เห็นเพื่อนคลุกฝุ่นเพราะผมโผล่มาตัดขาจิ้มตีกินโฆษณา เฮียเซ้ง...เฮียชมพูหงายไปต่อกระทู้ไม่ถูก...ไม้ผลัดหลุดมือ ผมคว้ามาได้ขอลุยต่อซักตอน
ขอจองที่ตรงนี้ เพื่อนๆที่ลุ้นดูผมจะเรื่อยเปื่อยดึงกระทู้เสียหายไปสุดกู่ๆไม่กลับหรือเปล่า ขอบอกเสียก่อนขอผมจิ้มตรงนี้ซักวันสองวัน แบบจิ้มวันนี้ไม่พอวันหลังมาต่อ...จิ้มส่วนที่ค้าง เพื่อนๆที่ดูล้ำหน้าในเรื่องเฮียชมพูเล่าไป ถอยมาดูผมบ้างจะเล่าปิดท้ายในส่วนที่ผ่านมาถึงปากซอง
ก็ขอแค่แปะรูปจากล้องของผม ที่กองเชียร์ประจำตนลงทุนจัดหาให้หิ้วติดไปถ่ายรูปมาฝากเป็นพยานหลักฐาน...ได้ไปเที่ยวจริง
ช่องเม็กวันนี้ พื้นที่ตลาดก่อนจะถึงด่าน...ขออภัยไม่ได้ถ่ายรูปติดมือมาเผื่อ สร้างแผงการค้าทำท่าเหมือนตลาดโรงเกลือ ที่ด่านชายแดนติดกะเขมร สอบถามชาวบ้านจังหวัดผู้จัดการกะหวังขยายที่ทางทำกินให้กะชาวบ้าน ขายของแบบโรงเกลือ...สินค้ามือสอง เอาของช่วยเหลือใส่กระสอบจากยุโรปมาขายตรงนี้
แต่ชาวบ้านแหล่งข่าวผู้เล่าเรื่องราวให้ผมฟังต่อเมื่อถาม เหตุใดตลาดดูร้างไร้ผู้ค้าขาย
แหล่งข่าวบอกต่อ ตลาดแห่งนี้ข้อเสียมีอยู่เป็นจุดบอดของผู้สัญจรจะมาค้าขาย ทั้งไกลเกินไปจากแหล่งพ่อค้าจะมาปักหลักขายแข่งโรงเกลือ
ก็หวังว่าอนาคตคงจะดีขึ้นครับ ตลาดเกิดใหม่ก็คงต้องอาศัยเวลา
รวมพลหน้าด่าน
อย่างเฮียชมพู่เล่าผ่านไปแล้ว ก่อนจะเดินทางก็มาหาข้าวกิน กินกันฝั่งไทยดีกว่าข้ามไปให้เพื่อนลาวตีหัว หัวมันไม่โนแต่กระเป๋าพร่องโข...แล้วจะเล่าให้ฟัง
ปั่นข้ามเขตลาวเข้าไปซักพักอย่างที่รู้แล้ว เฮียชมพู่พากษ์ผ่านมาตั้งแต่หน้าหนึ่ง...อากาศมันร้อนถึงร้อนตห.ออกอาการตับแลบ ก็แถไปพักกินน้ำที่ร้านข้างทางร้านแรกที่เจอทันที
ผมเที่ยวในลาว...โชคดีได้เห็นการระแวดระวังภัยจากคนแปลกหน้าในช่วงที่ลาวเปิดแดนให้คนต่างแดนเข้าเที่ยวใหม่ๆหลายปีหลายเที่ยว
เที่ยวยุคแรกในสิบปีก่อน...ขืนถือกล้องถ่ายรูปไปทำกระเร่อกระร่าให้คนลาวในวัยอายุมากกว่าหกสิบ ผู้ยังคงวิญญาณเฝ้าระวังพื้นที่ป้องกันการส่องมองหาความลับให้พวกข้าศึกในครั้งการยุทธที่ทำสงคราม เป็นโดนสอบถามถ่ายรูปอะไร...ถ่ายไปทำไม แถมต่อเจ้ามาเฮ็ดหยัง พูดตอบไม่ดีอาจเป็นหนังยาว
หลายปีที่เที่ยวในแถบถิ่นลาว ก็ยังคงเห็นป้อมยามข้างสะพานต้องมีทุกที่...พร้อมคนเฝ้ามองจับจ้องคนผ่านที่ใช้สะพาน ขืนไปถ่ายรูปสะพาน...เป็นโดนสอบถามเช่นกัน
มาถึงคราวนี้ ถ่ายรูปสะพานเจ้าหน้าที่ลาวไม่ว่า แต่ดันส่องสอดกล้องถ่ายรูปไปมมาเข้าในพื้นที่ๆเหมือนจะเป็นสถานที่ทำการ
ยืนเท่ห์ทำโก้...ทำท่าถ่ายรูปแบบเก็บข้อมูลจะเอามาฝอย พลันตามองเห็นเจ้าหน้าที่ลาววิ่งลิ่วตรงหา กูซวยแล้วละ...นึกอยู่ในใจ
จนท.ที่วิ่งแต่งตัวชุดออกจะเป็นสีน้ำตาล ผมพอรู้ภูมิหลังท่าทางเป็นตำรวจโบกมือพร้อมวิ่ง "ห้ามเจ้าถ่ายรูป..." ผมออกจะงง...ยุคนี้ยังห้ามตูถ่ายสะพานหรือไงกันหว๋า
จนท.บอกเจ้าถ่ายสะพานนั้นถ่ายได้ แต่รูปที่ถ่ายที่ทำการราชการห้ามถ่าย
