เรื่องเล่าจากลุงแซม ตอน กลุ่มรวมมิตรจัดทริปอัมพวา สมุทรสงคร

[ลุงแซม]

อ่านเรื่องแล้ว มันก็ยังไม่จบ เพราะเขาพระสุเมรุยังเอียงอยู่ พระอีศวรผู้เป็นใหญ่จะประทับได้อย่างไรต้องป่าวประกาศ ปวงเทพ เทวดา นาค ครุฑ คนธรรพ์ นักสิทธิ์ วิทยาธร ให้มาประชุมเพื่อช่วยกันชลอเขาพระสุเมรุให้ตั้งเหมือนเดิม ประชุมเวิร์คชอป กันแล้วตกลงได้ว่าให้ พระยากากาศ หรือพาลี และสุครีพ (ทุ้งคู่เป็นอากู๋หรือน้าหนุมาน ) เป็นหัวหน้าทีม ใช้นาคพันเขาพระสุเมรุแล้วช่วยกันดึงขึ้น แต่ไม่ได้ผล ไม่รู้เป็นเพราะว่านาคที่ใช้ผูกนี่ตัวมันยืดหยุ่นหรือเปล่าจึงดึงเขาไม่ขยับ สุครีพรับอาสาเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงใหม่ พอทุกคนพร้อมก็ให้ดึง ตามจังหวะ ...หุยเลฮุย ฮุยเหล่เลเล้เลฮุย ....(เหมือนที่เพลงทีเขาร้องให้จังหวะตอนใช้สามเกลอ ตอกเสาเข็ม) พอทุกคนออกแรงสุครีพก็เอานิ้วมือจิ้มที่สะดือพญานาคอย่างแรง พญานาคตกใจ สดุ้งสุดตัวหดตัวเต็มที่ เขาพระสุเมรุก็ขยับ สุครีพก็สำแดงฤทธิ์เอาไหล่เข้ายันเหลี่ยมเขาพระสุเมรุดันขึ้นตรงได้ดังเดิม พระอิศวรทรงชมเชยสุครีพ แต่คงลืมประทานรางวัล พอหลังจากวันนั้นพระยากากาศ (พาลี)ซึ่งเป็นพี่สุครีพได้เข้าเฝ้าพระอิศวร พระอิศวรทรงนึกขึ้นได้ที่ช่วยกันดันเขาพระสุเมรุจึงตั้งให้พระยากากาศเป็นพระยาพาลีธิราช ให้พรว่าให้ศัตรูสู้ไม่ได้ หากมีการต่อสู้ให้ศัตรูกำลังหมดไปครึ่งหนึ่งแล้วนำกำลังส่วนนั้นมาเพิ่มให้พาลี ประทานอาวุธให้ คือตรีเพชร แล้วหยิยผอบซึ่งข้างในมีนางดาราอยู่ส่งมอบให้พาลีนำไปให้สุครีพเป็นรางวัล พระนารายณ์เฝ้าพระอิศวรอยู่ด้วยจึงขัดขึ้นว่า อันจะฝากนางดาราไปกับพระยาพาลีนั้นไม่เหมาะสมเหมือนฝากดอกไม้ไว้กับแมลงภู่ ฝากไข่ไว้กับแม่กา เสี่ยงอันตรายและอาจเกิดความเสียหายได้ พระยาพาลีจึงบอกว่า ข้าขอให้สัตย์ว่าถ้าบังอาจเอานางดาราไปเป็นของตัวเองขอให้ตายด้วยคมศรพระนารายณ์ พระอิศวรจึงมอบให้ไป พอไปถึงเมืองขีดขินคิดว่าลองเปิดดูก่อนดีกว่าแล้วค่อยให้สุครีพ พอเปิดมาเห็นนางดาราโสภายิ่งนัก อดใจไม่ได้เข้าเกี้ยวพาราสี จนกระทั่งได้เสียกัน พาลีลืมคำสัตย์สาบานเสียสิ้น และสุดท้ายพาลีก็ต้องตายเพราะคมศรพระณารายณ์

[เสือ อต.]

