้องสีเหลืองหลังคาแดง

แต่อาคารหลังใหม่ที่สร้างนี้ ทาสีสดออกโทนหวานเป็นสีออกจะฟ้าและสีขาว

ตั้งใจถ่ายเป็นจุดเอามาเล่า...ถึงข้อต่าง

แต่คนถ่าย(ดันเฮงซวย)...ถ่ายไม่เป็น มันมืดหมด โปรดอภัยที่ต้องดูประกอบด้วยอธิบายแล้วให้นึกไปถึงสีที่อยากบอก นึกนะครับ...

ส่วนบ้านชาวบ้าน...ตั้งใจถ่ายเก็บเรื่องเล่า ว่าผมมาเห็นบ้านรุ่นเก่าของชาวเวียดถิ่นทางใต้ ก็ไม่เหมือนกะบ้านเวียดแถวทางเหนือ

ส่วนว่าต่าง...ต่างตรงไหน มันยังตันนึกไม่ออกหรอกครับท่าน

[oiltrips]

แอบมาดูลุงพิงธรรม์เม้าท์อยู่ที่นั่น...หนูรู้แล้วว่า ไปดาลัตไม่ยากที่คิดไว้แล้ว ขอเก็บแผนที่ไว้สำรวจไปคนเดียวบินเดี่ยวเองค่ะ

[พิงธรรม์]

ครับ...ก็ถึงคอนตูม จนได้ครับ

ไปซ้อมวิ่งชดเชยเมื่อเช้าหน่อยครับ พรุ่งนี้ผมคงจะแย่งพื้นที่เล่าย้อนการปั่นเส้นปากเซ-ปากซอง-อัตตะปือ รวมทั้งเส้นทางโฮจิมินห์สายสิบสี่นี้ ที่ผมชักจะเห็นว่าการปั่นจากง็อกฮอยมุงลงใต้ลงไซง่อน

เจอแค่คอนตูม มันก็เริ่มฟ้องว่าการมุ่งหน้าดาลัทท่าจะไม่มันซะแล้ว

[ลุงแซม]

รูปชุดนี้ที่ส่องด้านตะวัน ไม่ใช่ตั้งใจให้เป็นศิลป์หรอกขอรับ แต่ตื่นใจ...ฉุกใจเวียดนามใต้เพิ่งเห็นแปลก อาคารที่กำลังสร้างท่าจะเป็นที่ทำการของรัฐบาล

ให้เห็นแปลก เพราะเคยเที่ยวแต่ถิ่นเวียดถิ่นทางเหนือ

อาคารสถานที่ทำการทางทางการ สีนิยมพิมพ์ทางการต้องสีเหลืองหลังคาแดง

แต่อาคารหลังใหม่ที่สร้างนี้ ทาสีสดออกโทนหวานเป็นสีออกจะฟ้าและสีขาว

ตั้งใจถ่ายเป็นจุดเอามาเล่า...ถึงข้อต่าง

แต่คนถ่าย(ดันเฮงซวย)...ถ่ายไม่เป็น มันมืดหมด โปรดอภัยที่ต้องดูประกอบด้วยอธิบายแล้วให้นึกไปถึงสีที่อยากบอก นึกนะครับ...

ส่วนบ้านชาวบ้าน...ตั้งใจถ่ายเก็บเรื่องเล่า ว่าผมมาเห็นบ้านรุ่นเก่าของชาวเวียดถิ่นทางใต้ ก็ไม่เหมือนกะบ้านเวียดแถวทางเหนือ

ส่วนว่าต่าง...ต่างตรงไหน มันยังตันนึกไม่ออกหรอกครับท่าน

สวัสดีครับพี่จารึก และคณะ เรื่องภาพมืดแล้วนึกเอาตามที่พี่จารึกบรรยาย มันนึกไม่ออก ใช้โฟโต้ช๊อปช่วยเพิ่มแสงสบายมากครับ สีฟ้าหวานจริงดังที่บรรยายเลย

[SENG9]

