วันที่3 ที่ผ่านมานี้ผมได้มีโอกาศ พบกับนักปั่นรายหนึ่ง ซึ่งเพื่อนสมาชิคบางท่านอาจเคยพบเห็นผ่านทาง ข่าวทีวีมาบ้างแล้วที่ท่านนี้ได้ปั่นจักรยาน จาก จ.กาฬสินธุ์ ไปงานส่งพระศพพระพี่นางฯ แล้วในครั้งนี้จากที่ได้สอบถามแล้วได้ความว่า ทางท่านผู้ว่าการจังหวัดได้มีการมอบหมายให้มางานวันที่ 5 ธันวามหาราช ที่กรุงเทพฯ อีกครั้งหนึ่งโดยมีจักรยานคู่ชีพที่
ผมเองนั้นทึ่งมากคือเป็นจักรยานธรรมดา ม๊ากมากถึงมากที่สุด พ่นสีเหลืองทั้งคันยันวงล้อแถมสีเลอะยางหน่อยด้วย คงจะทำเองนะครับ มีธงชาติและงรฉลองปีครองราชสีเหลือง ผืนเล็กๆติดอยู่ที่แฮนพร้อมถุงย่ามแขวนอยู่กับกระจกมองข้างเพื่อเก็บสัมภาระ ดุรูปประกอบ ชุดปั่นของท่านนี้ก็ดูเอาเองนะครับว่าไม่มีอะไรที่เริดหรูอลังการ เหมาะที่จะปั่นทางไกลหลายร้อยโลเลย เป็นผมอ่ะนะคงไม่ใจขนาดท่านนี้ ต้องขออภัยไว้ด้วยที่ลืมชื่อเสียงเรียงนามของ นักปั่นน่องเหล็กจริงๆไม่พึ่งอุปกรณ์ไฮมาก ใครทราบช่ยวบอกด้วย เท่าที่รู้ท่านนี้ทำงานขาย นมดัชมิลค์ อยู่กาฬสินธุ์ ( อุตหนุนกันเยอะๆนะ ) เกิดศัธธาแรงที่จะถวายความจงรักภัคดีแก่ราชวงศ์ของเรา
วันนั้นผมใด้มอบเสบียงไปเล็กน้อยเท่าที่มีในรถ มีนำกับผลไม้ ถามว่าจะหนักไปไหมท่านก็ว่าไม่ครับ ยังไม่มีด้วยในขณะนั้นรับด้วยใจแล้วใส่ในย่าม และยังบอกถึงเป้าหมายที่จะไปให้ไนวันนั้นคือโคราช ซึ่งอีกประมาณ150 กม.เวลานั้นเป็นเวลา 12.00 รถท่านก็ไม่น่าจะไปได้เร็วมากมาย แต่ใจคงไปเต็มที่ เราลองมาวิเคราะห์เปรียบเทียบดู กับหลากหลายสิ่งในชีวิตเรานะครับว่าความพยายาม ในความพอดี และจิตใจอยู่เหนือทุกสิ่งนั้นเป็นเรื่องที่น่านับถือและปฎิบัตด้วยจิตใจเช่นกัน ท่านที่อ่านช่วยแสดงความคิดของท่านด้วยนะครับ