สวัสดีครับ..ลุงแซม(แจม)ช่วงนี้ขอวีซ่าไปไหนบ้างก๊าบบบบ

[ลุงแซม]

สวัสดีครับ..ลุงแซม(แจม)ช่วงนี้ขอวีซ่าไปไหนบ้างก๊าบบบบ

...สวัสดีครับ พี่เสือ อต. ช่วงนี้ไม่ได้ขอวีซ่าครับ เป็นทริปไปเช้าเย็นกลับ เมื่อวันเสาร์ อาสมพิศ และเพื่อน ๆ อีกหลายคน ชวนไปกินหมูสะเต๊ะ ที่หลักห้าดำเนินสะดวก เส้นทางเก่าที่เราปั่นกลับจากอัมพวา ผมอยากล้างตาที่ทริปที่แล้วปั่นไม่ถึงบ้าน อีกแปด กม.เอง ทริปนี้เลยเอาเสือหมอบเก่า ๆ ที่ซื้อมาใหม่ ปั่นไป-กลับ จากบ้านผมระยะทางประมาณ 200 กม. ล้างตาไม่สำเร็จ กลับมาตะคริวกินตรงที่เก่าเวลาเดิมพอดี ต้องขึ้นแท็กซี่กลับบ้านอีก คงไม่ไปล้างตาอีกแล้วเส้นทางนี้

[ลุงแซม]

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ขอโม้ซะหน่อย
ผมออกจากบ้านตั้งแต่ 05.45 ไปถึงจุดนัดพบที่สอง คือ สี่แยกบางสีทอง ตามเวลานัดพร้อมกับกลุ่มอาสมพิศพอดี 06.15 น. รอคุณพล สักสิบนาที ติดต่อไม่ได้พวกเราจึงออกเดินทางไปถนนกาญจนาภิเษก แล้วเลี้ยวซ้ายไปยูเทิร์น เข้าเส้นทางวัดส้มเกลี้ยง ปั่นออกเส้นบางกรวย - จงถนอม ผมทดลองปั่นไปถ่ายภาพไปด้วย ความจริงไม่อยากทำเพราะปั่นมือเดียวมันอันตรายล้มได้ง่ายๆ

[ลุงแซม]

ถึง ม.มหิดล พวกเราก็จัดการอาหารเช้า และขนมนมเนย กัน
...คุณวิโรจน์ และน้องจุ๋ม ตามมาเจอกันที่นี่ ทริปนี้ผมคำนวณกำลังตัวเองแล้วว่า ไม่รอดตลอดทริปแน่ กะว่าจะมาส่งแค่มหิดล เช่นเดียวกับพี่เล็ก แต่พี่วิโรจน์บอกว่าเส้นทางรถน้อย ร่มรื่น ไปสบาย ทั้งที่ผมเคยปั่นผ่านมาเส้นทางนี้ตอนกลับจากอัมพวาเมื่อเดือนก่อน แต่ก็ใจง่ายเชื่อคำพี่วิโรจน์ ว่าร่มรื่น ปั่นสบาย จึงไปต่อ ลืมนึกไปว่าต้องผ่านวัดตากแดด ขนาดวัดยังไม่ร่มแล้วเส้นทางนี้จะร่มได้อย่างไร 555

[ลุงแซม]

ช่วงแรกพลังงานยังเหลือเฟือ ออกจากมหิดล เราปั่นเลาะทางรถไฟไปทางตลาดเก่านครไชยศรี ก่อนข้ามสะพานรวมเมฆ เราเลี้ยวซ้ายไป รอดใต้สะพานถนนบรมราชชนนี แล้วตรงต่อไป ออกถนนเพชรเกษม ข้ามถนนเพชรเกษม ปั่นไปพักกันที่วัดปรีดาราม

[ลุงแซม]

พักแล้วปั่นกันต่อ ผ่านวัดคลองจินดา ข้ามถนนที่ตัดผ่าน ตรงไปพักอีกครั้งที่วัดหนองสองห้อง

[ลุงแซม]

