ไม้ค้ำตะวัน ห้วยโก๋น-ปากแบง-ซาปา

[พิงธรรม์]

รูปนี้ผมถ่ายแถวปากทางวัด ตอนนี้นึกไม่ออกครับชื่อวัดอะไร ตอนถ่ายก็นึกเหมือนกันว่าคงจะลืมชื่อวัดแน่ ก็เลยถ่ายหลักทางหลวงเป็นตัวมาร์คกำหนดค่าเริ่มต้นจุดเดินทางที่นับจริง

ที่ไม่นับยังมีเรื่องที่ต้องเล่า สองวันก่อนที่จะถ่ายรูปถึงช็อตนี้ผมไปรับอาจารย์ชอบที่นัดแนะไว้ที่หัวลำโพง

อาจารย์ชอบนั่งรถไฟมาหาผมถึงกรุงเทพนอนค้างบ้าน(ในห้อง)ผม เพราะนัดจะไปนั่งเครื่องบินไปฮานอย พร้อมคุณพัลลภที่สนุกด้วยตามมานอนเป็นเพื่อนกัน และเฮียเซ้งที่ไปรับแบบเหมารถกะบะ...ลงทุนกันไปสนามบินสุวรรณภูมิ เครื่องบินออกหกโมงครึ่งตอนหัวเช้า

บอกตรงๆก่อนไปไม่ส่งข่าวแอบไม่ให้"ไม้ค้ำตะวัน"ท่านอื่นรู้ ด้วยงวดนี้กะไปโก้นั่งเรือบิน จึงกะหนีเที่ยวลำพังแค่สี่คน

ตื่นตีสี่...ถึงสนามบินตีห้า ไปหน้าแห้งขึ้นเครื่องบินไม่ได้เขาไม่ห้ามแต่แนะนำไม่ให้ไปเพราะพาสปอร์ตหมดอายุ

มึนอยู่นานซมนั่งที่สนามแล้วนึกออกไปทำพาสปอร์ตกันดีกว่า คนที่เสียท่าผมต้นเหตุกะอาจารย์ชอบพาสปอร์ตขาดทั้งสองคน อายุขาดนับไม่เกินหกเดือนเขาให้ทิ้ง...ใช้ไม่ได้

ปลงใจจะปั่นไปให้ถึง คราวนี้ถึงคิดพึ่งเสือท่านอื่นแบบรู้ว่าต้องเจอความลำบาก เรื่องอะไรไปลำบากแต่ส่วนตัว

ก็โทรด่วนตามกลุ่ม"ไม้ค้ำตะวัน" ไปปั่นเป็นเพื่อนกันแถมอาหมงเพื่อนนักปั่นกลุ่มTCC ก็โดนตามไปด้วยกัน ฟังว่ากลับมาบ่นได้ลำบากกันสมใจ

ครับวันนั้นวันที่ ๑๐ มิถุนายน ๒๕๕๒ อุตส่าห์ตื่นตี่สี่ ไปสนามบิน แล้วไปทำพาสปอร์ตแล้วกลับบ้านไปเอาแผนที่เพิ่มเติม

รีบออกจากบ้านแบบไม่ให้เมียรู้ว่าตกเครื่องบิน ปั่นออกจากบ้านอีกทีก็เกือบจะสี่โมงเย็น ทิศทางปั่นเอาแผนที่ทางหลวงกางขีดเส้นหาเส้นตรงไปบ้านพี่เดชจุดนัดรวมกลุ่ม"ไม้ค้ำตะวัน" ที่หนองม่วง ลพบุรี

วิธีออกจากกรุงเทพ ผมไปทางเดิมที่เคยได้รับความกรุณาจากพี่ฯเษมฯปั่นพาไปส่งออกจากกรุงเทพ ใช้เส้นทางนอกเมืองแถวด้านตะวันออก ออกลพบุรีได้ง่าย

เริ่มปั่นสี่โมงเย็น ซักหกโมงเริ่มมืดก็แวะนอนที่วัดใหญ๋ที่ถ่ายรูปเก็บไว้ในตอนเช้า

ผมเป็นคนโชคดี ออกจากบ้านได้โรคนอนไม่หลับก็หายเป็นปลิดทิ้ง ตื่นขึ้นมาคุณพัลลภกะอาจารย์ชอบบ่นอุบยุงมันชุมเหลือเกิน

ส่วนผมนอนไม่รู้เรื่อง

[พิงธรรม์]

