ทัวร์เดี่ยว ตอน "WoW!!! Indonesia"

[Bike Addict]

รูปหนึ่งรูปสามารถอธิบายความเป็นไป และอธิบายทุกอย่างได้ดีกว่าคำพูด

ผมเลยขอลักไก่ ไม่อธิบายแล้วกัน

[Bike Addict]

พอฝนซาเม็ดลงบ้าง ผมก็เริ่มออกขี่อีกครั้งนึง แต่ไปได้ไม่ไกล ฝนก็ตกหนักลงมาอีกครั้ง
ผมเลยต้องอาศัยบ้านชาวบ้านอีกครั้ง ชาวบ้านที่นี้ใจดีทุกคน เชื้อเชิญให้ผมนั่งข้างในบ้าน แต่ผมทำไม้ทำมือบอกเขาว่า
ตัวผมเปียก ขอนั่งอยู่หน้าบ้านดีกว่า เขาเอาขนมเอาน้ำมาให้ ผมขอบคุณเขาด้วยภาษามลายู

น้ำใจนี้แหละครับ ที่ผมบอกว่าคนอินโดนีเซียเหมือนคนไทย



ข้างบ้านเขาปลูกกาแฟไว้ข้างบ้านครับ เขาออกเสียง กาเฟ คล้ายคลึงกับคำว่า กาแฟ บ้านเรา
สะท้อนให้เห็นว่าในอดีตอยู่มีความสัมพันธ์ หรือเกี่ยวพันกัน แต่เดี๊ยวนี้นั้นดูเหินห่าง

เราคนไทยมักรู้จัก อินโดนีเซีย แค่ บาหลี หรือ จาการ์ตา หลายคนที่ผมรู้จักเข้าใจคนอินโดนีเซียว่าเป็นคนไม่ Friendly
จริงอยู่ อินโดนี้เซียมีหลายส่วน หลายเกาะ ในบางเกาะผู้คนอาจไม่เป็นมิตรนักแต่เป็นส่วนน้อยๆ มากๆ ดังนั้นเราไม่ควรจะเหมารวมคนทั้งประเทศเป็นแบบนั้น
ที่เกาะชวา ซึ่งมีประชากรชาวอินโดนีเซียอยู่เยอะที่สุด ผมยืนยันว่า คนที่นี้ใจดีและเป็นมิตรครับ





ฝนหยุดผมเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง คราวนี้หมอกลงจัด อากาศเริ่มหนาว เพราะที่นี้อยู่ในที่สูงระดับพันกว่าเมตรจากระดับน้ำทะเล
ผมก็เหนื่อยง่ายขึ้น เลยหาเรื่องพักถ่ายรูป

[Bike Addict]

การไต่ระห่ำของผมยังเริ่มต่อไปครับ เหลืออีกไม่ถึง 10 กิโลเมตร ก็ถึงจุดหมาย
แต่เข็มไมล์ผม ดีดขึ้นไม่เกิน 5 km/hr ช่วงนี้เข็นเป็นระยะ

จานหน้าเล็กผมมี 26 ฟันจับคู่กับเฟืองหลัง 34 ของผมมันขึ้นได้ แต่เหนื่อย ชิพ หายย
ผมเลยนึกถึงแต่ จานหน้า 22 ถ้ามีคงดีกว่านี้หลายละครับ









ชาวบ้านสองข้างทางต่างให้กำลังใจ หลายคนตะโกนส่งเสียงเชียร์ บางคนยกนิ้ว โป้ง ให้
ขอบคุณหลายๆ มันช่วยได้เยอะทีเดียว ทำให้ผมมีพลัง และมีความสุข ในการใต่เข่าครั้งนี้

แค่การโบกมือ ก็เหมือนช่วยดันผมส่งผมขึ้นบนเนินแล้ว ขอบคุณครับ

[Bike Addict]

Selamat datang = ยินต้อนรับ
Masuk = ทางเข้า
Desa = หมู่บ้าน
ยินดีต้อนรับสู่ หมู่บ้าน Wonokerto

