เรื่องเล่า ปั่นคนเดียวเที่ยวตามรอยสุนทรภู่ ในนิราศภูเขาทอง

[ลุงแซม]

นี่น่าจะเป็นทีมจากสิงคโปร์

[ลุงแซม]

ช่างหนึ่ง มากับกลุ่มแรก ถ่ายคู่กับอาวิลลี่

[ลุงแซม]

คุณวรวิทย์ทีมสวนธน มีกองเชียร์ส่วนตัวมาเชียร์ ครบเซ็ท เลย คุณเปิล ผบ.คุณวรวิทย์กำลังทักทายกันด้วยการสวัสดี ผมเสียมารยาทไปหน่อยกำลังถ่ายภาพเลยยกมือไหว้และกล่าวสวัสดีช้าไปหน่อย

[ลุงแซม]

นี่ไง วรวิทย์ กรุปเซ็ท มีน้องอาย น้องเอื้อย คุณเปิล เด็ก ๆ โตเร็วมาก เมื่อไม่กี่ปีมานี้ยังตัวนิดเดียวเลย อีกไม่กี่ปีคงทันเราแล้ว

[ลุงแซม]

แข่งเสร็จก็มาคุยกันหน่อยว่าใครปั่นกันอย่างไร ในรูปเห็นฝรั่งเสื้อดำ ๆ ไม่รู้โมโหอะไร โล้งเล้งเป็นภาษาฝรั่ง ผมฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง เห็นบ่นว่าแข่งมา 17 ปีไม่เคยเจออย่างนี้ ไม่รู้บ่นนักแข่งคนไหนหรือเปล่า

[ลุงแซม]

แข่งเสร็จกองเชียร์ ก็เอาใจนักแข่ง เห็นฝรั่งผู้หญิงกำลังป้อนฝรั่งดองให้ฝรั่งอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ส่วนน้องคนหันหลังมาเชียร์ใครเอ่ย

[ลุงแซม]

อ๋อ น้องเขาเป็นช่างภาพมากับคณะกรรมการ พี่คนเสื้อดำ ๆ มั๊ง
...ส่วนเสื้อขาวนั่นคือพี่ใหญ่ นักแข่งเก่าเหมือนกันแต่วันนี้แค่มาเชียร์ ปล่อยให้พี่หุ่น ลงแข่งคนเดียว น่าจะรุ่นเกิน 50 ปี ผมเอง อีกสิบปีจะแข่งกับเขาบ้าง คือรอให้อายุ 70 ปี แล้วให้เขาจัดรุ่น 70 ปี คิดว่านักปั่นฝีเท้าดี ๆ คงไม่ค่อยมีแล้ว แต่ถ้ายังมีเยอะอยู่คงต้องรออีก 20 ปี ค่อยลงรุ่น 80 ปี

[ลุงแซม]

กองเชียร์ จากซ้าย คุณหมู(หญิง) ขาแรง เสือ ช. ตอนนี้เป็นเสือพ่อลูกอ่อน ช่างภาพสาว คุณหมูแอร์พอต อาเปี๊ยก คุณตุ้ม ส่วนเฮียอ๋า โดนบังอยู่

[ลุงแซม]

นักปั่นชาวต่างชาติ ที่เกี่ยวกันล้ม เห็นซี๊ดปาก เพราะแสบที่โดนทิงเจอร์ ล้างแผล (มั๊ง) คงไม่ใช่ทิงเจอร์ดูที่ขวดน้ำมันใส ๆ น่าจะเป็นน้ำเกลือ คงจะแสบ แบบที่โบราณเขาว่า แร่เนื้อเอาเกลือทา อะไรประมาณนั้น

[ลุงแซม]

นับถือพี่นักปั่นชาวไทยท่านนี้จังเลย เกี่ยวกันล้ม ได้หมูแดงรอบตัว แต่คุณพี่แกไม่มีอาการว่าเจ็บปวดอะไร แถมยังอารมณ์ดี นี่ซีนักกีฬาตัวจริง หัวใจเกินร้อย

[ลุงแซม]

อย่างนี้ต้องยกให้เป็น ผู้ชนะสิบทิศ เอ๊ยไม่ใช่ซี ต้องเรียกพี่ท่านว่า ผู้ชนะสิบแผล เพราะถึงแม้จะมีแผลหลายแห่งแต่พี่ท่านอาการปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นับถือครับ

[ลุงแซม]