ปั่นซักชั่วโมงแวะกินข้าว กินแล้วก็เดินหาร้านกาแฟ ด้วยจุดที่จอดหาของกินเป็นย่านชานเมืองมีทั้งของกินในตลาด ร้านตึกแถวและร้านรถเข็นกั้นร่มบังแดดขายข้างๆริมถนน

กินข้าวอิ่นในร้านตึกแถว เดินย้อนกลับไปหากาแฟที่จอดขายด้วยรถเข็นแบบประจำที่เห็นกางร่มคลุุมตัวรถ และร่มข้างโต๊ะวางเก้าอี้นั่งรับลูกค้า

ร้านนี้ก่อนเจอตึกแถวขายข้าวผมแถไปถามหาหามูล แกไม่ตอบแถมไม่หันมามองเมื่อผมถาม

ผมยังบ่นว่าแกรับหลัง เป็นแม่ค้าประสาอะไรถามอะไรหน่อยก็ไม่ตอบ

พิโถเอย...บาปกรรมจริงเรา เสือออยกะกะปิอ่านเจออย่าว่าลุง เธอเป็นแม่ค้าหูพิการไม่ได้ยินเสียงลุงถาม

การสั่งซื้อกาแฟทำได้ โดยลูกค้าที่ยืนสั่งอยู่ช่วยชี้บอกแม่ค้าว่าเราอยากกินกาแฟ ผมบอกขอชงแบบโบราณเติมนมแค่ปลายช้อน

กินไปชื่นชมไปในฝีมือชงของแม่ค้า ทั้งน้ำใจอันล้นหลามถึงใจการบริการหยิบกาน้ำร้อน หยิบช้อนและจานรองมาเสริมเติมให้พวกผมกินขนมได้สะดวก

นั่งอิ่มที่ร้านกาแฟเกือบชั่วโมงก็ปั่นต่อ

[พิงธรรม์]

รูปชุดนี้ถ่ายทำหลังกินข้าว กินก๋วยเตี๋ยวเป็นมื้อเที่ยง แถวที่คลองขุดจ่ายระบบน้ำให้ชาวนาเส้นที่เริ่มปั่นเลียบลำน้ำ ขุดส่งน้ำยาวต่อเนื่องถึงปากทางเข้าถึงเมืองลพบุรี

ระหว่างทางที่ปั่นเลียบคลองขุดส่งน้ำการทำนา ซักบ่ายสอง


ผมเจอป้อมตำรวจของโปรดผม เป็นที่พักเติมน้ำเย็นประหยัดสุด ทั้งได้พูดคุยสนทนากินกาแฟในห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำชื่นกายา ที่ได้พักในห้องเย็น

ระหว่างกินและพักดื่ม มีน้องหนุ่มขับหลงทางเดินมาหาตำรวจท่าน

จึงได้ซึ้งประจักษ์เพิ่มในน้ำใจ ท่านใจดีออกมาชี้กำหนดทางให้หนุ่มที่หลงทางจอดรถถาม ผมบันทึกไว้ตั้งใจที่จะเอามาเผยแพร่ให้พวกเราเห็นน้ำใจตำรวจท่าน

ที่ผมพบผ่านมาส่วนใหญ่ใจดีเช่นท่านนี้

ถัดจากนี้จนจบวัน...ปั่นจนถึงแล้วเลยเกินตัวเมืองลพบุรี เจตนาแวะไปหาเรื่องเยี่ยมพี่กระบี่พเนจร เจอหน้าพี่เขาถามคืนนี้จะไปนอนแถวตรงไหน

ผมตอบพี่เสรี พี่"กระบี่เพนจร" โถๆพี่มืดค่ำจนป่านนี้แล้วใจพี่จะให้ผม"ไป"นอนที่ไหนเล่า

พี่เสรี อ้าว...อย่างนั้นก็นอนที่บ้าน(พี่)เสียเถอะนะ

ครับมันเข้าล็อคเข้าจังหวะ ไปเยี่ยมพี่เขาถึงบ้านยามมืดค่ำ ภรรยาพี่เสรีผู้ใจดีกะคณะผมในทุกครั้งที่ไปหา ก็ทำกับเพิ่มเสริมขึ้นโต๊ะพวกผมก็โจ๊ะกันเรียบอิ่มท้องกัน

ถือโอกาสประกาศขอบคุณพี่เสรีและพี่ผู้หญิงเสียอีกครั้งที่ตรงนี้ แต่เสียท่าดูเหมือนพี่เสรีจะวางมือกะการเที่ยวด้วยจักรยานเสียแล้วมั๊ง เห็นเงียบไป