ไม่ต้องเก่งภาษา Google ช่วยแปลให้ได้ครับ



พอแวะพักเหนื่อยตรงเนิน ชายสองคนนี้ก็มาถามไถ่ว่าไปใหน ผมก็ชี้ๆ ไปที่แผนที่ เขาส่งภาษามือบอกว่าที่นั้นสวย
และให้ข้อมูลแก่ผม เขาพูดภาษาอังกฤษได้เล็กน้อย แค่นั้นก็ช่วยได้เยอะแล้วครับ

เขาบอกว่า ไม่ค่อยเห็นใครขี่จักรยานขึ้นที่เลย เห็นแต่ขี่ลง ผม ใช่แล้ว ผมคิดผิดไป

เขาชี้ให้ดูบ้านเขาบนเนิน ผมชมว่าบ้านสวยมาก ดูอบอุ่น

ดูจากหน้าตาพี่ท่านทั้งสองก็ดูน่ากลัวอยู่หรอก แต่ใจดี คนอินโดจะไม่เหมือนคนไทย ตรงยิ้มยากเท่านั้น อันอื่นเหมือนเกือบหมด





ชักหิวแล้วครับ ผมหิวบ่อยเหลือเกิน อาจเพราะใช้แรงงานเยอะ เห็นศาลาที่พักมีสิงห์มอเตอร์ไซค์กำลังพักรถกินน้ำชาอยู่
ผมเลยเข้าไปแจมด้วย และสั่ง บาคโซ่ (อีกแล้ว) กินแก้หิวครับ

เวลาผมไปที่โน้นต้องส่งรูปรายงานกลับไปให้บริษัทที่จาการ์ตาเสมอเกือบทุก เพื่อรายงานความคืบหน้า และมีโทรศัพท์จากที่โน้นโทรมาถามไถ่อยู่เสมอว่า
ไปถึงใหนแล้ว ทำอะไรอยู่ เพื่อเขาจะได้ไปถ่ายทอดให้เพื่อนพนักงานที่จาการ์ตา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในร่วมกิจกรรม World on Wheels ด้วยกัน

คุณป้า กีกี้ ที่เป็นคนคอยดูแลผมในออฟิศที่จาการ์ตาเมื่อเห็น ผมส่งรูปที่มีแต่บาคโซ่เป็นอาหารเกือบทุกวัน

แกรีบโทรมาบอกผมว่า ห้ามกินอีกแล้วเธอ มันเป็นอาหารที่ไม่มีประโยชน์ ใส่สี ใส่ผงชูรส และบางครั้งมันค้างคืนมาด้วยนะ

หุ หุ ก็มันหาง่ายกินง่ายนี้ครับป้า

[jeepffw]

รูป รายละเอียด แจ๋วมากครับ

[Bike Addict]

กลับมาขี่ต่อ เอ้ย เข็นต่อ มันไกล้มากแล้วครับสำหรับจุดหมาย แต่ว่าผมไปได้ช้ามาก เพราะเข็นครับไม่ได้ขี่
ขี่ไม่ไหวจริง มันชันมาก ถ้าขึ้นขี่ก็ได้เพียงสองร้อยเมตรก็ต้องลงมานั่งหอบแล้วครับ อาจเป็นเพราะอยู่ในที่สูงด้วย
ณ ตรงจุดนี้ก็เริ่มเฉียดๆ 1800 -1900 เมตรจากระดับน้ำทะเลแล้วครับ

หมอกลงจัดมาก



ชาวสวนกำลังปลูกผักกัน แปลงผักค่อนข้างลาดเอียงครับ



เห็นแผงเขาขายผัก กับดอกไม้ แต่เจ้าของไม่อยู่ที่แผง



มันฝรั่งลูกโต เห็นแล้วน่าเอาไปหมกกองไฟ กิน



ที่เห็นเขาคงเอาไว้ประดับบ้าน แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเขาเรียกมันว่าอะไร







ท่านพี่สองสามท่านนี้ลงจากรถมาเดินไปกลับผม เพราะรถแกขึ้นบนเขาไม่ไหว ขนาดเครื่องยนต์ไม่ทานความชันของโบรโม่
แล้วขาแห้งๆ เหี่ยวๆ ของผมจะไหวได้งัย

[Bike Addict]

รูป รายละเอียด แจ๋วมากครับ

ยังไม่ชมใช่มั๊ยพี่จิ๊ป แค่รูปได้รายละเอียด

[Bike Addict]

เหลือระยะทางอีก 3-4 Km เท่านั้น ผมก็ยังต้องเข็นต่อไปอีก เพราะขาเริ่มหมดแรงแล้ว หายใจก็เหนื่อยง่าย



หมดแรง......