จากวัดหนองสองห้อง ไปอีกประมาณ 10 กม.ก็จะถึงจุดหมายปลายทางของเรา คือร้านหมูสะเต๊ะ ชมรมตระกูลลิ้ม แต่เราไปถึงหมูสะเต๊ะยังไม่ได้ย่าง

พวกเราปั่นไปประมาณ 90 กม. เพื่อสั่งข้าวกระเพราหมูสับไข่ดาว

ผมเปิดตู้เย็นเพื่อถ่ายภาพ 037 ไม่ตั้งใจจะดื่ม พอจับกระป๋องมันเท่านั้นแหละต้องสะดุ้ง เพราะเย็นเจี๊ยบ ก็เลยอดไม่ได้จัดการไปหนึ่งกระป๋อง

[ลุงแซม]

หมูสะเต๊ะเพิ่งมาย่างทีหลัง ผมอิ่มข้าวเสียแล้วเลยไม่ได้ลิ้มรส พอกินกันเสร็จก็ออกเดินทาง ขากลับปั่น 20 กม.พักทีหนึ่งประมาณนั้น

เรามาพักกันที่วัดปรีดาราม จากนั้นก็ปั่นมาออกทางวัดวังน้ำขาว ข้ามถนนเพชรเกษม ไปแวะพักที่ปั๊ม ปตท. อย่างที่อาสมพิศบอกว่า ถึงที่นึ่เราปั่นมาแล้ว 130 กม. เหลืออีก 50 กว่า กม.จะถึงบ้านผม ไหวครับ ยังไหวอยู่

ที่ปั๊มนี้ มีป้ายห้ามโน่นห้ามนี่มากมาย ผมเลยบอกเพื่อน ๆ ว่าเดี๋ยวผมไปรอที่ป้ายรถเมล์ข้างหน้า อยู่ที่ปั๊มมันอึดอัดหายใจไม่ออก ปั่นออกไปไม่ไกลก็เจอร่มเงาของสะพานลอยข้ามถนน จึงหยุดหายใจตรงนี้รอเพื่อน ๆ

ไม่นานนัก เพื่อน ๆ ก็ตามมา

[ลุงแซม]

มาถึงหน้า.โรงพยาบาลสามพราน พี่ไก่พระราม8 ยางแตก ดูแล้วยางนอกหมดสภาพ ปะไม่ได้ จึงส่งพี่ไก่ขึ้นแท็กซี่กลับบ้านแถวสายสอง สวัสดีครับพี่ไก่