[ลุงแซม]

ขอบพระคุณครับ พี่จารึก แค่เริ่มต้นก็สนุกแล้ว อย่าไปนานนะครับ

[veenono]

สวัสดีครับพี่จารึกและผู้ใหญ่ทุกๆท่านนะครับ(กำนันไม่มา) ขออนุญาติมาร์คไว้เรียนรู้การเดินทางนะครับ

พูดถึงกำนันผมก็งงๆอยู่เหมือนกันครับ
ที่กำนันหมายถึง:ผู้ป้องกัน, ผู้ดูแล, ผู้รักษา, ผู้ปกครองลูกบ้านเหนือผู้ใหญ่บ้าน.
แต่ทำไม นางกำนัน(นัล)จึงไม่หมายถึง ภรรยาผู้ป้องกัน, ผู้ดูแล, ผู้รักษา, ผู้ปกครองลูกบ้านเหนือผู้ใหญ่บ้าน.
.
.

[SENG9]

หน้าม้า........หน้าม้ามาแล้วครับ...UP UP UP

จารึก..........กระทู้นี้ไม่ต้องหน้าม้า....เพราะลูกค้าเยอะ

หน้าม้า........อ๋อ เดียวนี้โพสรูปเก๋งแล้วนิ (สำเนียงใต้)

จารึก.........ม้ายฉ่ายยั่งหงั่น

[พิงธรรม์]

สวัสดีกองเชียร์และเฮียเซ้ง...ผู้ตอบแทนผลัดกันดันกระทู้

พี่ฯเษมฯครับผมคงจะไปซักเดือน กลับมาต้องต่อกระทู้นี้ให้จบให้ได้ครับงั้นนอนตาไม่หลับ

คุณveenono ขอบคุณนะครับที่แวะมาทักทาย

ผมตกหล่นไม่เห็นน้าตู่87 แวะเข้ามาเยี่ยมสองวันก่อน มีเวลาไปเที่ยวปั่นทางไกลก็ตามเฮียเซ้งไปนะที่เฮียเซ้งตั้งไว้ในชวนปั่นผมยังหาไม่เจอ ผมค่อยมาเติมอีกทีในภายหลัง

เมื่อคืนก่อนนอนๆคิดถึงเรื่องป้อมตำรวจที่ผมชอบแวะพักช่วงปั่นกลางวันเจอก็แวะขอเติมน้ำ ช่วงเย็นยามมืดค่ำก็ขอนอน

ผมหัดปั่นเที่ยวครั้งแรกซักราวเจ็ดแปดปีที่แล้วตอนอายุเกือบ๕๓ หลังจากสนุกกะการหัดวิ่งได้ซักสองปีจนลงระยะมาราธอนได้ ก็อยากเปลี่ยนกิจกรรม ไม่นับเรื่องว่ายน้ำที่ทำเป็นประจำนับเนิ่นนานจากวัยหนุ่มถึงวันนี้

ตอนนั้นมีแรงจูงใจมาจากรุ่นน้องที่เป็นสมาชิกเล่นดำน้ำในแก้งค์ผมชื่อเจ้าป๊อก เป็นถึงวิศวกรจบจากมหาวิทยาลัยเก่าของเมืองไทย แถมคุณพ่อรับราชการใหญ่มีตำแหน่งเป็นเบอร์สองกรมตำรวจก่อนเกษียณ ลูกคนรวยแต่ติดดินสิงอยู่กะกลุ่มผม

จู่ๆแกก็ฉวยจักรยานแม่บ้านปั่นตระลอนลงปักษ์ใต้ จากกรุงเทพปั่นไปไกลถึงภูเก็ตเกินสิบวัน จนหมดแรงแล้วก็กลับด้วยรถทัวร์แถมได้พ่วงสาวอักษรฯมาหนึ่งคน

ผมถึงรู้เฮ้ยจักรยานมันน่าสนใช้ปั่นเที่ยวทางไกลกัน ครับเพิ่งถึงบางอ้อ...