"อ๋อ..." ผมนึกในใจ อ้ายบ้านในสวนที่ผมดูแปลกตา กลายเป็นที่ทำการของสน.ตำรวจของเขานั่นเอง
กลายเป็นว่าห้ามถ่ายรูปสถานีตำรวจครับ ผมก็แสดงบทลบรูปในกล้องให้ดูจนท่านพอใจ ยักหน้าอนุญาตให้ผมเดินทางขึ้นสะพานตามเพื่อนไป
สรุป...ไปเที่ยวลาวนี่ อย่าเที่ยวไปอยู่ใกล้สถานีตำรวจของลาวจะดีกว่าครับ
ใจหายใจคว่ำ หน้าอกเหี่ยวๆออกจะกระพื่อมเล็กน้อยหลังหลุดจากเรื่องไปถ่ายรูปในที่เขาห้าม เกือบซวยแล้วตู
ก็ชวนพรรคพวกข้ามสะพานที่ทอดขวางแม่น้ำ...ยังนึกชื่อไม่ออกจะมาเติมทีหลัง ตั้งใจจริงๆมาปากเซทุกครั้งต้องไปหาน้องหนูคนขายของหวาน
ผมออกจะพูดหยาบติดปากเป็นสันดาน กินเสร็จออกปากบ่นกะพรรคพวกที่ไปงวดนี้ถูกฟันราคาบะหมี๋...อร่อยนะ...อร่อยจริง แต่ทุกทีชามนึงก็แค่ซักสี่สิบบาท งวดนี้(คนที่มองไว้กะยกตำแหน่งแม่ยาย)ดันขายมาได้คิดราคาหกสิบ กินกันบานเบอะนึกว่าเพ็งอิ้วอุตส่าห์ถ่อมาอุดหนุนคนกันเองที่คิดถึงเขา
แถมขนมอร่อยที่ชักชวนเพื่อนฝูงลองกิน ก็คงอร่อยจริงแต่ดันแกขึ้นราคาจากแค่ซักยี่สิบกลายเป็นสามสิบ
อย่าหาว่าขี้บ่นไปเที่ยวทั้งที...กินกันอิ่มแล้ว กลับมาบ่นไม่จบถึงบ้าน...กินบะหมี่ในลาวกะของหวานหนึ่งถ้วยหมดไปเก้าสิบ ตูนอนอยู่บ้านซื้อผักซื้อหญ้ากินรวมกะข้าวอยู่ได้สองวัน
ไม่นับความช้ำใจ...กะไปหาหลานสาวลูกสาวคนสวยของว่าที่แม่ยาย
ตอนถามแกสอบหาลูกสาวต้องทำว่ายินดีเมื่อตัวแม่บอกลูกสาวคนสวยแต่งงานแยกเรือนไปแล้ว สามีก็คนใกล้ตัวเป็นครูเคยสอนหลานสาวที่ออกแววสวยตอนเฒ่าอกเหี่ยวมาเที่ยวแล้วติดใจใฝ่หานานกว่าห้าปี โฮ...
ปากเซถิ่นลาวคราวนี้ที่ไป ห่างจากครั้งก่อนก็นานพอควรอาจจะเกินสองปี
คราวก่อนมีที่แลกเงินซักแค่แห่งเดียว ไปเที่ยวงวดนี้ขยายเมืองทุกด้านการบริการงอกขึ้นเป็นเห็ดใต้ขอนไม้หน้าฝน ปั่นกันดุ่มๆเงยหน้าอีกที...เฮ้ยที่แลกเงิน
ครับก็แวะข้างถนนรอเฮียเซ้งที่ข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามไปแลกเงินลาวพอใช้ซื้อของกินเล่นหว่างทาง
ออกจากตัวเมืองปากเซซักพัก ผมว่ามันยังไม่น่าจะเหนื่อยแต่พวกขาแรงข้างหน้าไปนั่งปร๋อบนแคร่กวักมือเรียกผมแวะกินสัปรด
ถึงได้รู้เหตุในทีตอนหลัง พรรคพวกกิ๊กกั๊กทำนองตาดีปั่นผ่านแป้ปเดียวก็รู้ว่ามีสาวงามชาวลาว ดึงตาให้พักบอกไปนั่งพักบนแคร่ แล้วเถ้าแก่สัปรดเมืองปราณบุรีก็เกิดอยากกินสัปรดเมืองลาว ชื่นใจนักหนาน้องเขาปอกสัปรดให้กิน
มาถึงตอนนี้...ปากทางเข้าน้ำตกเริ่มจะป้อแป้เสียแล้วละครับ โจทย์ตั้งไว้ยากต้องไปถึงปากซองมันยังไกลโขนัก
ไม่เท่วไม่เที่ยวไม่สนใจแล้วละครับ ตาดเฮือนตาดฟานน้ำตกหว่างทางที่ปั่นกันไปก็ไม่มีใจแวะ...ลุยต่อดีกว่า ลุยแบบป้อแป้แบบเอาให้ถึง
เผลอปักหมุดไว้เมื่อวันก่อนแต่เพิ่งมีโอกาสในวันนี้เลยขอเข้ามาดูว่าหมุดที่ปักไว้ยังอยู่หรือไม่ 
ส่วนพี่จารึกจะไปเตะตัดขาใครนั้นผมไม่เกี่ยวแต่จะขอเป็นผู้ชมที่ดีอย่างเดียว 
ขอบคุณชาวคณะทุกท่านอีกแรงครับ 