เด็กชายคนนี้กำลังช่วยแม่ปลูกดอกไม้อยู่ มันเป็นภาพที่สวยงามมากและมีความหมายสำหรับผม
ถ้าไม่ขี่จักรยานมา ผมคงไม่ได้เห็น
ถ้าไม่เหนื่อยจนต้องแวะจอดที่นี้ ผมก็คงไม่ได้เห็น
ถ้าสองแม่ลูกเกิดไม่มานั่งปลูกดอกไม้ที่นี้ ผมก็คงไม่ได้เห็นเช่นกัน

[จับฉ่าย 09]

ขอบคุณครับสำหรับภาพสวยๆบาหลีนี่เป็นเมืองในฝันของแม่บ้านผมเลย ผมชอบคำที่ว่า คนท้องถิ่นมีแต่กริด ดาบ หอก ผู้รุกรานมีอาวุธปืนได้ชัยชนะมาซึ่งไรศักดิ์ศรี

[Bike Addict]

ไม่ปงไม่ปั่นแล้วครับ ผมตั้งหน้าตั้งตาเข็นอย่างเดียว เนินยาวแบบนี้ใครจะไปปั่นไหวละครับ







ณ ความสูงระดับ 1816 เมตร หนาวเย็น เข็ญใจดีแท้ เหนื่อยครับ แต่ก็สมใจอยากแล้วครับ
แต่ผมอยากทำลายสถิติความสูง 1500 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ของผมที่เคยไปปั่นที่ Cameron Highland ประเทศมาเลย์เซีย

แต่มันยังไม่ถึงที่พักเลยครับ นี้กว่าทุ่มกว่าแล้ว ทางเริ่มมืดลงทุกที




รีสอร์ท สวยๆ ตรงทางขึ้น รูปนี้ผมขอให้ยามหน้ารีสอร์ทเขาถ่ายให้ และถือโอกาสชวนคุยเพื่อพักเหนื่อย



บ้านเรือนที่นี้ครับ

[Bike Addict]

ขอบคุณครับสำหรับภาพสวยๆบาหลีนี่เป็นเมืองในฝันของแม่บ้านผมเลย ผมชอบคำที่ว่า คนท้องถิ่นมีแต่กริด ดาบ หอก ผู้รุกรานมีอาวุธปืนได้ชัยชนะมาซึ่งไรศักดิ์ศรี

แสดงว่าคุณจับฉ่ายนี้ ต้องเป็นคนรักศักดิ์ศรี แน่เลย เลย อินกับคำนี้ ตอนที่ผมนั่งดูหุ่นจำลองและเรื่องราวผมอินมากเลยครับ มีอันนี้มาฝาก
น้องร้องบ้านเขา ทำมิวสิควีดีโอเพลเขา เกี่ยวกับ Puputan Bandung

[youtube]<object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/dF5xWigbmKU&hl ... ram><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/dF5xWigbmKU&hl ... 0&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object>[/youtube]

[youtube]<object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1eShQI1QpK4&hl ... ram><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1eShQI1QpK4&hl ... 0&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object>[/youtube]

[Bike Addict]

ดูจากความชัน มันคงสูงเทียมเมฆแล้วกระมัง



หลังจากใช้เวลาในการ เข็น อยู่นาน ก็ถึงที่พัก ด้วยอาการหมดสภาพ นี้เลยเป็นสาเหตุหลักของการไม่ได้ภาพในช่วงก่อนจะถึงที่พักแค่ 3 กิโลเมตร
ตอนเข็นจักรยานเดินดุ่มๆ เข้าที่รีสอร์ท มีชายคนนึงชื่อ ทีมิส เดินเข้ามาแนะนำตัวว่าเป็นไกด์ทัวร์ที่บริษัทจ้างมาดูแลผม และเขาบอกผมด้วยว่าเขามารอตั้งแต่เที่ยงแล้วครับ

