ตามหัวเมืองก็ต้องมีมหาวิทยาลัย แต่ที่ชวาตามเมืองใหญ่ มีมหาวิทยาลัยสองถึงสามแห่ง
และที่สำคัญครับ มหาลัยที่มีชื่อมักอยู่ตามหัวเมือง เช่น บันดุง ยอกยา สุราบาย่า มาลัง ครับ
ผมลองถามเพื่อนอินโดว่ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของประเทศอยู่ที่ใด ทุกคนมักมีคำตอบเหมือนกันแบบเข้าข้างตัวเองว่า ก็มหาลัยที่ช้านเรียนนะซิ
ระหว่างทางเขามีร้านขายผลไม้ด้วย ผมเลยซื้อ แอบเปิ้ลมาลัง มาสี่ลูกไว้กินเล่นๆ และถึงขั้นกินแบบจริงจังด้วย
ติดน้องน้ำฝน ก็เลยได้เวลา สำเร็จโทษ น้องแอปเปิ้ล แห่งเมืองมาลัง
เขาปลูกแอปเปิ้ลได้ที่มาลังจริงๆ ผลจะค่อนข้างเล็ก เนื้อกรอบไม่เป็นทรายแบบแอปเปิ้ลจีน รสออกเปรี้ยวซักหน่อย
เพื่อนชาวอินโดนีเซียที่เป็นคนมาลังบอกผม อากาศที่มาลัง เย็น เพราะอยู่ท่ามกลางหุบเขา
แต่ผมว่าก็งั้นๆ นะ ออกจะร้อนด้วยซ้ำ
ที่ต้องใช้มีดก็เพราะฟันหน้าไม่ค่อยดีครับ เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยทำให้ฟันหน้าโยก
ต้องดามฟันไว้เลยทำให้ ไม่สามารถใช้ฟันขบแอปเปิ้ลไม่ได้
การมาเที่ยวคราวนี้ผมไม่สมประกอบหลายอย่างเลยทีเดียว
ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยครับ
นี้ก็เกือบเที่ยงแล้ว ผมเลยตัดสินใจข้ามไปอีกฝั่งที่มีร้านข้าวแกงปาดัง ดูดีและสะอาด
ผมสั่งเขาโดยการชี้ๆ เพราะเขาพูดอังกฤษไม่ได้ เขาก็ตักมาให้เป็นจานๆ จริงๆ ผมอยากให้เขาราดมาในข้าวเลย
อันนี้เลยอยากกินสุดๆ กุ้งผัดสะตอ
มะเขือยาวผัดพริกสดกับปลาแห้ง รสชาติอร่อยทีเดียว ผมเคยกินรสชาติแบบนี้ ซึ่งมันเหมือนกับอาหารพม่าเพราะพี่เลี้ยงน้องที่บ้านเป็นพม่า เขาทำให้กินประจำ
ไข่เจียวอินโดจ้า
กะหรี่ปลา รสชาติอร่อย
อันเนื่องมาจากความเข้าใจผิด เพราะจากที่เคยรับรู้ว่าเมนูปาดัง เขามักเสริฟเป็นจาน แล้วคิดเงินตามจริงจากที่กิน
แต่พอเขาคิดเงินจริงๆ เขาก็คิดเป็นจานๆ ไปเลย ออกจะแพงเสียด้วยซ้ำ
มื้อนี้เลยถึงกลับหงายหลัง ดิ้นแหงกๆ 
)