ผมก็ออกปากบอกพรรคในกลุ่มผมพวกช่วยจัดหารถ

คุณวิทยามีจักรยานกองในบ้านซักครึ่งโหลคอยแจกเพื่อนให้ปั่นเที่ยว เป็นจักรยานตอนไปซื้อบางทีเห็นพ่อค้าเขาเพิ่งแกะลังคอนเทนเนอร์ คือไปหาซื้อกันถึงปากน้ำท่าเรือใหญ่ แหล่งใหญ่ที่ปล่อยขายเขาเรียกชื่อรถเซียงกง

ครับ...ก็เป็นรถเก่าญี่ปุ่นทิ้ง พ่อค้าเครื่องยนต์เก่าเขาเก็บใส่คอนเทนเนอร์มาขายบ้านเรานะครับ

คุณวิทยาถึงมีจักรยานแบบนี้กองในบ้านซักครึ่งโหลคอยแจกเพื่อนให้ปั่นเที่ยว อย่างที่เขียนแล้วทำเป็นเขียนซ้ำ เพราะพิมพ์คอมพ์มันทำง่ายหยิบมาแปะ

เพื่อนในแก้งค์ก็ปั่นกันอยู่แล้วแถวๆมณฑลขอบกรุงเทพ มีคุณ3K ก่อนหน้านี้ก็คุ้นชื่ออยู่ในบอร์ดกระดานชวนปั่นเที่ยว ไทยเอ็มทีบียุคกระโน้น เป็นหัวหน้าแก้งค์

ตอนผมออกปั่นเป็นครั้งแรก ก็ได้ทั้งคุณวิทยาและป๊อกเป็นเพื่อนปั่น

นึกย้อนถึงยุคหัดปั่นกันครั้งแรกก็เล่นทริปยาวเลยสิบกว่าวัน เป็นหลักสูตรแก่แล้วเรียนลัดคุณวิทยาและป๊อกซึ่งปั่นไปเที่ยวเป็นเพื่อนผม เป็นครูนำสอนทุกอย่างทั้งการกินการอยู่การปั่นการใช้เกียร์

จำได้ปั่นเส้นทางกรุงเทพด้นไปโรงเกลือวกไปถึงเขาพระวิหารแล้วเข้าอุบล ตอนปั่่นเข้าแต่ละหมู่บ้านในตอนเย็น...แวะเข้าหาวัดเสาะหาที่นอน ชาวบ้านก็สนใจเร่มาถามเอาอะไรเข้ามาขาย เจอแบบนี้แทบทุกวัน

ถึงอุบลตีตั๋วรถทัวร์กลับกรุงเทพ นอนในรถได้รู้สึกไม่เคยนั่งรถทัวร์มันสบายเท่าครั้งนี้

แต่ก็ไม่เข็ดแถมกลับติด จนเลิกทำงานปั่นจักรยานเที่ยวเสียลูกเดียว

ทุกวันนี้เจอใครพร้อมกับคุณวิทยา ยามผมแนะนำเพื่อนปั่นให้รู้จักคุณวิทยา ผมจะกล่าวโทษคุณวิทยาด้วยทุกครั้งที่ทำให้ผมเสียคนเรื่องไม่ยอมทำงานหารายได้

คุณวิทยาเถียงว่าจะโทษแกเรื่องอะไร ผมก็ว่าหากเที่ยวกันในครั้งแรกพาผมไปนอนตามโรงแรมหรูที่ต้องจ่ายตังค์แพงทั้งหัดให้ผมกินร้านอาหารดีๆแพงเงินหน่อย ผมก็จะต้องใช้ชีวิตทำงานไปเพื่อเก็บตังค์เอาไว้เที่ยว

แต่นี่ในทริปแรกเล่นหัดผม...พาผมไปหัดเที่ยวนอนตามวัดนอนตามป้อมที่รายทางแถมขอน้ำชาวบ้านกิน เงินทองแทบไม่ต้องใช้ผมก็ ซ.ม.พ.ซึ่งไม่ต้องพิสูจน์เที่ยวแบบนี้ผมเที่ยวอีกสามสิบปีจนแก่ตัวก็เที่ยวได้ เพราะได้เรียนรู้วิชาเที่ยวไม่ใช้เงินเสียแต่แรกจนชำนาญถึงวันนี้

ผมเขียนตอนนี้ คนในบ้านแอบอ่านแอบนินทา...แล้วตอนแก่เกินแกงทั้งหมดเงินใครจะเลี้ยง ผมยืดอกบอกไปผมขอจองรายชื่อเพื่อนคนมีตังค์ เอ็งหกสิบจงโอนชื่อรับเงินหลวงที่ท่านแจกคนห้าร้อยเข้าบัญชีชื่อของผม

เล่นไม่ยากคิดง่ายๆเสียแบบนี้ น่าจะได้นะครับท่าน

[พิงธรรม์]