ผมได้แต่หัวเราะ แล้วเดินเข้าเช็คอิน แล้วไปอาบน้าเปลี่ยนเสื้อผ้า ทานข้าวตรงล๊อบบี้นั้นแหละครับ แพงแต่ทำไงได้ไม่มีที่อื่นขายนี่ครับ
ทีมิส มานั่งคุยด้วยเห็นกับข้าวในโต๊ะผมแล้วคงอึ้งว่า แดกอะไรเยอะแยะ ก็มันหิวนี่

ทีมิสบอกผมว่า คืนนี้ตีสาม เข้าจะรอผมที่หน้าโรงแรมพร้อมรถจิ๊ปเพื่อไปเที่ยวชมพระอาทิตย์ขึ้น และชมภูเขาไฟโบรโม่กัน
ตอนนั้นก็สามทุ่มกว่าแล้ว ผมก็เลยรีบจัดการตัวเอง เรียบร้อยแล้วเข้านอน ก่อนจะกลับห้องก็บอกทีมิสให้ช่วยปลุกด้วยแล้วกันถ้าผมไม่ตื่อน

[Bike Addict]

วันที่ห้าของการเดินทาง เยี่ยมชม Bromo mountain ภูเขาไฟที่ยังไม่หลับ (ตื่น )

ภูเขาไฟโบรโม่เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวทั่วโลกครับ ที่นี้ยังมีภูเขาไฟที่เราสามารถเข้าไปสำผัสได้อย่างไกล้ชิดและปลอดภัย มีภูมิประเทศที่สวยงาม
คือมีภูมิประเทศแบบ Caldora หรือเป็นแอ่งกะทะ ซึ่งเกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟอย่างรุนแรงในอดีตทำให้เกิดแรงผลักมหาศาล ให้ดินและลาวามากองเป็นขอบกะทะ
ถ้ามองดูในรูปภาพข่างล่างจะเห็นได้ชัด คือตัวปล่องภูเขาไฟโบรโม่ (เห็นควันขาวลอยจากปล่อง) จะอยู่ใจกลางแอ่งกะทะที่ว่านี้ และในแอ่งกระทะขนาดใหญ่นี้จะเป็นพื้นทราย
ที่เกิดจากภูเขาไฟ ทำให้ภูมิประเทศดูสวยงามน่าตื่นตา ตื่นใจเป็นอย่างยิ่งครับ

กิจกรรมที่ท่องเที่ยวที่นี้ ก็เริ่มจากมาพวกที่ หมู่บ้าน Cermoro rawang ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่ใกล้ปล่องภูเขาไฟมากที่สุด แล้วจะอาศัยรถจิ๊ปวิ่งออกเข้าไปในแอ่งกะทะที่เป็นทะเลทราย
แล้วไต่เนินขอบกะทะเพื่อไปให้ถึงจุดชมวิว พระอาทิตย์ขึ้นที่ Punajakun ซึ่งเขาแนะนำว่าให้ออกจากหมู่บ้านตอนสามครึ่งเพื่อไปเตรียมตัว

หลังจากชมพระอาทิตย์ขึ้น โดยมีวิวภูเขาไฟทั้งสามลูก คือ โบรโม่ บาต๊อก (ดับสนิท) สุเมรุ เป็นแบคกราวน์ ซึ่งถือเป็น Highlight
เราก็จะนั่งรถจิ๊ป กลับมายังแอ่งกะทะ เพื่อไปเดินไปชมปล่องภูเขาไฟโบรโม่ ที่เราต้องเดินผ่านทะเลทราย ราว 3 กิโลเมตร ถ้าไม่เดินก็มีม้าให้เช่านะครับ

ต้องขอบพระคุณบริษัท ซึ่งเหมือนสปอนเซอร์หลักอีกแล้ว ที่เตรียมไกด์ สุดเทห์ และเก่ง มาช่วยเหลือผม

[Bike Addict]

