เรื่องเล่าจากลุงแซม ตอน กลุ่มรวมมิตรจัดทริปอัมพวา สมุทรสงคร

[ลุงแซม]

…กลุ่มใหญ่รอกันอยู่ตรงสะพานข้ามทางรถไฟ ผมทันน้าเป็ด น้องหมีน้อย และผู้พันโกวิทย์ ก็เลยคุยเพลินไม่ได้แวะกับกลุ่มใหญ่ อาวิลลี่โทรบอกให้ผมวกกลับมา ผมบอกว่าเดี๋ยวเจอกันที่วัดกาหลงก็แล้วกัน ผมเข้าใจว่าน้าเป็นจะนำผมไปทางวัดกาหลง จึงไม่ได้ถาม เห็นต้นโกงกางเขาปลูกไว้ริมน้ำข้างทาง จอดถ่ายภาพเสียหน่อย ความจริงขามันตึงเหมือนจะเป็นตะคริว จึงปล่อยให้น้าเป็ดนำหน้าไปก่อน หยุดหายใจเอาออกซิเจนเข้าปอดเสียหน่อย เดี๋ยวค่อยตามไปวัดกาหลง หรือไม่เดี๋ยวเพื่อน ๆ ก็คงตามมาทัน

[ลุงแซม]

…จอดพักอยู่ตั้งนานไม่เห็นมีเพื่อนปั่นตามมา น้าเป็ดก็ไปข้างหน้าไม่เห็นหลังแล้ว ดูป้ายก็ไม่เห็นมีเขียนไว้ว่าทางนี้ไปวัดกาหลง ทำไงดี นึกในใจ ทางนี้ไม่ได้ไปวัดกาหลงแน่แต่คงเป็นทางไปวัด “กูหลง”แทน ก้มหน้าก้มตา ปั่นไปตามทางที่ช่างแสนเปลี่ยว ลำพังคนเดียว แลเหลียวมองไปไร้ผู้คน ฯลฯ ผ่านร้านอาหารตามสั่งได้ยินเสียงเรียก ลุงเสม แวะกินข้าว กินน้ำก่อน ดีใจจังน้าเป็ดนั่นเอง
...คิวสั่งอาหารยาว เพราะอยู่ตรงข้ามโรงงาน เขาสั่งใส่ถุง ผมสั่งผัดกระเพรารวมมิตร แต่ขอ 037 มาแก้กระหายก่อน ผมเกรงใจน้าเป็ดและคณะซึ่งไม่ดื่ม เลยขอนั่งแยกโต๊ะ ทางซ้ายมือคือผู้พันโกวิทย์ น้องหมีน้อย และน้าเป็ด

[ลุงแซม]

….หลังจากได้อาหารและเครื่องดื่มรองท้องแล้ว เราก็ปั่นกันต่อแบบไม่รีบร้อน เห็นนาเกลือเขากองเกลือไว้ แวะถ่ายภาพหน่อยดีกว่า นึกในใจวันนี้ไม่กลัวอดตายแล้ว เพราะกัดก้อนเกลือกินก็ได้ 555 ปั่น ๆ อยู่เฮียเผ่าขับรถยนต์ตามมาถามผมว่า เพื่อน ๆ ไปทางไหน กันหมด ผมก็บอกว่าไม่รู้ผมไม่ใช่คนที่นี่ ผมหลงทาง น้าเป็ดพามาทางนี้โน่นปั่นอยู่ข้างหน้าสามคนโน่น 555

[ลุงแซม]

…ผมปั่นแซงน้าเป็ดขึ้นไปสักพัก หันหลังกลับไปดู อ้าวน้าเป็ดหายไปไหนอีกแล้ว จึงปั่นย้อนกลับไปดู เห็นน้าเป็ด น้องหมีน้อย ผู้พันโกวิทย์ แวะเข้าไปในฟิชชิ่งปาร์ค ชื่อ ศรีสุวรรณ ฟิชชิ่งปาร์ค เพื่อขอเข้าห้องน้ำและดื่มกาแฟ น้าเป็ดมีน้ำร้อน กาแฟและถ้วยไปเอง อาศัยโต๊ะเขานั่ง ส่วนผมเข้าไปคุยกับคุณลุงเจ้าของบ่อตกปลา ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี คุยกันเรื่องต้นไม้ ต้นไร่ เพลินไปเลย ราคา 50 บาทต่อคันเบ็ด เอาปลาออกไปได้ 1 กก. ถ้าตกได้ ถ้าได้มากเกินหนึ่ง กก.คิด กก.ละ 45 บาท ที่นี่กำลังปลูกบ้านพักแบบบังกาโล ใครมีกิ๊กสนใจไปพักได้ รับรอง ผบ.ตามไม่เจอแน่