ครับ...การปั่นช่วงที่หนึ่งถึงวันนี้วันที่ ๑๒ มิถุนายน ๒๕๕๒

ก็เพิ่งนับเป็นวันปั่นวันที่สองของพวกชุดแรก มีอาจารย์ชอบคุณพัลลภและผม ที่ตื่นเช้าแล้วยังมีเวลาเหลือเฟือที่จะให้พี่เสรี...พี่กระบี่พเนจรแห่งเมืองลพบุรี นำปั่นย้อนกลับเข้าหาตัวเมืองลพบุรี พี่เสรีพาไปกินข้าวเลี้ยงข้าวมื้อเช้าแถวตลาดหน้าค่ายทหาร

ร่ำลาพี่เสรีแบบพกสเบียงตุนในท้องอิ่มแปร้ ออกเดินทางไปอำเภอหนองม่วงห่างบ้านพี่เสรีซักหกสิบกิโลเมตร

เพื่อความปลอดภัยผมได้โทรแจ้งล่วงหน้าให้พี่เดชรับทราบ ให้เตรียมหุงข้าวเพื่อมื้อเที่ยงเผื่อผมไว้ล่วงหน้า

แหม...จะไปกินข้าวบ้านพรรคพวกนี่ควรบอกให้เขารู้ตัว มีเวลาเตรีมทำกับข้าวครับ จะได้กินได้อิ่มกินกันเต็มที่

วันนั้น...ไปถึงบ้านพี่เดชซักเกือบเที่ยง

พี่เดชถามว่าหิวข้าวมั๊ย ผมคนซื่อก็บอกตามตรง "หิวซิครับ"

"เออ...หิวก็รอก่อน เด็กมันยังกินไม่เสร็จ" พี่เดชตอบ

ไม่ใช่บ้านพี่เดชฝึกหรือสอนให้เด็กมันกินข้าวก่อนผู้ใหญ่หรอกครับ แต่พี่เดชพักอยู่ในบ้านที่เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ๆมีอาณาบริเวณกว้าง ทำเป็นโรงเรียนสอนเด็กตั้งแต่ชั้นเด็กเล็กจนถึงชั้นเด็กโต ดำเนินการสอนมานานนับสิบๆปี สอนตั้งแต่รุ่นพ่อแม่มันจนถึงชั้นลูกชั้นหลานมัน พี่เดชว่า

ครับพวกผมไปถึงบ้านพี่เดชตอนนั้นเด็กกำลังเข้าแถวเตรียมเข้าที่โรงอาหาร พี่เดชทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการครับ เป็นผู้อำนวยการดูแลความเรียบร้อยให้เด็กๆรับประทานอาหาร

เสร็จเรื่องเด็กแล้ว พี่เดชถึงเปลี่ยนหน้าที่มาเป็นผู้อำนวยการพาพวกผมเข้าที่นั่งทานอาหารต่อจากเด็ก

เด็กๆรับประทานอาหารแล้ว คุณครูผู้ดูแลก็มาต้อนไปนอนในห้องแอร์

พวกผมก็เช่นกัน กินข้าวกินปลาส่วนผมแถมไอติมที่พี่เดชแช่ในตู้ตั้งไว้ขายเด็กๆ กินกันอิ่มกินจนเรอตาก็หงุบหงับ พี่เดชเห็นแล้วก็ต้อนเข้าไปนอนในห้องพักที่จัดไว้ เปิดแอร์เย็นฉ่ำเช่นกันครับ

มันเย็นสบายเสียจนผมเอ่ยปากบอกคุณวิทยา ที่ตามมาสมทบในวันรุ่งขึ้น "เฮ้ยวิทยา...มันเรื่องอะไรที่จะไปปั่นตากแดด นอนสบายในห้องแอร์ไม่ดีกว่าหรืออย่างไร"

ครับมันสบายจนไม่อยากจะไปไหนอีกละครับ คิดตอนนั้น

[พิงธรรม์]

วันที่ ๑๓ มิถุนายน ๒๕๕๒

วันนี้พวกผมชุดแรกสามคน ยังต้องรอกลุ่มหลัก"ไม้ค้ำตะวัน"พร้อมอาหมงแห่งTCC จะมาสมทบ

ต้องตอนเจอกันนั่นแหละครับถึงจะรู้ยอดว่ามากันกี่คนและแต่ละคนไปได้กันแค่ไหนไปได้กี่วัน เพราะเล่นตามด่วนมาช่วยชาติกันวันวาน มาได้เกินห้าคนก็เก่งดีแล้วครับงานเรียกตามปั่นด่วน...รายการนี้