ส่งพี่ไก่เสร็จ พวกเราก็ปั่นเข้าทางวัดไร่ขิง คุณประดิษฐ์ แยกกับเราตรงถนนเพชรเกษม พวกเราผ่านศาลายาดีไซด์ แวะดูอะไหล่ และเครืองแต่งกายชุดจักรยาน ใครหิวก็มีห้องอาหารติดแอร์เย็นสบาย พักกันอยู่พักใหญ่ ก็พร้อมออกเดินทางต่อ ผม ค่อย ๆ ไหลไปข้างหน้าก่อนเพื่อน ๆ สักพัก คุณหมูแซงไปผมก็ปั่นตาม พอถึงหน้าวัดดอนหวายมองกลับไปไม่เห็นเพื่อน ๆ คิดว่าแยกไปก่อน ผมจึงเลี้ยวขวาเลาะคลองไปออกพุทธมณฑล แล้วปั่นข้ามสะพานเข้าเส้นบรมราชชนนี ตรงไปสะพานกรุงธนบุรี เพื่อกลับบ้าน แต่พอถึงสะพานที่จะแยกไปปิ่นเกล้า ตะคริวมาเยือนตรงกลางสะพานพอดี ไปไม่ไหวจะปล่อยไหลลงสะพานยังไม่มีปัญญา ยืนขาแข็งอยู่สักห้านาที คนผ่านไปผ่านมาคงว่าคนบ้ามายืนชมวิวกลางสะพานที่รถวิ่งกันขวักไขว่ไม่มีไหล่ทางอีกต่างหาก กล้ามเนื้อใหญ่ต้นขาทั้งสองข้างแข็งเป็นจังหวะ ตุบ ๆ ๆ กล้ามเนื้อปลายกล้ามเนื้อใหญ่ สั่นระริก ๆ ๆ พอกล้ามเนื้อคลายตัวก็ปล่อยไหลลงสะพาน ปั่นเลยตั้งฮั่วเส็งมาหน่อย ยังไม่ถึงแยกจรัญสนิทวงศ์ มันมาอีกแล้ว ต้องจอดนั่งพัก นั่งอยู่นานก็ไม่คลาย ใกล้หกโมงเย็นแล้ว มีธุระต้องไปที่สถานีขนส่งหมอชิต จำเป็นต้องพึ่งตัวช่วย เรียกแท็กซี่ดีกว่า น่าเสียดายทริปนี้ล้างตาไม่สำเร็จ กลับมาเดี้ยงที่เก่าพอดี เหลืออีก 8 กม.จะถึงบ้านแล้ว ถึงบ้านรีบอาบน้ำอาบท่า แล้วปั่นไปตลาดหมอชิตเพื่อไปรับของที่รถทัวร์ สรุปแล้ววันนี้น่าจะปั่นได้ระยะทาง 200 กม. กลางคืนนอนไม่ค่อยหลับเลย เพราะคงใช้พลังงานมากเกินไป ยิ่งใช้มากยิ่งสะสมในกล้ามเนื้อมากขึ้น ทริปต่อไปไม่หวั่นแล้วที่ใดก็ได้ขอให้บอก แล้วพบกันใหม่ครับ สวัสดีครับ

[เสือ อต.]

Wow!!!! 200 กม.แดดร้อนๆเหน่งๆ...
ทริปต่อไป ปั่นมากินขนมจีนปลาตะโกก ที่อุตรดิตถ์
สี่ร้อยกว่าๆเองงงงงงลุงแซม...เหอออออๆๆๆ

ร้านศาลายาดีไซด์ อยู่บริเวณไหนของศาลายา เดี๋ยวผมลองหาพิกัด ใน gps

[ลุงแซม]

สวัสดีครับ พี่เสือ อต. 400 กม. ไม่ใช่ปัญหา ผมมีตัวช่วย จะชวน พขร.ไปด้วยเพราะปั่นจักรยานเหมือนกัน

[ลุงแซม]

ดีไม่ดีจะชวนแม่ค้าขายของบนรถไฟ ไปด้วย วันนี้ใช้รถไฟเป็นตัวช่วยกลับจากอยุธยา แม่ค้ามานั่งตรงข้าม คุยกันไปคุยมานอนหลับซะแล้ว

[paman]

แรงอย่างนี้ต้องมาภูทับเบิกแล้ว จริงป่ะเสือ อต.

[ลุงแซม]

แรงอย่างนี้ต้องมาภูทับเบิกแล้ว จริงป่ะเสือ อต.

...ขอบพระคุณครับ คุณพี่ paman ที่ชวน อยากจะไปทุกทริปเลยครับ แต่ วีซ่า ไม่ผ่าน
...ช่วงนี้อ่อนซ้อมช่วยไม่ได้ มันแรงจริง ๆ ครับ คือตะคริวมันมาแรงเกินคาด มาแล้วไม่กลับไปง่าย ๆ แต่ไม่เข็ดครับ ผมคิดเอาเองว่าถ้าปั่นใช้พลังกล้ามเนื้อให้หมดจนตะคริวกิน กล้ามเนื้อมันจะสะสมพลังเพิ่มอีกประมาณ 20 กว่า เปอร์เซ้นต์ ดูจากการปั่นของผมกลับจากอัมพวา 130 กม. ตะคริวงับ พออีกอาทิตย์ถัดไป ปั่นได้ระยะทางเพิ่มเป็น 180 กม.จึงเป็นตะคริว นี่อาทิตย์ต่อไปตะคริวคงมาเยือนที่ 200 กว่า กม. 555 เดาเอา