...วันนี้ ผมดีใจมากที่เจอพี่แดง หรือ ปัญญา ดินม่วง (ซึ่งประยูร) อดีตนักปั่นทีมชาติไทยเมื่อสี่สิบปีที่แล้ว ผมจำได้สมัยผมเริ่มปั่นใหม่ ๆ ผมก็ได้อาศัยเข้าไปซ้อมอยู่กับพี่แดง ชมรมจักรยานซูปเปอร์ไฮน์เวย์ มีพี่สุรชัย อดีตทีมชาติเป็นประธานชมรม เอ...ก่อนพี่สุรชัยนี่พี่อะไรน้า ใช่พี่ถาวร หรือเปล่า มีพี่หุ่นเป็น เลขาชมรมมั๊ง ยุคนั้นรถน้อย หลังจากเลิกเรียนผมก็รีบเปลี่ยนชุดนักเรียน ปั่นเสือหมอบวรจักร (ที่ซื้อมาจากเงินที่อดออมโดยอดข้าวกลางวัน) ไปที่ชมรม ฯ อยู่ข้างปั๊มเชลล์ ใกล้ ๆ ร้านเพลิน วิภาวดีรังสิต ปั่นไปดอนเมือง บ้าง รังสิต บ้าง แล้วก็วกกลับมาสปริ๊นเข้าเส้นกัน ตรงเซ็นทรัลลาดพร้าว ตอนนั้นยังสร้างไม่เสร็จมั๊ง เข้าเส้นกันเต็มถนน พี่แดงจะเป็นคนฝึกสอนให้ใช้เกียร์ ตอนเข้าเส้นรู้สึกจะให้ใช้จาน 1 เกียร์ 3 เพื่อฝึกรอบขา แต่ผมทำรอบขาไม่ได้ มักจะขี้โกง ใช้ 1 /4 บ้าง 5 บ้าง ...ครั้งหนึ่งหลังเลิกปั่นแล้วพี่แดงชวนไปหาคุณแม่พี่แดงที่โรงไม้ ย่านแคราย คุณแม่ก็ยกข้าวปลาอาหารมาเลี้ยง ผมยังจำได้ไม่ลืม... ผมเล่าเรื่องให้พี่แดงฟังเพื่อฟื้นความหลัง พี่แดงบอกเออจำได้ แต่พี่แดงเปลี่ยนไปมากเมื่อก่อนตัวนิดเดียว แต่เสียงยังเหมือนเดิม พี่แดงรับราชการทหารอากาศ น่าจะยศนาวาอากาศเอก ตอนนี้เออรี่รีไทม์แล้ว ...ผมเองจำพี่เขาไม่ได้ อาเปี๊ยกบอกแนะนำพี่แดง ผมจึงถึงบางอ้อฟื้นความหลังกันหน่อย บอกพี่แดงว่า ผมน่ะสอบเอนทรานซ์ไม่ได้ก็เพราะจักรยานนี่แหละ เลยต้องไปเรียนราม ฯ
...เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่ได้พบพี่แดง แต่ในขณะเดียวกันก็มีเรื่องเศร้าเข้ามาแทรก เพราะพี่แดงบอกว่า คุณแม่เพิ่งถูกรถชนเสียชีวิตไปเมื่อเดือนก่อน ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ
...ได้เวลา หุ่งข้าวปลาอาหารแล้ว ขอยุติไว้ก่อน ต้องรีบไปรับเจ้านายด้วย เดี๋ยวค่ำ ๆ ค่อยมาโม้ใหม่ บ๊ายบาย

[ลุงแซม]

ครอบครัว พี่แดง

[ลุงแซม]

นักปั่นต่างชาติ ที่ประสบอุบัติเหตุ มีบริการรถพยาบาล พร้อม

[ลุงแซม]

หลังจากชมการเข้าเส้นของรุ่นต่าง ๆ แล้ว (ไม่ทราบว่าครบทุกรุ่นหรือเปล่า) ผมและเพื่อน ๆ ก็นัดกันไปเจอที่ท่าด่านโฮมสเตย์ เพื่อไปหามื้อเที่ยงกินกัน ผมแวะไปที่ท่าด่านโฮมส์สเตย์ ซี่งติดริมน้ำที่เขาปล่อยระบายมาจากเขื่อนคลองท่าด่าน มีน้ำตลอดปี คนแน่นมาก เพราะไม่เก็บค่าเข้า แต่ถ้าใช้เพิงมีหลังคา และตั่งไม้ไผ่ให้นั่ง คิด 150 บาท พอจอดรถไปหาที่นั่ง ก็เจอคุณประนอม และ คุณจิน ชาวจักรยานด้วยกัน บอกว่าเพิ่งปั่นขึ้นเขาใหญ่กลับมา บ้านอยู่ย่านดอนเมือง ถนนพหลโยธิน โอกาศหน้าคงได้พบและปั่นด้วยกัน แล้ว ก็ดวล 037 ด้วยกันด้วย เพราะดูจากวงอาหารมีวางไว้ ในถุงทิ้งขยะก็มีซากกระป๋อง 037 แสดงว่าคอเดียวกัน 555