ครับพี่เดชก็ทำหน้าที่เจ้าของพื้นที่อย่างเต็มที่ครับเช้าวันนี้ ก็หาเรื่องพาไปเดินขึ้นเขา...ตอนนี้ผมเขียนจากความจำจำได้แต่ความหยาบส่วนรายละเอียดนึกไม่ออกเลย เขาอะไรชื่ออะไรก็จำไม่ได้

จำได้เพียงพี่เดชบอกขึ้นไปเถอะไปดูเมืองเห็นได้ไกลเพราะมันสูง เป็นจุดท่องเที่ยวผมเห็นมีรถนำคนไทยมาเที่ยวกันมากมาย พื้นที่ตีนเขาทำเป็นลานปูนกว้างขวาง ทำบันไดให้คนเดินขึ้นไปถึง(คงจะเกือบ)ยอด คนศรัทธาขึ้นไปไหว้พระที่ยอดเขา

ที่จะตื่นเต้นหน่อย...ตามรายทางดูซุ้มแม่ค้า มีสิ่งหนึ่งวางขายดูเป็นถุงกระสอบปุ๋ยพลาสติคนี่แหละครับ

ผมไม่แน่ใจในทีแรกว่าจะซื้อไปทำไม คนขายบอกเป็นแผ่นรองก้น คนที่ขึ้นไปแล้วอยากจะลงมาแบบด่วนจี๋ก็ให้ใช้แผ่นรองปูกับรางกันตกเอาตัวไปนั่งคล่อมแล้วร่อนลงมา

พระเณรหนุ่มๆใช้วิธีในการลงมาจากยอดเขา แม่ค้าบอกทำนองให้ชวนซื้อ

ผมเห็นหนุ่มๆซื้อกันหลายคน และระหว่างเดินขึ้นก็เห็นเด็กๆมืออาชีพใช้ทางด่วนราวกั้นเป็นทางลงหวื้วว เสียงกระสอบพลาสติครองตูดมันถูรางผ่านหน้าไป

เออ...ท่าทางมันมันดีแฮะ

ที่ตรงนี้ผมจำไม่ได้...ที่ตรงไหน จึงใคร่ขอรับความช่วยเหลือกองเชียร์ท่านผู้อ่าน หากเดาได้ที่ผมกล่าวเล่ามาแล้วมันตรงไหน โปรดเขียนบอกเพิ่มเติมให้ก็จะดีและขอบคุณ

ส่วนจะถามฯไมไม่แจ้งพี่เดชมาช่วยตอบ

โฮ่ย...รายนั้นไม่เคยหรอกในประวัติที่ผมว่าจะมีเวลามานั่งอ่านอินเตอร์เน็ต ผมถึงกล้าเขียนแซวถึงได้ทุกเมื่อไม่กลัวพี่เขาด่าเอา ด้วยเหตุนี้

[พิงธรรม์]

ผมปิดเครื่องคอมพ์ ฉวยจักรยานเตรียมซ่อมใหญ่ไปไซง่อน จับมาพิงข้างเสาบ้านแล้วมองๆแบบมึนๆ ออกขี้เกียจไม่รู้อารมณ์ซ่อมเตรียมทำรถไปปั่นเที่ยวหายไปไหน

ครับ...ก็กลับมาเปิดเน็ต เขียนเล่าเรื่องเที่ยวกันต่อครับ เอาให้พ้นบ้านพี่เดชเสียซักหน่อยก็ยังดีแล้วค่อยมาต่อหลังกลับจากถิ่นเวียด

ครับ(อีกที)...ลงจากเขาที่นึกชื่อยังไม่ออก พี่เดชพาเที่ยวต่อถ่วงเวลารอรถฟรีจากกรุงเทพถึงบ้านหมี่ กลุ่มสมทบจะมาถึงซักบ่ายสอง

ที่ตลาดใกล้สถานีฯบ้านหมี่ กินบะหมี่เกี๊ยวรอเวลารถไฟถึงคนละชาม มื้อนี้อร่อยเป็นบะหมี่เกี๊ยวคนเก่าก่อนทำ ขายทุกวันในวัยหนุ่มขายส่งลูกเรียนหนังสือ ขายวัยนี้ในวันนี้วัยแก่เฒ่าสองผัวเมียทำบะหมี่เพราะเคยชินทำแก้เหงา