[ลุงแซม]

…รอบ ๆ บ่อมีการปลูกต้นนนทรีบ้าน (ดอกตั้ง)ไว้ให้ร่มเงากำลังออกดอกเหลืองอร่าม ผมถามว่าเอาต้นเล็กมาปลูกหรือต้นใหญ่ คุณลุงบอกว่าต้นสูงประมาณ 2 เมตร ราคาต้นละ 600 บาท ซื้อหักหนี้มา ผมบอกว่าทำไมแพงจัง นนทรีเป็นไม้โตเร็ว เอาต้นเล็กมาปลูกไม่นานก็สูงแล้ว คุณลุงบอกมันไม่ทันใจเดี๋ยวตายก่อนที่จะเห็นดอก

[ลุงแซม]

...ผมเห็นต้นแคแดงต้นเตี้ย ๆ ริมบ่อปลา เลยลองถ่ายภาพแบบมาโค เสียหน่อย กล้องผมราคาสองพันกว่าบาท เห็นสเป็คมันโม้ว่าถ่ายได้ใกล้ 1 ซม.ลองหน่อยดีกว่า เอแต่จะถ่ายดอกไหนดี มีทั้งตูม ทั้งบาน นึกถึงเพลงบัวตูมบัวบาน เลยฮัมเพลงไปด้วย ถ่ายภาพไปด้วย
….“เอื้อมมือหมายถ่ายดอกบานก่อน ดอกตูมก็ค้อนแสนงอนไปไย พอถ่ายดอกบานดอกตูมก็สั่นแกว่งไกว จะถ่ายดอกไหน กันหนอแคตูมแคบาน “ 555

[ลุงแซม]

ดกจริง ๆ เลยนะ ต้นแค่เนี๊ย

[ลุงแซม]

…อาวิลลี่ โทรมา บอกว่าขณะนี้แวะกินข้าวเที่ยงที่วัดน้อยแสงจันทร์ ให้ผมตามไป แต่ในวัดไม่มี 037 ขายนะ ให้เลี้ยวเข้าทางสี่แยก ไปลาดเป้ง ถามชาวบ้านเขาก็รู้ ผมปั่นผ่านตรงสี่แยกเห็น คุณ มาโนช มายืนรอน้องแม็คลูกชายที่ขับรถยนต์ตามมาแต่ยังหลงทางอยู่ ผมก็ยกมือทักทายกัน ผมไม่ได้เลี้ยว แต่ปั่นตรงไปเพราะหมดกำลังใจไม่ มี 037 ตามน้าเป็ดเรื่อย ๆ ไปสวนกับทีม 3 จอ ซึ่งหลงทาง กำลังซื้อไอติมจากซาเล้งข้างทางอยู่ มีคุณบ่าวขี่แมงกะไซค์นำ ผมจึงแวะแล้วปั่นตามกันไป ที่วัดน้อยแสงจันทร์ ใกล้เที่ยงแสงแดดจ้า ผมปั่นตาม ครูจิ๋ว จึงครวญเพลงเบา ๆ ประชดแสงแดดจ้าแต่ใกล้วัดน้อยแสงจันทร์ ...."แสงจันทร์ นวลผ่อง นภาพราวพร่างดังทอง เหม่อมองแล้วสุขอุรา เดือน สวยสว่างพร่างตา ฟ้า ชื่นวิญญา จันทราจุมพิศ ทุกคืน.... ได้ผล คุณครูจิ๋ว ร้องต่อแบบไม่ให้เสียจังหวะ..... เห็นนภา สม รัก หวั่นใจนัก เกรงรักกลาย ไม่ชื่น (แซมร้องสไตล์ มรว.ถนัดศรี)ไม่ต้องกลัวเป็นอื่น รักพี่มีแต่ชื่น ชื่นรัก เรื่อยไป (ครูจิ๋ว)คำก็รักสองคำก็รัก น้องใคร่ทราบนัก รักมากเท่าไหร่ (แซม)รักเจ้านั้นรักจนหมดใจ มิ มี สิ่งใดมาเทียมพี่รัก (ครูจิ๋ว)ครึ่งแผ่นฟ้านี้ได้ไหมพี่ (แซม)สุดฟ้านี้ ไม่ถึงครึ่งรัก (ครูจิ๋ว)อยากจะเห็นดวงใจพี่นัก (แซม)เชิญน้องควักออกดู พี่ ยอม สิ้น (ครูจิ๋ว)หวั่นใจเหลือเอ่ย คำเฉลยดั่ง ร้อย ลิ้น (แซม)เสียดาย ไม่สิ้น ลิ้นมีเพียงหนึ่ง ไม่ถึง ร้อย พัน .....น่าเสียดายถึงวัดเสียก่อน เพลงจึงจบลงแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ คณะสาม จ. ได้โต๊ะริมน้ำ