ตีสาม เสียงนาฬิกาปลุก ปลุกผมตื่นเพื่อแปรงฟันล้างหน้า อากาศเมือคืนหนาวเย็นมากผมคาดว่าน่าจะซัก 4-5 องศาได้ครับ
ผมไม่ได้เตรียมเสื้อหนาวดีๆ ไปเพราะกลัวหนัก เลยต้องนอนคลุมโปงอาศัยว่าเหน็ดเหนื่อยมาจากเมือวานเลยหลับไป ตื่นมาเลยไม่สดชื่นนัก

ทีมิสเดินมาปลุกผมตามที่ผมขอไว้ก่อนเวลา 15 นาที ซึ่งเวลาที่นัดกันไว้คือ 3.30 น. ที่ลอบบี๊

ผมกับทีมิสนั่งรอรถจิ๊ปซึ่งจะมาราวๆ เกือบสี่โมง ซึ่งวันนี้มีแขกมาดูพระอาทิตย์ขึ้นกันเยอะเลยมีรถจิ๊ปจอดรอกันจนเต็มลานจอดรถ

ทีมิสบอกผมว่าจะสะดวกมั๊ย ถ้าเขาจะขอให้น้องชายกับน้องสาวเขาไปด้วยกันกับเรา ผมบอกว่าได้เลยยินดี
เขาเลยแนะนำให้รู้จักน้องสาวแสนซน ไดอาน่า กับน้องชายคนหล่อ บูกัซ






ตีสี่ ขบวนรถจิ๊ปก็ออกเดินทาง เราแทบมองอะไรไม่เห็น เห็นเพียงแต่แสงไฟขบวนรถจิ๊ปที่วิ่งตามกันเป็นขบวน
และเห็นเงาของภูเขาไฟตะคุ่มๆ รถแล่นผ่านทะเลทรายด้วยความเร็วพอสมควรบางครั้งก็แฉลบไถลออกบ้าง
และมีช่วงที่ใต่ขึ้นเขาตรงขอบ Caldora ขึ้นไปบนยอด คนขับเก่งมากเลย ส่วนรถแต่ละคนก็อายุอานามไล่ๆ ผมแล้วครับ
เช่น จิ๊ปแลนครุยเซอร์ แต่เขาแต่งจนสวยงามเลย เราไปถึงยอดปุนนาจากัน ตอนซักตีห้า ทีมิส นำทางไปจุดที่เขาบอกว่าดีที่สุดในการถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้น
เขามาร์คจุดให้ผมเลยนะเนี๊ยะ และก็จริงดังที่เขาว่า ผมไม่ต้องเสียเวลางม หาจุดเอง ในขณะเดียวกันเขาก็อธิบายคร่าวเกี่ยวกับภูเขาไฟทั้งสามลูก เหมือนกับที่
ผมได้เกริ่นไว้ข้างต้น


ไดอาน่า กับ บูกูซ



ผู้คนเฝ้ารอเพื่อให้รูปภูเขาไฟ ตั้งแต่แสงแรกของวัน คนพี่ผู้ชายคนข้างหน้าเป็นคนไทยมากันเป็นกรุ๊ป 6 คน



และแล้ว โบรโม่ ก็เผยโฉมให้เห็น



ทีมิสบอกผมว่า โบรโม่ เป็นภูเขาไฟที่เปลี่ยนสี ได้ ตามอุณภมิของแสงที่เปลี่ยนไป ผมก็เห็นว่าจะจริงอย่างว่า เมื่อเริ่มสาย สีภูเขาไฟก็เปลี่ยนไป

จากในรูป ที่เห็นมีควันฉุย อยู่หลังสุดยอดแหลม นั้นคือ ภูเขาไฟสุเมรุ ส่วนโบรโม่จะเห็นอยู่ไกล้ กันกับ บาต๊อก โบรโม่จะเห็นควันฉุยๆ ออกจากปากแหวะๆ กว้างนั้นแหละ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เห็นเส้นทางที่จะขึ้นไปดูภูเขาไฟแล้ว สุดยอดจริงๆ เห็นทางแล้วคิดถึง จานหน้า 22 ล้อ 26 เลยอะ
รูปสวยมากๆ ติดตามอยู่ตลอดนะครับ