ผมชอบเกี๊ยวกะบะหมี่ เลยถือว่าเป็นโชคเจอของอร่อยถูกลิ้นผม

รถไฟมาผู้โดยสารลงหลากหลายคน เอะอะมากที่สุดก็คนแก่กลุ่มว่าเก๋าเที่ยวไปทั่วด้วยจักรยาน

มาแล้วครับท่านผู้เฒ่าผู้ชักชวนกันตั้งกลุ่ม"ไม้ค้ำตะวัน" ความหมายจริงคนเอ่ยคำต้นตอต้นฉบับบอกตาเฒ่ากลัวมันมืดแล้วเมียวัยรุ่นๆมันคอยกวน

นั่งกอดเสาร้องค่ำครวญอย่าเพิ่งมืด ลูกหลานผ่านสงสัยถามตาร้องฮือๆกอดเสาเรือนอยู่ทำไม

ตาแก่ตอบ"กูกลัวพระอาทิตย์จะลับฟ้า เข้ามุ้งมืดเมียสาวรุ่นยุ่งกูจริง"

อ้ายหลานก็เอ๋ยแนะนำตา "ก็ให้ตาเอาไม้ไปค้ำตะวันอย่าให้หล่นเสียก่อนซิ มันจะได้สว่างยาย(สาว)จะได้ไม่กวนตา"

ตาบอก "เอ้อจริงเว้ย กูนี่โง่นึกไม่ถึง"

พูดต่อมาชวนกันค้ำตะวันกับเพื่อนๆ แปลงๆไปกลายเป็นเสน่ห์หลายคนถามว่าตั้งชื่อได้น่าดู...เหมาะเข้าท่า

เอามาเล่า...ขอร้องอย่าเล่าต่อ ผมกลัวจะโดนถีบที่ปากโป้ง

[พิงธรรม์]

ครับ...ขอหยิบยืมจากกระทู้ของอาจารย์ชอบมาแปะ ด้วยความคิดถึงพี่ๆกลุ่มไม้ค้ำตะวันที่ผมอาศัยไปเที่ยวด้วยหลายครั้ง

รูปนี้ถ่ายยืนยันเพื่อนับจำนวนคนที่บ้านพี่เดชก่อนเริ่มปั่น เป้าหมายหลักมุ่งห้วยโก๋นครับ เพราะกลุ่มสมทบต้องติดงานส่งการบ้านยาย ยายให้เวลาปั่นแค่ห้วยโก๋นบวกลบเวลากันได้เล็กน้อย

ถ่ายในส่วนพื้นที่ของโรงเรียนบ้านพี่เดช ที่คณะผมไปอาศัยพักทุกครั้งในการนัดเที่ยวกัน

เป็นจุดรวมพลครับ

[ลุงเนตร]

*..สวัสดีและขอบคุณครับ ท่าน "พึ่งธรรม์"..

..เข้ามาติดตาม ตามติด เพราะสำนวนบิด ๆ งอ ๆ นั่นแล..

[เสี่ยวภูธร]

มาประท้วงเด้อ มาช้าจังรอฟังข่าวความเตลื่อนไหว

[แม่บักข้าวเหนียว]

ผมปิดเครื่องคอมพ์ ฉวยจักรยานเตรียมซ่อมใหญ่ไปไซง่อน จับมาพิงข้างเสาบ้านแล้วมองๆแบบมึนๆ ออกขี้เกียจไม่รู้อารมณ์ซ่อมเตรียมทำรถไปปั่นเที่ยวหายไปไหน

ครับ...ก็กลับมาเปิดเน็ต เขียนเล่าเรื่องเที่ยวกันต่อครับ เอาให้พ้นบ้านพี่เดชเสียซักหน่อยก็ยังดีแล้วค่อยมาต่อหลังกลับจากถิ่นเวียด

ครับ(อีกที)...ลงจากเขาที่นึกชื่อยังไม่ออก พี่เดชพาเที่ยวต่อถ่วงเวลารอรถฟรีจากกรุงเทพถึงบ้านหมี่ กลุ่มสมทบจะมาถึงซักบ่ายสอง

ที่ตลาดใกล้สถานีฯบ้านหมี่ กินบะหมี่เกี๊ยวรอเวลารถไฟถึงคนละชาม มื้อนี้อร่อยเป็นบะหมี่เกี๊ยวคนเก่าก่อนทำ ขายทุกวันในวัยหนุ่มขายส่งลูกเรียนหนังสือ ขายวัยนี้ในวันนี้วัยแก่เฒ่าสองผัวเมียทำบะหมี่เพราะเคยชินทำแก้เหงา