[ลุงแซม]

...อาวิลลี่ นั่งอยู่กับอาเปี๊ยก คุณพล และน้าทอมเสือแดง (คนใสแว่น )
...ผมงงมาก บนโต๊ะอาหารมันขาดอะไรไปหรือเปล่าอา ปรกติอาวิลลี่จะไม่ค่อยย่อท้อ ขาดอย่างไรก็ต้องหาได้ เป็นไปได้ไงเนี่ย ผมเดินไปหลังร้านเห็นแช่อยู่ในตู้แช่เต็มตู้เลย แต่อุบไว้ก่อน เดินถ่ายรูปก่อน

[ลุงแซม]

…อาสมพิศ นั่งกับคุณกฤษณ์ คุณร้อยโฉบ คุณชัช

[ลุงแซม]

คุณแต๋วนั่งกับน้องกะปิ สั่งก๋วยเตี๋ยวเหมือนกันเลย สงสัยจะเป็นเย็นเตาโฟเหมือนกัน ใส่เสื้อก็เหมือนกัน ยังกับแฝดสยาม

[ลุงแซม]

…เฮียเผ่า มาเป็นหน่วยเซอร์วิส สุดยอดจริง ๆ ทั้งเครื่องดื่ม ทั้งกับแกล้ม ขอบพระคุณครับ

[ลุงแซม]

...…พี่ไก่ กับพี่เล็ก

[ลุงแซม]

…อ๊อดสักใหญ่ เป็นคนไม่ปิดบัง เปิดอกคุย

[ลุงแซม]

…กลุ่มตะวันไม่ตกดิน เพราะมีไม้ค้ำตะวันไว้ …นั่งหันหลังคือ คุณสมจิต เมืองกาญจน์ ชื่อเดียวกับพี่เสือ อต. ….ถัดไปทางซ้ายเป็นพี่สมนึกเสื้อเหลือง ๆ หรือ พี่ เบื๊อก ( พี่เบื๊อกขอให้ผมอย่าเรียกพี่ ผมเลยถามว่าจะให้ผมเรียกอย่างไร จะเรียกไอ้เบื๊อกเหมือนเรียกเด็ก ก็ไม่สุภาพ พี่เขาเลยให้ผมเรียกพี่เบื๊อก 555 ) ที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุขใส่เสื้อสีน้ำเงิน ก็คือพี่จารึก หรือพี่ พิงธรรม์ (แปลว่าอะไรหนอ) ที่อารมณ์ดี เพราะบอกผมว่าวันนี้เลี้ยงอาหารเพื่อน ๆ แล้ว เงินยังเหลืออยู่ ไม่ได้ควักกระเป๋าสักบาท เพราะเมื่อเช้าปั่นมาตามถนนพระราม เก้า เห็นแบ็งค์พัน ตกอยู่ข้างทาง ….โชคดีจริงๆ …ส่วนพี่สมศักดิ์ และพี่พิน ใส่เสื้อสีส้มคาร์ฟรีเดย์ เหมือนหน่วยดับเพลิง …คนไว้หนวดคือคุณพัลลพ เมื่อก่อนไม่ไว้หนวด ตั้งแต่มาอยู่กลุ่มไม้ค้ำตะวัน เลยต้องไว้หนวดเพราะแก่ไม่ทันเพื่อน ๆ อีกท่านหนึ่งใส่เสื้อสีน้ำเงินทางขวามือ ยิ้มแบบเยือกเย็น คือ พี่วิทยา แห่งนครปฐม