ส่วนหนึ่งของสงครามเวียดนามในเขตคอนทูม
เมื่อเวียดนามเหนือเปิดการเจรจาที่กรุงปารีสได้ ก็กลับดำเนินการรุกรบเวียดนามใต้โดยใช้กำลังทหาร ๔๐,๐๐๐ คน เข้าตีเมืองกวางตรี โดยใช้กองพลรถถังเป็นขบวนนำเข้าตี และยึดเมืองดองฮาได้ แล้วเคลื่อนกำลังไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ตามทางหลวงหมายเลข เพื่อเข้ายึดเมืองเว้ต่อไป พร้อมกับเข้าตีเมืองกวางตรี เวียดนามเหนือส่งกำลังทหาร ๒๐,๐๐๐ คน รุกจากชายแดนลาวเข้าสู่ที่ราบสูงภาคกลางของเวียดนามใต้ เพื่อตีเมืองคอนทูมเป็นการตัดการติดต่อ ระหว่างภาคเหนือ กับภาคใต้ของเวียดนามใต้ เวียดนามเหนือยึดเมืองกวางตรีได้ เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม ๒๕๑๕ แล้วเคลื่อนกำลังเข้าคุกคามเมืองเว้
สหรัฐฯ ตัดสินใจใช้มาตราการเด็ดขาดด้วยการส่งกำลังโจมตีทั้งทางทะเลและทางอากาศ โดยกองทัพเรื่อที่ ๗ ส่งเรือรบ ๘ ลำ มีทั้งเรือพิฆาต เรือลาดตระเวน และเรือบรรทุกเครื่องบิน เข้าปิดล้อมชายฝั่งเวียดนามเหนือ และวางทุ่นระเบิดตลอดแนวอ่าวตังเกี๋ย ส่วนทางอากาศได้ส่งเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบ B - ๕๒ ประมาณ ๕๐๐ เครื่อง ทั้งจากฐานทัพอากาศ และเรือบรรทุกเครื่องบินโจมตีเมืองกวางตรี เพื่อทำลาย และขับไล่ทหารเวียดนามเหนือที่ยึดครองอยู่ พร้อมกับโจมตีทิ้งระเบิดท่าเรือ คลังน้ำมัน และคลังยุทธสัมภาระ บริเวณเมืองไฮฟอง และกรุงฮานอย ซึ่งเป็นฐานส่งกำลังบำรุงที่สำคัญยิ่งของเวียดนามเหนือ กับทิ้งระเบิดเส้นทางรถไฟสายจีน - เวียดนามเป็นครั้งที่ ๒
เวียดนามเหนือได้ประกาศตั้งรัฐบาลเวียดกงขึ้นในเมืองกวางตรี ในปลายเดือนพฤษภาคม เวียดนามใต้จึงยึดเมืองกวางตรีกลับคืนมาได้ เวียดนามเหนือได้พยายามเข้าตีเมืองเว้หลายครั้ง ทำให้พระราชวัง โบราณสถาน ศาสนสถานในพุทธศาสนา และคริสตศาสนา และสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ ซึ่งได้เคยเสียหายอย่างหนักมาแล้วจากการรุกใหญ่ของเวียดนามเหนือ ระหว่างเทศกาลตรุษญวน พ.ศ.๒๕๑๔ ถูกทำลายลงหมดสิ้น
ตอนปลายเดือน พฤษภาคม ๒๕๑๕ เวียดนามเหนือได้พยายามเข้ายึดเมืองคอนทูม สหรัฐฯ ได้ใช้จรวดนำวิถีทำลายรถถังของเวียดนามเหนือจนหมดสิ้น และทิ้งระเบิดกำลังเวียดนามเหนือที่ตั้งล้อมเมืองอยู่ สหรัฐฯ ใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดทำลายที่มั่นทางทหาร ในเขตเวียดนามเหนือทุกวัน เฉลี่ยวันละ ๒๕๐ เที่ยวบิน


อ่านต่อได้...ทหารไทยถูกส่งไปรบที่เวียดนามhttp://www1.tv5.co.th/service/mod/herit ... etnam5.htm

[หล่อเกินระบบจะรองรับ]

อ่านมาเรื่อย กำลังสนุกเลยครับ .....ลงภาพในเวียตนามแยอะ ๆ นะครับ...เอารูปจักรยานของแต่ละท่านให้ดูด้วยก็ดี กำลังหาข้อมูลจักรยานแนวทัวริ้งอยู่ ไว้ตามรอย พี่ ๆครับ