ผมชอบเกี๊ยวกะบะหมี่ เลยถือว่าเป็นโชคเจอของอร่อยถูกลิ้นผม

รถไฟมาผู้โดยสารลงหลากหลายคน เอะอะมากที่สุดก็คนแก่กลุ่มว่าเก๋าเที่ยวไปทั่วด้วยจักรยาน

มาแล้วครับท่านผู้เฒ่าผู้ชักชวนกันตั้งกลุ่ม"ไม้ค้ำตะวัน" ความหมายจริงคนเอ่ยคำต้นตอต้นฉบับบอกตาเฒ่ากลัวมันมืดแล้วเมียวัยรุ่นๆมันคอยกวน

นั่งกอดเสาร้องค่ำครวญอย่าเพิ่งมืด ลูกหลานผ่านสงสัยถามตาร้องฮือๆกอดเสาเรือนอยู่ทำไม

ตาแก่ตอบ"กูกลัวพระอาทิตย์จะลับฟ้า เข้ามุ้งมืดเมียสาวรุ่นยุ่งกูจริง"

อ้ายหลานก็เอ๋ยแนะนำตา "ก็ให้ตาเอาไม้ไปค้ำตะวันอย่าให้หล่นเสียก่อนซิ มันจะได้สว่างยาย(สาว)จะได้ไม่กวนตา"

ตาบอก "เอ้อจริงเว้ย กูนี่โง่นึกไม่ถึง"

พูดต่อมาชวนกันค้ำตะวันกับเพื่อนๆ แปลงๆไปกลายเป็นเสน่ห์หลายคนถามว่าตั้งชื่อได้น่าดู...เหมาะเข้าท่า

เอามาเล่า...ขอร้องอย่าเล่าต่อ ผมกลัวจะโดนถีบที่ปากโป้ง

อุ๊ย!!!~กลัวมืด จนต้องหาไม้มาค้ำคะวันเลยเหรอคะอย่าง ฮา เลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ



แต่เอ!!สงสัยจังตอนไม้ค้ำตะวัน 20 ต้นๆ นี่กลัว ตะวันขึ้นหรือเปล่า

[พิงธรรม์]

ตอบข้อสงสัยแม่บักข้าวเหนียว

แต่เอ!!สงสัยจังตอนไม้ค้ำตะวัน 20 ต้นๆ นี่กลัว ตะวันขึ้นหรือเปล่า

ที่จริงรูปนี้...ผมถ่ายหลานสาว ตั้งใจส่งข่าวบอกเพื่อนนักปั่นที่แถวทางผ่านผมปั่นเช้านี้วันที่ ๑๔ มิถุนายน ๒๕๕๒

อยากฝากขอบคุณเจ้าหน้าที่ป้อมตำรวจ ที่กลุ่มผมอาศัยพักแวะ(ขอ)กินกาแฟในตอนสายๆแปดโมงนิดๆ จากบ้านพี่เดชวันแรกที่มุ่งหน้าสู่ห้วยโก๋น หาทางลัดสั้นให้พี่เดชนำทางเพราะพี่เขาชำนาญลุยเมืองน่านถึงห้วยโก๋นหลายครั้ง

ตอนเดินเข้าป้อมฯ...เพียงแค่เอ่ยปากถามท่านตำรวจแบบ(ผม)ยังไว้เชิง ใคร่ขอน้ำร้อนกินแก้กระหาย

ท่านใจดีรู้นัย...ผมสื่อความขอ ท่านเอ่ยปากบอกหลานสาวคนนี้ที่เห็น ให้จัดหาจอกที่เหมาะกะถือกาแฟร้อนๆใส่กินอร่อย ซดเสียงโฮกฮือ...อร่อยจริงๆของขมของร้อนของคนวัยนี้

ดูๆอีกที...เพ่งดูรูปนี้ รูปอาจารย์ชอบต้นฉบับของผม(คน)ชวนกันค้ำไม่ให้ตะวันท่านตกลับดิน

ดูตาของท่านถึงวัยปูนนี้ นึกๆอีกทีตอนวัยยี่สิบท่านไม่น่าจะหยั่นกลัวตะวันตอนเช้า

ฮาๆๆหาเรื่องให้ท่านเตะผมอีกคน ก็รู้ครับอาจารย์ชอบไม่ยอมเล่นเน็ตก็แอบมาแหย่ในที่ลับตา ท่านไม่รู้ตัวหรอกครับ